Шукрии ниӣии шукри кӯ чу ту хуш даҳон надорад

شکری نیئی شکر کو چو تو خوش دهان ندارد

Қамарии нӣии қамари кӯи шаккарин забон надорад

قمری نئی قمر کو شکرین زبان ندارد

Ба хушӣу длстонӣ ба ду ҳафтаи моҳи Монӣ

به خوشی و دلستانی به دو هفته ماه مانی

На ки моҳи осмонии лаб дирафшон надорад

نه که ماه آسمانی لب درفشان ندارد

Ба кашӣу сари фарозӣ ба мисоли срўнозӣ

به کشی و سر فرازی به مثال سرونازی

На ки сарв бо дарозии қадамӣ равон надорад

نه که سرو با درازی قدمی روان ندارد

Бинишон ба оби лаълати зи дили ман оташи ғам

بنشان به آب لعلت ز دل من آتش غم

Ба нишон онкӣ гуфтӣ даҳанам нишон надорад

به نشان آنکه گفتی دهنم نشان ندارد

Ба суоли бӯсае зон даҳанӣ ки худ надорӣ

به سوال بوسه ای زان دهنی که خود نداری

Ба забон бигӯ ки оре ки туро зиён надорад

به زبان بگو که آری که ترا زیان ندارد

Камарат шабӣ биҷустам ту дар он миёна гуфтӣ

کمرت شبی بجستم تو در آن میانه گفتی

Камар аз касе чаҳ ҷўӣӣ ки худ ӯ миён надорад

کمر از کسی چه جوئی که خود او میان ندارد

Ба ҳазор аҳд гуфтам ки дилам ба ваҳму хотир

به هزار عهد گفتم که دلم به وهم و خاطر

зи миён яқин надонад зи камар гумон надорад

ز میان یقین نداند ز کمر گمان ندارد

Ба миён дараст ҷонам ба ғаромат ар дилам ро

به میان در است جانم به غرامت ار دلم را

Ғами ончунон миёнии зи миён ҷон надорад

غم آنچنان میانی ز میان جان ندارد

Сари зулфати аршкстми зи сбкдлӣ ту машкан

سر زلفت ارشکستم ز سبکدلی تو مشکن

Ки чунон латифи зулфии дили азин гарон надорад

که چنان لطیف زلفی دل ازین گران ندارد

Ду ҷаҳон фидоат кардам ки дилами зи завқи ишқат

دو جهان فدات کردم که دلم ز ذوق عشقت

Паии ин ҷаҳон нагирад ғами он ҷаҳон надорад

پی این جهان نگیرد غم آن جهان ندارد

Гули ваъдае набавӣам ки на зард рӯй гирдам

گل وعده ای نبویم که نه زرد روی گردم

Набӯд баҳори ҳаргиз ки зи пай хазон надорад

نبود بهار هرگز که ز پی خزان ندارد

Чу ту ғам ба ҷони фурӯшии зи ту чун харанд шодӣ

چو تو غم به جان فروشی ز تو چون خرند شادی

Чаҳ бутӣ ки аз ту ошиқи ғам ройгон надорад

چه بتی که از تو عاشق غم رایگان ندارد

Дили маҷдро барафрӯз ки длист ъушрат андӯз

دل مجد را برافروز که دلیست عشرت اندوز

Ба худо ки чун ваии имрӯзи замӣ ва замон надорад

به خدا که چون وی امروز زمی و زمان ندارد