Длброи дӯш дар он айши миннат ёд набӯд

دلبرا دوش در آن عیش منت یاد نبود

Ки дили бандаи зи банди ғамат озод набӯд

که دل بنده ز بند غمت آزاد نبود

Агар аз суҳбати ман ёд наёвардӣ ҳеҷ

اگر از صحبت من یاد نیاوردی هیچ

Охир эй сангдил аз аҳди миннат ёд набӯд

آخر ای سنگدل از عهد منت یاد نبود

Шарм рӯй ману хашмоварӣ халқи мгир

شرم روی من و خشم آوری خلق مگیر

Шармат аз он ҳамаи бад кардан ва бедод набӯд

شرمت از آن همه بد کردن و بیداد نبود

Санги хорои зи дилат ба ки дар он шодӣҳо

سنگ خارا ز دلت به که در آن شادیها

Раҳматат бар ман длхстаҳ ношод набӯд

رحمتت بر من دلخسته ناشاد نبود

Бар раҳ гуфт ту рафтему ҳама буд хилоф

بر ره گفت تو رفتیم و همه بود خلاف

Аҳди ту нек бидидем ва ба ҷуз бод набӯд

عهد تو نیک بدیدیم و به جز باد نبود

Рафт бунёди дили мо ва аз он буд ҳама

رفت بنیاد دل ما و از آن بود همه

Ки бар умеди ману қавли ту бунёд набӯд

که بر امید من و قول تو بنیاد نبود

Дили зи шогирдии меҳри ту бало дид бало

دل ز شاگردی مهر تو بلا دید بلا

Лоҷарам дид ва дар кори худ устод набӯд

لاجرم دید و در کار خود استاد نبود

Шаҳрӣ аз нолау фарёди ман огоҳ шуданд

شهری از ناله و فریاد من آگاه شدند

Худ турои ҳеҷ хабар зон ҳама фарёд набӯд

خود ترا هیچ خبر زان همه فریاد نبود

Пеши ширини лаби тугар писарҳамгар мард

پیش شیرین لب تو گر پسر همگر مرد

ӯ дарини роҳ ба аз хусрав ва Фарҳод набӯд

او دراین راه به از خسرو و فرهاد نبود