эй зулфи ту ошиёнаи дил

ای زلف تو آشیانه دل

Рӯй ту нигорхонаи дил

روی تو نگارخانه دل

Мурғии сети ғамат ки нест қӯташ

مرغی ست غمت که نیست قوتش

Ҷузи оби сиришку донаи дил

جز آب سرشک و دانه دل

Тирӣ ки зшст ишқат ояд

تیری که زشست عشقت آید

Дар нагзарад аз нишонаи дил

در نگذرد از نشانه دل

Аз оташи синаи сар бар оварад

از آتش سینه سر بر آورد

Аз роҳи даҳони забонаи дил

از راه دهان زبانه دل

Хӯнӣ ки здидаҳ ме таровад

خونی که زدیده می تراود

Бар май ҷаҳд аз миёнаи дил

بر می جهد از میانه دل

Аҳвол дилам мапурс ва май байн

احوال دلم مپرس و می بین

Хӯн бар дар остонаи дил

خون بر در آستانه دل

Аз ҳасрати гӯшаи лбонт

از حسرت گوشه لبانت

Ин меҳнат бе каронаи дил

این محنت بی کرانه دل

Икраҳи лаби лаълро биҷунбон

یکره لب لعل را بجنبان

То бархезад баҳонаи дил

تا برخیزد بهانه دل

Худ бо миннати ин дугонагӣ чист

خود با منت این دوگانگی چیست

эй меҳри рахти ягонаи дил

ای مهر رخت یگانه دل