Он рӯй чун баҳорати рашкнигор чинӣ

آن روی چون بهارت رشک نگار چینی

Ҷонами зи меҳр рӯят шуд лаҳзаи дарди чинӣ

جانم ز مهر رویت شد لحظه درد چینی

Ризвон ?герат бибинад ороста бад-инсон

رضوان گرت ببیند آراسته بدینسان

Дар ту ба тӯҳмат уфтад гуяд ки ҳури Айнӣ

در تو به تهمت افتد گوید که حور عینی

Дар боғи длнўозии шамшоди тозаи рўӣӣ

در باغ دلنوازی شمشاد تازه‌روئی

Бар чархи хўбрўӣии хуршеди маи ҷабинӣ

بر چرخ خوبروئی خورشید مه‌جبینی

Бар бом чун хиромии сарвӣ ки бар сипеҳрӣ

بر بام چون خرامی سروی که بر سپهری

Чун дар чамани нишинии моҳӣ ки бар заминӣ

چون در چمن نشینی ماهی که بر زمینی

Гуфтам ҷаҳонат хонам дил гуфт не ки ҷон аст

گفتم جهانت خوانم دل گفت نی که جان است

Чун нек май бубинами ҳам онӣ ва ҳам инӣ

چون نیک می‌ببینم هم آنی و هم اینی

Ман сар фидоат кардам аз баси ниёзмандӣ

من سر فدات کردم از بس نیازمندی

Ту сар фурӯ наёрӣ аз бас ки нозанинӣ

تو سر فرو نیاری از بس که نازنینی

Афтодаам ба меҳрати дастам чаро нагирӣ

افتاده‌ام به مهرت دستم چرا نگیری

Ҷон додаам ба бӯят бо ман чаро ба кинӣ

جان داده‌ام به بویت با من چرا به کینی

Ман васл ҷӯям аз ту ту сабри ҷўӣӣ аз ман

من وصل جویم از تو تو صبر جوئی از من

Ман он з ту наёбам ту ин з ман набинӣ

من آن ز تو نیابم تو این ز من نبینی

Дай бо дилам ғамат гуфт каз вай асар наёбӣ

دی با دلم غمت گفت کز وی اثر نیابی

Гар бар умеди васлаши умрӣ дигар нишинӣ

گر بر امید وصلش عمری دگر نشینی

ӯ бо ту дар насозад ту дар ғамаш чаҳ сӯзӣ

او با تو در نسازد تو در غمش چه سوزی

Фарсӯдаи гардӣ аз ғамгар кӯҳи оҳанӣнӣ

فرسوده گردی از غم گر کوه آهنینی

Ман зин ҷаҳон гузидам кунҷӣ ба номурод

من زین جهان گزیدم کنجی به نامرادی

То дар ҷаҳон бар омад номам ба ба гузинӣ

تا در جهان بر آمد نامم به به‌گزینی

Бо ӣнҳама надорад кас дар ҷаҳон ба ҷузи ман

با اینهمه ندارد کس در جهان به جز من

Табъии бад-ӣни латифии шеърии бад-ӣни матинӣ

طبعی بدین لطیفی شعری بدین متینی