Панди нодон чаҳ диҳӣ зонка дигаргун нашавад

پند نادان چه دهی زانکه دگرگون نشود

Аз бади нафас агар худ ҳама даврон бошад

از بد نفس اگر خود همه دوران باشد

Гар бгрдониш аз ҳоли ду сад бор ба ҳол

گر بگردانیش از حال دو صد بار به حال

Ҳамчунон боз бидон сират ва онсон бошад

همچنان باز بدان سیرت و آنسان باشد

Худ бибин сӯрати нодон чу нигорӣ ба қалам

خود ببین صورت نادان چو نگاری به قلم

Чун кунӣ қалби ҳамон сӯрат нодон бошад

چون کنی قلب همان صورت نادان باشد

Айёми ҳамин димоғи ман ва ту нанишонд

ایام همین دماغ من و تو ننشاند

Таъҷили ману фироқ ту бинишонад

تعجیل من و فراغ تو بنشاند

Оҳани дилӣ эйнигор ману сангини ҷон

آهن دلی ای نگار من و سنگین جان

Тарсами ҷӯ ба ҳам расем оташи борад

ترسم جو به هم رسیم آتش بارد

Риҳлати соҳиби фағфури бҳоءи аддӣни он

رحلت صاحب فغفور بهاء الدین آن

Каши Зуҳали ҳорси айвону қамари дарбон буд

کش زحل حارس ایوان و قمر دربان بود

Зини ҷаҳони гузарои сӯии ҷаҳони боқӣ

زین جهان گذرا سوی جهان باقی

Дар шаби шанбе ӣ зии зи маи шаъбон буд

در شب شنبه ی زی ز مه شعبان بود

Сол бар шашсад ва ҳафтод бар ӯ ҳашт афзӯн

سال بر ششصد و هفتاد بر او هشت افزون

Дар сипоҳон ки баду хурраму ободон буд

در سپاهان که بد و خرم و آبادان بود

Ба ҳикмат мекунад даъвии мтрзк

به حکمت می کند دعوی مطرزک

Ки аз бухлу сФаҳ бар зар билразад

که از بخل و سفه بر زر بلرزد

Вафои дидаи ҷафоу кӣнаи орад

وفا دیده جفا و کینه آرد

Ситами нодидаи буғзу ҳақади варзад

ستم نادیده بغض و حقد ورزد

Бидон сират ки ин нопок дорад

بدان سیرت که این ناپاک دارد

Сад афлотӯну луқмони ҳеҷ арзад

صد افلاطون و لقمان هیچ ارزد

Шоирони замонаи давр аз ту

شاعران زمانه دور از تو

Ҳамаи дузду дағо ва зан музданд

همه دزد و دغا و زن مزدند

Лафзу маънӣу матлаъу мақта

لفظ و معنی و مطلع و مقطع

Он азин ин аз он ҳаме дузданд

آن ازین این از آن همی دزدند

Чаро нишинам ҷоӣӣ кигар касе ба мисл

چرا نشینم جائی که گر کسی به مثل

Кунад гунаҳи зи ман бе гунаҳи сухани пурсанад

کند گنه ز من بی گنه سخن پرسند

Рӯм ба ҷоӣии азин пас ки аз азизии ман

روم به جائی ازین پس که از عزیزی من

Агар гуноҳ кунам низ дигарон тарсанд

اگر گناه کنم نیز دیگران ترسند

Расӯли худои саҷда саҳв кард

رسول خدا سجده سهو کرد

Худои ҷаҳонаши хато маҳв кард

خدای جهانش خطا محو کرد

Дигар анбиёро злл буд низ

دگر انبیا را زلل بود نیز

Ғафури афвашони ҳама афв кард

غفور عفوشان همه عفو کرد

Биҳиштаст базми ту ман одамӣ

بهشت است بزم تو من آدمی

На андари биҳишти одами он саҳв кард

نه اندر بهشت آدم آن سهو کرد

Соҳбои қуръони маҷдат гар фиристӣ як ду рӯз

صاحبا قرآن مجدت گر فرستی یک دو روز

Гирдам аз оёту алфози маҷдаши мстФид

گردم از آیات و الفاظ مجدش مستفید

Ваъда бо идасту ид аз авди амре мутлақ аст

وعده با عید است و عید از عود امری مطلق است

Бозгардонам ба хизмат нест он въдии ваъид

بازگردانم به خدمت نیست آن وعدی وعید

Бо вафои аҳду қавлами ёд май орми қисм

با وفای عهد و قولم یاد می آرم قسم

Ҳам ба он қуръони маҷд ва ҳам ба қуръони Маҷид

هم به آن قرآن مجد و هم به قرآن مجید

Шунидаам мислии аз авоми широзӣ

شنیده ام مثلی از عوام شیرازی

Ки ханда зад ба таъаҷҷуб ҳар онкӣ он бишунид

که خنده زد به تعجب هر آنکه آن بشنید

Ъҷўзкӣ расанӣ дошта сети баси кӯтоҳ

عجوزکی رسنی داشته ست بس کوتاه

Чндонкаҳи далви зи боло ба об ме нарасед

چندانکه دلو ز بالا به آب می نرسید

Знк ба дили зи қусӯри расани ҳамеи печид

زنک به دل ز قصور رسن همی پیچید

Касе бирафт ва аз он пора бибаред

کسی برفت و از آن پاره ببرید