Карими порсу асили Ироқи шамси аддӣн

کریم پارس و اصیل عراق شمس الدین

Зиҳӣ ки малики зи ном ту ёфта эъзоз

زهی که ملک ز نام تو یافته اعزاز

Тўӣӣ ки фикри тугар бар фалак гузор кунад

توئی که فکر تو گر بر فلک گذار کند

Злўҳ чарх бихонад ҳамаи дақоиқи роз

زلوح چرخ بخواند همه دقایق راز

Барроқи қадари тугар саркашади зи олами кун

براق قدر تو گر سرکشد ز عالم کون

Ба гирд ӯ нарасад осмон биҳдаҳ тоз

به گرد او نرسد آسمان بیهده تاز

Чу абри дасти тугар бар сари ҷаҳони борад

چو ابر دست تو گر بر سر جهان بارد

Замона боз раҳад ҷовдони зи ранҷи ниёз

زمانه باز رهد جاودان ز رنج نیاز

Шудаст тоъати ту бар ҷаҳонёни мафруз

شدست طاعت تو بر جهانیان مفروض

Збҳри онкии тўӣӣ аз ҷаҳонёни мумтоз

زبهر آنکه توئی از جهانیان ممتاز

Влои ҳазрати ту воҷибаст чун рӯза

ولای حضرت تو واجب است چون روزه

Дуои давлати ту лозимаст ҳамчуи намоз

دعای دولت تو لازم است همچو نماز

Сипеҳр бо ҳама рифъат бидон шавад розӣ

سپهر با همه رفعت بدان شود راضی

Ки бо ту бо баду неки ҷаҳон буд анбоз

که با تو با بد و نیک جهان بود انباز

Вале мабод ки гардад шарик бо чу тўӣӣ

ولی مباد که گردد شریک با چو توئی

Сипеҳри сифлаи афсӯси пешаи танноз

سپهر سفله افسوس پیشه طناز

Худоӣ дод туро аз паии масолеҳи халқ

خدای داد ترا از پی مصالح خلق

Дилии раҳим ва наҳодӣ Кариму халқи навоз

دلی رحیم و نهادی کریم و خلق نواز

Ба ҳақи онкии дилатро макон раҳмат кард

به حق آنکه دلت را مکان رحمت کرد

Ки икзмони дили худро ба ҳоли ман пардоз

که یکزمان دل خود را به حال من پرداز

Ҷаҳон намой замират магар намӯда буд

جهان نمای ضمیرت مگر نموده بود

Ки чун нишеб фурӯ рафт кори ман зи фароз

که چون نشیب فرو رفت کار من ز فراز

Ҷаҳонёни ҳама ҳайрон шуданд аз он санъат

جهانیان همه حیران شدند از آن صنعت

Ки кард бо ман бечораи чархи шӯъбадаи боз

که کرد با من بیچاره چرخ شعبده باز

Сабурии ман мискин ба ғоятӣ барисед

صبوری من مسکین به غایتی برسید

Ки ҷони ҳамеи даҳум ва ҳам наме даҳуми овоз

که جان همی دهم و هم نمی دهم آواز

зи кини душмани гургин ниҳоди саги сират

ز کین دشمن گرگین نهاد سگ سیرت

Шудам чу бежан дар кару фари чанги гуроз

شدم چو بیژن در کر و فر چنگ گراز

Надида рӯй Манижа фитодам андари чоҳ

ندیده روی منیژه فتادم اندر چاه

зи макри душмани бдгўӣу ҳосиду ғаммоз

ز مکر دشمن بدگوی و حاسد و غماز

Ҳақиқатаст ки Кайхусрави замонаи тўӣӣ

حقیقت است که کیخسرو زمانه توئی

Дили ту ҷому кафати рустами кмндондоз

دل تو جام و کفت رستم کمندانداز

Ба буии мурғ каз ангуштарӣ диҳад хабарам

به بوی مرغ کز انگشتری دهد خبرم

Бимонадаам чу яке Кебеки зери чнгли боз

بمانده ام چو یکی کبک زیر چنگل باز

Бимонад аз ман ва ту ёдгори ин қисса

بماند از من و تو یادگار این قصه

Агар зи чоҳи балооварӣ маро ба фароз

اگر ز چاه بلا آوری مرا به فراز

Туро бар аҳли ҳунари миннатӣ буд вофир

ترا بر اهل هنر منتی بود وافر

Агар зи чанги ънои ҷони ман раҳонеи боз

اگر ز چنگ عنا جان من رهانی باز

На шамъу авдам ва дар базми айши худ шабу рӯз

نه شمع و عودم و در بزم عیش خود شب و روز

Чу авди ҳамдами сӯзам чу шамъи ҷуфти гудоз

چو عود همدم سوزم چو شمع جفت گداز

Ҳамеша бар сар поем ба хӯни дили гирён

همیشه بر سر پایم به خون دل گریان

Збими онкии серумро диҳанд дар дами газ

زبیم آنکه سرم را دهند در دم گاز

Куҷои тавонам азин бум ва бар гирифтани дил

کجا توانم ازین بوم و بر گرفتن دل

Ниҳодаи халқ дар ин буд сари зи шому ҳиҷоз

نهاده خلق در این بود سر ز شام و حجاز

Дили шикастаи пару бол ман наме хоҳад

دل شکسته پر و بال من نمی خواهد

Ки дар ҳавоӣ дигар мамлакат кунад парвоз

که در هوای دگر مملکت کند پرواز

зи шаҳри хеши ду манзил агар шавам берун

ز شهر خویش دو منزل اگر شوم بیرون

Ҳазор муфсидаи гӯна гаван кунанд оғоз

هزار مفسده گونه گون کنند آغاز

Марои гдоӣии шоҳи ҷаҳони басӣ ба азин

مرا گدائی شاه جهان بسی به ازین

Ки хондам малики рӯм ба хусрави анҷоз

که خواندم ملک روم به خسرو انجاز

Забони зи мадҳати ин давлат ар кунам кӯтоҳ

زبان ز مدحت این دولت ار کنم کوتاه

Шавад забони ҷаҳонӣ ба нақси бандаи дароз

شود زبان جهانی به نقص بنده دراز

Ба ним рӯзу хуросон хабар расадгар ман

به نیم روز و خراسان خبر رسد گر من

Ба ним шаб бигурезам зи хиттаи Широз

به نیم شب بگریزم ز خطه شیراز

Ҳадиси банда ва ин ифтиро ки сохта анд

حدیث بنده و این افترا که ساخته اند

зи баси хиҷолати гуфтан наме тавонам боз

ز بس خجالت گفتن نمی توانم باز

Чу сайри хӯрдаи ҳамон ба ки кам занами дам аз ан

چو سیر خورده همان به که کم زنم دم از ان

Ки тўбтў будаш гандатар басони пиёз

که توبتو بودش گنده تر بسان پیاز

Ту корсози ҷаҳонӣу корсози ту ҳақ

تو کارساز جهانی و کارساز تو حق

Дароз менакунам қиссаи кори ман ту бисоз

دراز می نکنم قصه کار من تو بساز

Ҳазор ком барон дар ҷаҳон ба давлати шоҳ

هزار کام بران در جهان به دولت شاه

Ҳазор соли бимон дар нишоту неъмату ноз

هزار سال بمان در نشاط و نعمت و ناز

Ба рӯзи нави маи рӯзаи сети хез ва тоъат кун

به روز نو مه روزه ست خیز و طاعت کن

Чу рӯз ид расад бодаи нӯшу ъушрати соз

چو روز عید رسد باده نوش و عشرت ساز