эй ба ҳақи шоҳӣ ки қудрат аз улувва мартабат

ای به حق شاهی که قدرت از علو مرتبت

Бар сари шоҳи фалаки дидаи сети пои тахти хеш

بر سر شاه فلک دیده ست پای تخت خویش

Ман зи хоки порс чун бардоштами рахти умед

من ز خاک پارس چون برداشتم رخت امید

Гуфтам орми сӯии хоки остонати рахти хеш

گفتم آرم سوی خاک آستانت رخت خویش

Порсолати давр аз акнӯн худ набад пурдухти ман

پارسالت دور از اکنون خود نبد پردخت من

Каз вақойиъ ҳам набӯдат икзмони пурдухти хеш

کز وقایع هم نبودت یکزمان پردخت خویش

Вена замон гуфтам кунӣ мофотро як даҳ қазо

وین زمان گفتم کنی مافات را یک ده قضا

Вена надидам ҷузи табъи содаи як лухти хеш

وین ندیدم جز طبع ساده یک لخت خویش

Зонка гаштам аз ҷанобат чанд бории ноумед

زانکه گشتم از جنابت چند باری ناامید

Сахти дилтангами зи рои суст ва рӯй сахти хеш

سخت دلتنگم ز رای سست و روی سخت خویش

Аз ки байнами ранҷи ин ҳурмони казин ҳазрат марост

از که بینم رنج این حرمان کزین حضرت مراست

Аз замона ё зи тақсири ту ё аз бахти хеш

از زمانه یا ز تقصیر تو یا از بخت خویش