эй ба ҳиммат бар офтобати даст

ای به همت بر آفتابت دست

Вай ба рифъат аз осмонати фироқ

وی به رفعت از آسمانت فراغ

Пеши рои ту нури меҳр буд

پیش رای تو نور مهر بود

Чун бар меҳргоҳи чошти чароғ

چون بر مهرگاه چاشت چراغ

Хоки пояти зи роҳи накҳати халқ

خاک پایت ز راه نکهت خلق

Буии машк хутан диҳад ба димоғ

بوی مشک ختن دهد به دماغ

Хор паҳлу кунад зи суҳбати гул

خار پهلو کند ز صحبت گل

Гар зи халқи ту бӯ сетанд боғ

گر ز خلق تو بو ستاند باغ

Яди Байзои ту зоҳли ҳабаш

ید بیضای تو زاهل حبش

Бабради всмти сиёҳӣу доғ

ببرد وصمت سیاهی و داغ

Бози доне ба илми мантиқи тайр

باز دانی به علم منطق طیر

Лаҳни мўсиҷаҳро зўилаҳи зоғ

لحن موسیجه را زویله زاغ

Ту шиносӣ ба ваҳми тези назар

تو شناسی به وهم تیز نظر

Рафтани Кебекро зи ҳҷли калоғ

رفتن کبک را ز حجل کلاغ

Гар дар оташ шудӣ ба ҳрзи саноат

گر در آتش شدی به حرز ثنات

Ёфтӣ халъати самандари моғ

یافتی خلعت سمندر ماغ

Гарна баҳри хазонаи ту буд

گرنه بهر خزانه تو بود

Натунд ришта аз луоби кноғ

نتند رشته از لعاب کناغ

Сарвро хотирами шкФти гулӣ

سرو را خاطرم شکفت گلی

Ҳамчуи лола ки бушкованд роғ

همچو لاله که بشکفاند راغ

Аз ту хоҳам гирифт ориятӣ

از تو خواهم گرفت عاریتی

Ба тлтФ на ҳамчуи нъФи улоғ

به تلطف نه همچو نعف الاغ

Ваон се лафзаст порсӣ ки буд

وان سه لفظ است پارسی که بود

Тозии он чу рангҳои саббоғ

تازی آن چو رنگهای صباغ

Бирав лосбт кун ки дар тозӣ

برو لاثبت کن که در تازی

Ҷамъи мўисту басту истифроғ

جمع مویست و بست و استفراغ