Хсрўо дошт сахоеи ту марои пор чунонк

خسروا داشت سخایی تو مرا پار چنانک

Кон наёраст задани лоф з ҳастӣ ман

کآن نیارست زدن لاف ز هستی من

Осмон бо ҳамаи таъзиму баландии кўрост

آسمان با همه تعظیم و بلندی کوراست

намезад аз рӯй тавозуъи дами пастӣ бо ман

می زد از روی تواضع دم پستی با من

То ту бардоштӣ акнӯн зи серуми дасти карам

تا تو برداشتی اکنون ز سرم دست کرم

намезанад аз сари кини теғи дўдстӣ бо ман

می زند از سر کین تیغ دودستی با من

Ёдамии ор аз он шаб ки раҳеро гуфтӣ

یادمی آر از آن شب که رهی را گفتی

Умр боқӣ биншин хуш чу нишастӣ бо ман

عمر باقی بنشین خوش چو نشستی با من

Венаи шаби он буд ки дар сари ҳаваси нрдт буд

وین شب آن بود که در سر هوس نردت بود

Нарад ман барадаму ъмдои ту шикастӣ бо ман

نرد من بردم و عمدا تو شکستی با من

Алифи Миср саҳаргоҳ расед аз карамат

الف مصر سحرگاه رسید از کرمت

Ҳам бидон ваъдау меод ки бастӣ бо ман

هم بدان وعده و میعاد که بستی با من

Ғояти мкрмти ин буду ҳақиқат ки накард

غایت مکرمت این بود و حقیقت که نکرد

Карами роиҷи ту ишваи парастӣ бо ман

کرم رایج تو عشوه پرستی با من

Ёрб имсол чаҳ тадбир кунамгар чун пор

یارب امسال چه تدبیر کنم گر چون پار

Шаҳ набозад наДубай нарад ба мастӣ бо ман

شه نبازد ندبی نرد به مستی با من