Ба хдоӣӣ ки ошноӣӣ дод

به خدائی که آشنائی داد

Ваҳй ӯ бо дили паёмбарон

وحی او با دل پیامبران

Ба расӯлӣ ки рўшноӣӣ дод

به رسولی که روشنائی داد

Нури ақлаш ба чашми роҳбарон

نور عقلش به چشم راهبران

Каз дили поку синаи софӣ

کز دل پاک و سینه صافی

Бозгаштам ба роҳи рҳспрон

بازگشتم به راه رهسپران

Андарин парда гарчи маҳҷӯб аст

اندرین پرده گرچه محجوب است

Сӯрати ман зи чашм бе басарон

صورت من ز چشم بی بصران

Назари рости байн накӯ бинад

نظر راست بین نکو بیند

Кандарин раҳи ним зи кжнзрон

کاندرین ره نیم ز کژنظران

Хурдае сӯфӣона хоҳам гуфт

خرده ای صوفیانه خواهم گفت

Гар нагиранд хурдаи мухтасарон

گر نگیرند خرده مختصران

Гар ту шоҳӣ ва ман турои маҳкӯм

گر تو شاهی و من ترا محکوم

Чист бар ман таҳаккуми дгарон

چیست بر من تحکم دگران

Ба сари ту ки нури чашм ман аст

به سر تو که نور چشم من است

Хоки поят ки боди тоҷи сарон

خاک پایت که باد تاج سران

Ман дар ин пояам ки шояд буд

من در این پایه ام که شاید بود

Кам млоик шаванд саҷдаи гарон

کم ملایک شوند سجده گران

Малики нафаси ман равои дорӣ

ملک نفس من روا داری

Ки баради саҷдаи сегону харон

که برد سجده سگان و خران