Дил дар барам нишонаи тир маломат аст

دل در برم نشانه تیر ملامت است

Тан дар балоу ҷонами асир ғаромат аст

تن در بلا و جانم اسیر غرامت است

Дар ишқи кому нозу маломат ба ҳам буд

در عشق کام و ناز و ملامت به هم بود

Моро зи ишқи баҳраи саросар маломат аст

ما را ز عشق بهره سراسر ملامت است

Ишқи он буд ки дили бараду қӯт ҷон диҳад

عشق آن بود که دل برد و قوت جان دهد

Ваон низ ҳмрҳист ки давр аз саломат аст

وان نیز همرهیست که دور از سلامت است

Ишқи ту сабру ҷону дилу дайни ман бабрад

عشق تو صبر و جان و دل و دین من ببرد

Ин ишқ нест зўрти рӯз қиёмат аст

این عشق نیست ضورت روز قیامت است

Бар қоматаши қабои балои дузади осмон

بر قامتش قبای بلا دوزد آسمان

Онро ки майли сӯии бут срўқомт аст

آنرا که میل سوی بت سروقامت است

Шаҳрӣаст ишқи ту ки дар ӯ ҳар ки гашти гум

شهریست عشق تو که در او هر که گشت گم

Роҳаши кушода бар сари кӯй надомат аст

راهش گشاده بر سر کوی ندامت است

Фатво навишт хати ту бар хӯни ман валек

فتوی نوشت خط تو بر خون من ولیک

Донад амири кӯ на сазоӣ имомат аст

داند امیر کو نه سزای امامت است

Бози ин мухолифон ки дар ҷанг ме зананд

باز این مخالفان که در جنگ می زنند

Бар соз мо навой кжоҳнг ме зананд

بر ساز ما نوای کژآهنگ می زنند

Аз қавли душманон ки шинднди дӯстон

از قول دشمنان که شیندند دوستان

Бо мо ҳамаи тарона найранг ме зананд

با ما همه ترانه نیرنگ می زنند

Бар ишқи хуб то рақами зишт май кашанд

بر عشق خوب تا رقم زشت می کشند

Бар номи неки мо дағал нанг ме зананд

بر نام نیک ما دغل ننگ می زنند

Снгиндлони тираи замир аз хилофи табъ

سنگیندلان تیره ضمیر از خلاف طبع

Бар обгинаи дили мо санг ме зананд

بر آبگینه دل ما سنگ می زنند

Ҳар лаҳза аз кушоди маломати ҳазор тир

هر لحظه از گشاد ملامت هزار تیر

Бар қалби ин шикаста дилтанг ме зананд

بر قلب این شکسته دلتنگ می زنند

наменанигаранд рози гиребони хеш ро

می ننگرند راز گریبان خویش را

Дар домани ҳикояти мо чанг ме зананд

در دامن حکایت ما چنگ می زنند

Бар остон сулҳ ниҳодем сар чу саг

بر آستان صلح نهادیم سر چو سگ

Венаи саги дилон ҳануз дар ҷанг ме зананд

وین سگ دلان هنوز در جنگ می زنند

Олами пар аз ҳикояти дарди дил ман аст

عالم پر از حکایت درد دل من است

Дар қисса мананд агар мард вагар зан аст

در قصه منند اگر مرد و گر زن است

Ишқи ман ва ту қисса ҳар садр маҷлис аст

عشق من و تو قصه هر صدر مجلس است

Ва афсонаи мони ҳикоят ҳар кӯй ва барзан аст

و افسانه مان حکایت هر کوی و برزن است

Гар душманаст бар ман мазлӯм хуррам аст

گر دشمن است بر من مظلوم خرم است

Вар дӯстаст бар ман маҳрӯм бдзн аст

ور دوست است بر من محروم بدظن است

Ишқ аз азал дар омад ва шуд бо ҷаҳони куҳан

عشق از ازل در آمد و شد با جهان کهن

Ин расми ошиқӣ на нав оварда ман аст

این رسم عاشقی نه نو آورده من است

Мискини танами зи тоби ғам ва сарзаниш гудохт

مسکین تنم ز تاب غم و سرزنش گداخت

Гар дили дил манаст на аз санг ва оҳан аст

گر دل دل من است نه از سنگ و آهن است

Чун шамъи ним сӯхтаи нодидаи субҳи васл

چون شمع نیم سوخته نادیده صبح وصل

Дар шомгоҳи ҳиҷри марои бим куштан аст

در شامگاه هجر مرا بیم کشتن است

Гардан ниҳодаам ба қазо зонка ишқ ро

گردن نهاده ام به قضا زانکه عشق را

Хӯни ду сад ҳазор ба аз ман ба гардан аст

خون دو صد هزار به از من به گردن است

Инам бтар ки бо ҳамаи тшниъу гуфтугӯӣ

اینم بتر که با همه تشنیع و گفتگوی

Ту дӯсти нестӣ ва ҷаҳонем душман аст

تو دوست نیستی و جهانیم دشمن است

Волои ямини миллату исломи бори як

والا یمین ملت و اسلام بار یک

Он дар сифоти одамӣ ва дар сафои малик

آن در صفات آدمی و در صفا ملک

Он ҳотами замона ки даст сахоаш кард

آن حاتم زمانه که دست سخاش کرد

Осори ҳотам аз варақи рӯзгори ҳак

آثار حاتم از ورق روزگار حک

Ваон чархи комкор ки хуршеди теғ ӯ

وان چرخ کامکار که خورشید تیغ او

Дорад зи рӯзи фатҳу зи субҳи зафари изк

دارد ز روز فتح و ز صبح ظفر یزک

Дарёии разм ӯ чу занад мавҷи кару фар

دریای رزم او چو زند موج کر و فر

Бар хушкии аўФтди зи фурӯди замини смк

بر خشکی اوفتد ز فرود زمین سمک

Дар сояаш зи ҷумлаи афтодагони замин

در سایه اش ز جمله افتادگان زمین

Дар мавкибаши зҷмъи ҷнибти кашони фалак

در موکبش زجمع جنیبت کشان فلک

Пеши кушоди шаст як андоз ӯ қазо

پیش گشاد شست یک انداز او قضا

Аз чарх бурҷ созад ва аз қурси маи дФк

از چرخ برج سازد و از قرص مه دفک

Дркнаҳи зот ӯ нарасад ақли дурбин

درکنه ذات او نرسد عقل دوربین

Дар гирди қадар ӯ нарасад ваҳми тези так

در گرد قدر او نرسد وهم تیز تک

Нури замири оинаи осоаш фарқ кард

نور ضمیر آینه آساش فرق کرد

Субҳи рухи яқинро аз шоми зулфи шак

صبح رخ یقین را از شام زلف شک

эй аз каф ту ёфта олами тавонгарӣ

ای از کف تو یافته عالم توانگری

Абрӣ ки бар сари омада ӣ ҳафт кишварӣ

ابری که بر سر آمده ی هفت کشوری

Неи не ки абри соили дарёӣ даст туаст

نی نی که ابر سایل دریای دست توست

ӯро куҷо расад ки кунад бо ту ҳамсарӣ ?

او را کجا رسد که کند با تو همسری؟

Дар мартабати зи олами инсони гузашта Эй

در مرتبت ز عالم انسان گذشته‌ای

Лекини нгўимти мулкӣ низ ва на парӣ

لیکن نگویمت مَلَکی نیز و نه پری

Меҳрӣ ки рӯзу шаб ба ту доранд ростӣ

مهری که روز و شب به تو دارند راستی

Чархӣ ки инсу ҷони з ту ёбанд доварӣ

چرخی که انس و جان ز تو یابند داوری

Гар меҳри нестии з чаҳ чун меҳри бозлӣ

گر مهر نیستی ز چه چون مهر باذلی

Вари чархи нестии з чаҳ чун чархи қодирӣ

ور چرخ نیستی ز چه چون چرخ قادری

Бар қавли фалсафии магари он нафаси клиӣӣ

بر قول فلسفی مگر آن نفس کلیئی

Кўрост бар мамолики олами мудаббирӣ

کوراست بر ممالک عالم مدبری

Гар гӯям офарӣдаи Неи ҳам завҷаи шаръ

گر گویم آفریده نیی هم زوجه شرع

Навъе буд зи ширку тариқии зи кофарӣ

نوعی بود ز شرک و طریقی ز کافری

Як нукта монад рост бигӯям ки нест куфр

یک نکته ماند راست بگویم که نیست کفر

На холиқӣ валек зи махлуқи бартарӣ

نه خالقی ولیک ز مخلوق برتری

То дар танами равону забон дар даҳон буд

تا در تنم روان و زبان در دهان بود

Мадҳи туами ғизои дилу қӯти ҷон буд

مدح توام غذای دل و قوت جان بود

Аз чархи хайма ва зшҳобш кунам таноб

از چرخ خیمه و زشهابش کنم طناب

Гар бар серуми зи сояи ту соябон буд

گر بر سرم ز سایه تو سایبان بود

Соҳиби риёзатони балоро буд паноҳ

صاحب ریاضتان بلا را بود پناه

Дар ҳар қирон ки мисли ту соҳиби қирон буд

در هر قران که مثل تو صاحب قران بود

Хосса касе чу ман ки зи ихлоси ҷони туро

خاصه کسی چو من که ز اخلاص جان ترا

Ҳам бандаи ҳам саногар ва ҳам мадҳ хон буд

هم بنده هم ثناگر و هم مدح خوان بود

Икраҳи зи рӯзгори парешонаши бози хар

یکره ز روزگار پریشانش باز خر

Кӯро ба ҳар чаҳ бозхрии ройгон буд

کو را به هر چه بازخری رایگان بود

Озарми дораш арча ба наздат буд ҳақир

آزرم دارش ارچه به نزدت بود حقیر

Ворзони шумориш ар чаҳ ба чашмати гарон буд

وارزان شمارش ار چه به چشمت گران بود

Ман банда суд ёбам ва набӯд зиёни туро

من بنده سود یابم و نبود زیان ترا

Бозам ба кам баҳо бифурӯш ар зиён буд

بازم به کم بها بفروش ار زیان بود

Азбҳри ном бандагӣат кардам ихтиёр

ازبهر نام بندگیت کردم اختیار

Саг бошад онкии бндгиши баҳри нони барад

سگ باشد آنکه بندگیش بهر نان برد

Худро ба ъзи номи ту бркор ме кунам

خود را به عز نام تو برکار می کنم

Бахти ғунударо зи ту бедор ме кунам

بخت غنوده را ز تو بیدار می کنم

Андари ҳзимаҳи табли бишорати ҳамеи занам

اندر هزیمه طبل بشارت همی زنم

Дар косдии ривоҷӣ бозор ме кунам

در کاسدی رواجی بازار می کنم

Дар шаҳри фоши гашт ки зинҳории туам

در شهر فاش گشت که زنهاری توام

Винк ҳануз зорӣ зинҳор ме кунам

وینک هنوز زاری زنهار می کنم

То ҳар ки прсдм ки шудӣ банда дараш

تا هر که پرسدم که شدی بنده درش

Нокардаи дасти бӯси ту иқрор ме кунам

ناکرده دست بوس تو اقرار می کنم

Иқрор мекунанд ҳасудони ман валек

اقرار می کنند حسودان من ولیک

Бар бахту рӯзгори ман инкор ме кунам

بر بخت و روزگار من انکار می کنم

Дар моҳи рӯза бе гунаҳии ҳамчуи хӯнён

در ماه روزه بی گنهی همچو خونیان

Худро ба дасти хеш гирифтор ме кунам

خود را به دست خویش گرفتار می کنم

Ҳар субҳдами басӯии ниҳони хона Эй шавам

هر صبحدم بسوی نهان خانه ای شوم

Ҳар шомгаҳ ба хӯни дил ифтор ме кунам

هر شامگه به خون دل افطار می کنم

Аз кӯҳи заррае ва з дарёст қатра Эй

از کوه ذره ای و ز دریاست قطره ای

Ин моҷаро ки пеши ту изҳор ме кунам

این ماجرا که پیش تو اظهار می کنم

Дар боғи давлатати гули шодии дамидаи бод

در باغ دولتت گل شادی دمیده باد

Бар даргаати насими саодати вазидаи бод

بر درگهت نسیم سعادت وزیده باد

Ҳркў нахоҳадат чу самани тоза рӯйу шод

هرکو نخواهدت چو سمن تازه روی و شاد

Ҳамчун бунафшаи чеҳраи кабӯду хамидаи бод

همچون بنفشه چهره کبود و خمیده باد

Вари ғунчаро зи меҳри ту оканда нест дил

ور غنچه را ز مهر تو آکنده نیست دل

Тўтўи дилаш ба ханҷари сарсари даридаи бод

توتو دلش به خنجر صرصر دریده باد

Чун сӯсани он ки нест ба мадҳи ту даҳ забон

چون سوسن آن که نیست به مدح تو ده زبان

Чашмаш чу лолаи хӯни дили хеши дидаи бод

چشمش چو لاله خون دل خویش دیده باد

Бо ту ҳар онкӣ чун гул раъно шавад ду рӯй

با تو هر آنکه چون گل رعنا شود دو روی

Чун шнблиди ранги Рахши пжмридаҳи бод

چون شنبلید رنگ رخش پژمریده باد

Бар боми ҳафт қалъаи нилӯфарӣ ба фатҳ

بر بام هفت قلعه نیلوفری به فتح

Гӯши замонаи кӯс сипоҳат шунида бод

گوش زمانه کوس سپاهت شنیده باد

То назд ту шитобад ва бинад турои раҳе

تا نزد تو شتابد و بیند ترا رهی

Монанди наргисаши ҳамаи тани пойу дидаи бод

مانند نرگسش همه تن پای و دیده باد