Ҳикоят кард марои дӯстӣ ки ҳақи мрозът сғр дошту нисбати мусоҳибати аҳди кибр , ки вақте аз авқот ки симои олами ғзу трӣ буду бисоти ҳомӯни астбрқу ъбқрӣу радои дмнҳои кӯҳлӣу ъбҳрӣу втои чаманҳои хайрӣу мъсФрӣ .

حکایت کرد مرا دوستی که حق مراضعت صغر داشت و نسبت مصاحبت عهد کبر، که وقتی از اوقات که سیمای عالم غض و طری بود و بساط هامون استبرق و عبقری و ردای دمنهای کحلی و عبهری و وطای چمنهای خیری و معصفری.

Дар вақте ки олами чунин ранг ва бўӣӣ дошту қадами ҳиммати азми ҷстҷўӣии иттифоқро мҷтози вори торӣ ба омулу сорӣ гузар кардам , на бар ваҷҳи сукӯну иқомат ва на бар азми атолту адомт .

در وقتی که عالم چنین رنگ و بوئی داشت و قدم همت عزم جستجوئی اتفاق را مجتاز وار طاری به آمل و ساری گذر کردم، نه بر وجه سکون و اقامت و نه بر عزم اطالت و ادامت.

Гуфтам то оби он хок чашида ояд воин тарафи бузургвори бтрФи эътибору ихтиёр дида шавад кории азиму давлатӣ ҷсим бошад , чун рӯзӣ чанд мақом афтод ногоҳ ҳалқ дар ҳалқа дом афтод .

گفتم تا آب آن خاک چشیده آید واین طرف بزرگوار بطرف اعتبار و اختیار دیده شود کاری عظیم و دولتی جسیم باشد، چون روزی چند مقام افتاد ناگاه حلق در حلقه دام افتاد.

Сабаби ин буд ки рӯзӣ дар бозори троӣФи фурӯашон аз тўоӣФи бтўоӣФ май гаштаму муаллимоти зроӣФи мигшодму минўштм , ногоҳ шуъоъи назар брўӣӣ афтод ки аз моҳи боҷамолтар ва аз офтоб бо камолтар ва аз муштарӣ бо ътдолтар буд чун фасли баҳор бо ҳазор ранг ванигор ва чун бтхонаҳи чин бо ҳазор зебу ойин

سبب این بود که روزی در بازار طرائف فروشان از طوائف بطوائف می گشتم و معلمات ظرائف میگشادم و مینوشتم، ناگاه شعاع نظر بروئی افتاد که از ماه باجمال تر و از آفتاب با کمال تر و از مشتری با عتدال تر بود چون فصل بهار با هزار رنگ و نگار و چون بتخانه چین با هزار زیب و آئین

Лабии пурхамру чашмии пурхумору қадии битобу зулфии партоб , ғаррае чун сими хому туррае бо ҳазор ҷиму лоам , изорӣ чун бунафша бар сӯсани дамидау анкабути оризаши машки хутан бар барги гули танида .

لبی پرخمر و چشمی پرخمار و قدی بیتاب و زلفی پرتاب، غره ای چون سیم خام و طره ای با هزار جیم و لام، عذاری چون بنفشه بر سوسن دمیده و عنکبوت عارضش مشک ختن بر برگ گل تنیده.

Гуфтам дар ой ки хонаи ақл ва раъй гирифтӣ ва нонишаста ҷой гирифтӣ , пушти бмснди ноз на ; ки сабрро пушт бишикаст ва хуш биншин ки ақл рахт барбаст .

گفتم در آی که خانه عقل و رأی گرفتی و نانشسته جای گرفتی، پشت بمسند ناز نه؛ که صبر را پشت بشکست و خوش بنشین که عقل رخت بربست.

Бо худ гуфтам ки эй гули ишқ , на буқат буи додӣ вае сӯрати меҳр , на буқат рӯй наҳодӣ .

با خود گفتم که ای گل عشق، نه بوقت بوی دادی و ای صورت مهر، نه بوقت روی نهادی.

Надонистам ки ин ҷуръаро ҷомии дрхм буд воин чинаро домӣ дар дам , хостам ки дидаро аз назари дувуми бгрдонму лои татаббуъи алнзраҳ алаввалӣ бархонам аммо султони қувваи нафсонии робитаи мтиаҳи рӯҳонии гусаста буду шайтони шаҳвонӣ бар маснади малик сулаймонӣ нишаста .

ندانستم که این جرعه را جامی درخم بود واین چینه را دامی در دم، خواستم که دیده را از نظر دوم بگردانم و لا تتبع النظرة الاولی برخوانم اما سلطان قوه نفسانی رابطه مطیه روحانی گسسته بود و شیطان شهوانی بر مسند ملک سلیمانی نشسته.

Талбиси Иблиси ҳўӣ , чун ашколи Уқлӣдусии мушкили мондау пои дили тозонў дар гул , донистам ки рӯзӣ чанд дар даври Асия бояд буду гомӣ чанд ғмхўори обу гё .

تلبیس ابلیس هوی، چون اشکال اقلیدسی مشکل مانده و پای دل تازانو در گل، دانستم که روزی چند در دور آسیا باید بود و گامی چند غمخوار آب و گیا.

Бо худ гуфтам ки бо хасми муъаррабад бояд сохт ва ғурем бемуҳоборо бибояд навохт , бо ин қаҳру ҷабр бибояд кушеду шарбати заҳри сабр бибояд нӯшед .

با خود گفتم که با خصم معربد باید ساخت و غریم بی محابا را بباید نواخت، با این قهر و جبر بباید کوشید و شربت زهر صبر بباید نوشید.

Бҳилаҳ аз кор магрез ки алмҳтоли хоину бтклФ аз ишқ мапарҳез ки алмқдри коӣн чун соъатӣ андеша кардам ва худро шери беша , заҳри ин ҳадис нӯш кардаму бадви дасти он ғамро дар оғӯш гирифтам

بحیله از کار مگریز که المحتال خائن و بتکلف از عشق مپرهیز که المقدر کائن چون ساعتی اندیشه کردم و خود را شیر بیشه، زهر این حدیث نوش کردم و بدو دست آن غم را در آغوش گرفتم

Ин ғошия бар дӯши ниҳодаму ошиқи вори Нидо дар додам ки мо ин кأс заҳр нӯшедем воин дръи қаҳру ҷома сабр пӯшедем .

این غاشیه بر دوش نهادم و عاشق وار ندا در دادم که ما این کأس زهر نوشیدیم واین درع قهر و جامه صبر پوشیدیم.

Пас аз кӯии таваккули бароаи тавассули бози омадам ва гуфтам дарини тариқ берафиқ натавон буд ва дарин ғор беёр натавон ғунуд , далелӣ боистӣ ки морои азин зулмоти боби ҳаёти барадӣу млоҳии шоистӣ ки моро азин ғарқоби бсоҳл наҷот оварадӣ ки ин ҳодиса чун ҷазри асм дарӣ надорад ва ин кор чун доираи пургории сиррӣ на .

پس از کوی توکل براه توسل باز آمدم و گفتم دراین طریق بی رفیق نتوان بود و درین غار بی یار نتوان غنود، دلیلی بایستی که مارا ازین ظلمات بآب حیات بردی و ملاحی شایستی که ما را ازین غرقاب بساحل نجات آوردی که این حادثه چون جذر اصم دری ندارد و این کار چون دایره پرگاری سری نه.

Ман дар оташи ишқ дар тмлмл будам ва бо хотир дар таъаммул , ки офтоби ҷамолу моҳи камол аз машриқи висоли бмғрби зуввор фурӯ шуд .

من در آتش عشق در تململ بودم و با خاطر در تأمل، که آفتاب جمال و ماه کمال از مشرق وصال بمغرب زوار فرو شد.

Гуфтам андари ишқи ткосл ва тағофул нишоеду коҳили бади дилро ҷузи биҳослӣ ҳосил наёяд , ошиқро ҷон бар даст бояду мурӣди ишқро ҳалқи андари шаст .

گفتم اندر عشق تکاسل و تغافل نشاید و کاهل بد دل را جز بیحاصلی حاصل نیاید، عاشق را جان بر دست باید و مرید عشق را حلق اندر شست.

Гомӣ чанд бар бояд дошту майлӣ чанд бибояд гузошт то ин ахтарро бурҷ кадомаст ва ин гавҳарро дарҷи кадом , набояд ки сайёдии бад-ӣни оҳӯ дар нигарад ва ё бозии бад-ӣни тиҳу боз хӯрд ки матоъи таблаи аттор дар рустаи бозор бехаридор намонад .

گامی چند بر باید داشت و میلی چند بباید گذاشت تا این اختر را برج کدامست و این گوهر را درج کدام، نباید که صیادی بدین آهو در نگرد و یا بازی بدین تیهو باز خورد که متاع طبله عطار در رسته بازار بی خریدار نماند.

Пас дар миёни он хавфу рҷоء ва дар асноءи ин шиддату рхои маъшӯқи ҳозиқ содиқ бознигарӣаст , то бидонад ки иллати ин рангу буи ва ҷустуҷӯӣ чист ?

پس در میان آن خوف و رجاء و در اثناء این شدت و رخا معشوق حاذق صادق بازنگریست، تا بداند که علت این رنگ و بوی و جستجوی چیست؟

Чун Имороти ишқ муставле диду илми султони меҳри мутаъолӣ , гуфт аиҳо аллбибамаш рўидоу лои тأмни ман алнўоӣби кидои бози гирд ки ин роҳи пари клб ъқўрасту бозоист ки ин шаҳри пари хасми ғаюр .

چون امارات عشق مستولی دید و علم سلطان مهر متعالی، گفت ایها اللبیب امش رویدا و لا تأمن من النوائب کیدا باز گرد که این راه پر کلب عقور است و بازایست که این شهر پر خصم غیور.

эй онкӣ дар бидои чунин ғурбатӣ ва дар ғлўои чунин крбтӣ , ҳамоно дарин доми аиндми афтодае ва дар чунин роҳ кам қадами ниҳодае , агар чун ҳрбоءи ошиқи офтобии насиб худ биёбӣ ва агар дўоъии ръноӣӣ бо муҳаррикоти сўдоӣии ҷамъ шудааст қафоӣ он бихӯрӣ вкиФри он бабрӣ .

ای آنکه در بیدای چنین غربتی و در غلوای چنین کربتی، همانا درین دام ایندم افتاده ای و در چنین راه کم قدم نهاده ای، اگر چون حرباء عاشق آفتابی نصیب خود بیابی و اگر دواعی رعنائی با محرکات سودائی جمع شده است قفای آن بخوری وکیفر آن ببری.

Чун фармони волии ишқро инқиёд намудем , соъатии брқдми таваққуфи ббўдми султони рӯмии рӯз бар вилояти зангии шаб лашгар кашиду сипоҳи шом аз бими амӯди субҳи спрсимин дар сар кашиду хусрави сайёрагон аз чашми назорагон дар ҳиҷоб шуду арӯси хуби чеҳри меҳр дар кӯҳлии ниқоб .

چون فرمان والی عشق را انقیاد نمودم، ساعتی برقدم توقف ببودم سلطان رومی روز بر ولایت زنگی شب لشگر کشید و سپاه شام از بیم عمود صبح سپرسیمین در سر کشید و خسرو سیارگان از چشم نظارگان در حجاب شد و عروس خوب چهر مهر در کحلی نقاب.

Бозгаштаму дасти ниёз дар домани дарози шаб ялдо задам ва то рӯз дар доролзрби хурсандии ишваи нақд фардо задам .

بازگشتم و دست نیاز در دامن دراز شب یلدا زدم و تا روز در دارالضرب خرسندی عشوه نقد فردا زدم.

Чун зангии шаб дар табассум омаду боди саҳар дар тнсму чеҳраи абуси шаб бар рӯй арӯс зуд бихандеду сайқали сабоҳи занг аз ойинаи шаби бздоӣид .

چون زنگی شب در تبسم آمد و باد سحر در تنسم و چهره عبوس شب بر روی عروس زود بخندید و صیقل صباح زنگ از آئینه شب بزدائید.

Пеш аз субҳ содиқ бархестаму пойафзор талаби хостам , чун бмиқоти васлу мавъиди асли расидами ҷузи асар ва хаёл надидам .

پیش از صبح صادق برخاستم و پای افزار طلب خواستم، چون بمیقات وصل و موعد اصل رسیدم جز اثر و خیال ندیدم.

Суол кардам ки эй қавми он муштарӣ ки даии дарин хона ва он офтоб ки дарин ошиёна буд имрӯзи бкдом бурҷ дурахшиду нури саодати бкдом тараф бахшед ?

سئوال کردم که ای قوم آن مشتری که دی درین خانه و آن آفتاب که درین آشیانه بود امروز بکدام برج درخشید و نور سعادت بکدام طرف بخشید؟

Гуфтанд шихо надонистае ки моҳ дар як бурҷ наёсоеду офтоб дар якҷо напояд , дар ин кӯй чун ту девона бисёранду гирди он шамъ чун ту парвонаи бишмор .

گفتند شیخا ندانسته ای که ماه در یک برج نیاساید و آفتاب در یکجا نپاید، در این کوی چون تو دیوانه بسیارند و گرد آن شمع چون تو پروانه بیشمار.

Ман ин кӣўс тҷръ мекардам ва бо дили биқрори тазаррӯъ , ин сувар бало мешунидам ва ин шӯр ъно медидам ки ногоҳ дар миёни роҳ перӣ дидам мураққаъи пӯш .

من این کئوس تجرع می کردم و با دل بیقرار تضرع، این صور بلا می شنیدم و این شور عنا میدیدم که ناگاه در میان راه پیری دیدم مرقع پوش.

Сухан фуруш бархесту Нидо дар дод бчпу рост , иллати қалбӣ ки онро ишқ мегӯйанд крост ва он ошиқи маъюси манҳус абус куҷост ?

سخن فروش برخاست و ندا در داد بچپ و راست، علت قلبی که آنرا عشق می گویند کراست و آن عاشق مأیوس منحوس عبوس کجاست؟

То тъўизи дӯстӣ ки аз замин Кашмӣр овардаам баном ӯ аз ниёам берун кунам ва бар вайу мақсӯди ваии озмӯн , агар бар мақта мурод ояд , Фҳкмии фии алднёи дайну аксари бмсобти исобат ва иҷобат нарасад , Фҳкмаҳи аллъни фии алдорину аломҳоли аҳади алисорин .

تا تعویذ دوستی که از زمین کشمیر آورده ام بنام او از نیام بیرون کنم و بر وی و مقصود وی آزمون، اگر بر مقطع مراد آید، فحکمی فی الدنیا دین و اکثر بمثابت اصابت و اجابت نرسد، فحکمه اللعن فی الدارین و الامهال احد الیسارین.

Стонндаҳро дар ин илми чиҳил рӯз муҳлатаст то намоиши бозмоиш баробар шаваду гуфтори бохтёри ҳамсар , бо худ гуфтам ки ӣнкори душвор безар муяссар нахоҳад шуд ва ин муваккили муъаррабад беҷаъл бадар нахоҳад рафт .

ستاننده را در این علم چهل روز مهلت است تا نمایش بآزمایش برابر شود و گفتار باختیار همسر، با خود گفتم که اینکار دشوار بی زر میسر نخواهد شد و این موکل معربد بی جعل بدر نخواهد رفت.

Гуфтам шихо агар ин далел роҳ бинмоед ва ин қуфли бад-ӣн калид бигушоед , турост кӣсау нақдӣ ки дар вайасту дсторчаҳу ақдӣ ки бар вайаст .

گفتم شیخا اگر این دلیل راه بنماید و این قفل بدین کلید بگشاید، تراست کیسه و نقدی که در وی است و دستارچه و عقدی که بر وی است.

Пери соҳиби андешаи мшъбди пеша , қитъае коғази мзъФр аз порчаи хирқаи ахзар берун кашид ва бабўсед ва бар сари ниҳоду бадасти рост бмн дод ва гуфт : бисмии аллоҳи алзии лӣси алии ҳукмаи мазиди иФъли моишоءу иҳкми моирид .

پیر صاحب اندیشه مشعبد پیشه، قطعه ای کاغذ مزعفر از پارچه خرقه اخضر بیرون کشید و ببوسید و بر سر نهاد و بدست راست بمن داد و گفت: بسم الله الذی لیس علی حکمه مزید یفعل مایشاء و یحکم مایرید.

Бигир калиди ганҷҳоу шифои ранҷҳоу дафъи музирати ғурбатҳоу рафъи мърти крбтҳоу анҷлои синаҳои занги гирифтау давои кӣнаҳои ранги гирифтаи бстдм ва бмҳр барграфтам .

بگیر کلید گنجها و شفای رنجها و دفع مضرت غربتها و رفع معرت کربتها و انجلای سینه های زنگ گرفته و دوای کینه های رنگ گرفته بستدم و بمهر برگرفتم.

Ҳануз бист гом нанавишта будам ва аз сари он маҳалат нагузашта ки , мақсӯди хандон бо ҳасании ҳазор чандон , чун моҳ аз гирди роҳ ва чун Юсуфи азбн чоҳ меомад ;

هنوز بیست گام ننوشته بودم و از سر آن محلت نگذشته که، مقصود خندان با حسنی هزار چندان، چون ماه از گرد راه و چون یوسف ازبن چاه میآمد؛

Чун бод сахт медавид ва чун шох дарахт минӯед , чун маро бидид лаъли Бадахшон бо дар Аммони бсФт ва беозарм ва шарм бигуфт шихои он оташи дерина дар завоёии сина ҳамчунон мутамаккинаст ва як соъат аз паии лиззати хилватӣу слўтии мумкин ? гуфтам хаи ха , алейк айни аллоҳ , биё ва дар дида биншин , ки дар замини ҷой ту нест .

چون باد سخت میدوید و چون شاخ درخت مینوید، چون مرا بدید لعل بدخشان با در عمان بسفت و بی آزرم و شرم بگفت شیخا آن آتش دیرینه در زوایای سینه همچنان متمکن است و یک ساعت از پی لذت خلوتی و سلوتی ممکن؟ گفتم خه خه، علیک عین الله، بیا و در دیده بنشین، که در زمین جای تو نیست.

Чун нози маъшӯқу ниёзи ошиқ дар пардаи соз дароз шуд , чун гулу сӯсани даст дар гардан якдигар оварадем ва чун хуеду лола ва набеду пиёлаи чанг дар доман икдгр задем .

چون ناز معشوق و نیاز عاشق در پرده ساز دراز شد، چون گل و سوسن دست در گردن یکدیگر آوردیم و چون خوید و لاله و نبید و پیاله چنگ در دامن یکدگر زدیم.

Руқабо ва нақаборо чун ҳалқа бар дар ва ҳсод родаст бар сар бимонад , азми ҳаракати боқомати водомт бадал шуду асбоби нишот беайбу халал чунон афтод ки , шғлнии алдри ани албру илоҳонеи алтрби ани алтлб .

رقبا و نقبا را چون حلقه بر در و حساد رادست بر سر بماند، عزم حرکت باقامت وادامت بدل شد و اسباب نشاط بی عیب و خلل چنان افتاد که، شغلنی الدر عن البر و الهانی الطرب عن الطلب.

То баъди моҳӣ ногоҳе бгўшаҳи ҳангомаи пери расидам ӯро ҳам бар он саноат ва бизоъат дидам , чун чашм бар ман афканди боўоз баланд гуфт раҳми аллоҳи амроءи иръии ҳуқуқи алохоءу изкри алохўони фии алшдаҳи волрхои виҷозии алоҳсони болоҳсони ?фони ҳасани алъҳди ман алоямони худоӣ таъолӣ биёмурзад касеро ки чун босоил васл бирасад васоили аслро фаромӯш накунаду шарбати мусаффо беихвон сФонўш нанамояд .

تا بعد ماهی ناگاهی بگوشه هنگامه پیر رسیدم او را هم بر آن صناعت و بضاعت دیدم، چون چشم بر من افکند بآواز بلند گفت رحم الله امراء یرعی حقوق الاخاء و یذکر الاخوان فی الشدة والرخا ویجازی الاحسان بالاحسان فان حسن العهد من الایمان خدای تعالی بیامرزد کسی را که چون باصایل وصل برسد وسائل اصل را فراموش نکند و شربت مصفا بی اخوان صفانوش ننماید.

Дар аснои ин иборат , аз дидаи дуздидаи бмн ишорат кард , чун донистам ки ин сухан боман мегуяд ва ин навол аз ман меҷӯяд кӣса аз нақд бипардохтаму ончӣ буд буии андохтам .

در اثنای این عبارت، از دیده دزدیده بمن اشارت کرد، چون دانستم که این سخن بامن می گوید و این نوال از من میجوید کیسه از نقد بپرداختم و آنچه بود بوی انداختم.

Гуфтор ӯро таҳсин тасвиб кардаму халқро бар истимоъи сухани ваии таҳрису тарғиб , чун ҳангомаи оммаи бгзошти Асоу анбони бардошти соъатӣ бар пои раъии миздм ва дар олами муомилаи дасту пой , чун аз ҳам бозгаштем ман дар дарё нишастам , ӯ дар бидо ва ман бичин рафтам ӯ бснъо .

گفتار او را تحسین تصویب کردم و خلق را بر استماع سخن وی تحریص و ترغیب، چون هنگامه عامه بگذاشت عصا و انبان برداشت ساعتی بر پای رأی میزدم و در عالم معامله دست و پای، چون از هم بازگشتیم من در دریا نشستم، او در بیدا و من بچین رفتم او بصنعا.