Чу азм кардам сӯии сафари брأии савоб

چو عزم کردم سوی سفر برأی صواب

Бурӣдаи гашти умедами зи суҳбати аҳбоб

بریده گشت امیدم ز صحبت احباب

Бидон умед ки беҳтар шавад магари корам

بدان امید که بهتر شود مگر کارم

Ба ман расед ҳазорон ҳазор ранҷу азоб

به من رسید هزاران هزار رنج و عذاب

Гуҳӣ чу мӯри бкўшидм аз паии ихвон

گهی چو مور بکوشیدم از پی اخوان

Гуҳӣ чу мори бпичидм аз ғами асҳоб

گهی چو مار بپیچیدم از غم اصحاب

Дарин тафаккур будам ки он бути саркаш

دراین تفکر بودم که آن بت سرکش

Бар ман омад беилтимос ман башитоб

بر من آمد بی التماس من بشتاب

Ҳаме фурухт Рахш чун бар осмони миррӣх

همی فروخت رخش چون بر آسمان مریخ

Ҳамеи тпиди дилам чун бар оинаи симоб

همی طپید دلم چون بر آینه سیماب

Гуҳӣ фикандӣ машк аз ду сунбули пари чин

گهی فکندی مشک از دو سنبل پر چین

Гуҳӣ фишондӣ дар аз ду наргиси сероб

گهی فشاندی در از دو نرگس سیراب

з рӯй шарм ба ман гуфт охир эй бади аҳд

ز روی شرم به من گفت آخر ای بد عهد

Макун чунину диламро ба васли андрёб

مکن چنین و دلم را به وصل اندریاب

Магар ба хоби дарӣ зон ҳаме намайдонӣ

مگر به خواب دری زان همی نمیدانی

Ки беш агар чаҳ бакӯшӣ набинем дар хоб

که بیش اگر چه بکوشی نبینیم در خواب

Чаҳ кардаам ки чунин бар гирифтӣ аз ман дил

چه کرده ام که چنین بر گرفتی از من دل

Чаҳ шуд ки хонаи меҳрам ҳаме кунӣ ту хароб

چه شد که خانه مهرم همی کنی تو خراب

Магар ки аҳди маро пок додае бар бод

مگر که عهد مرا پاک داده ای بر باد

Магар ки номи маро нақш кардае бар об

مگر که نام مرا نقش کرده ای بر آب

Ҷавоб додам ва гуфтам ки эй ду дидаи ман

جواب دادم و گفتم که ای دو دیده من

Накӯи шинави суханам зонка нотиқаст ҷавоб

نکو شنو سخنم زانکه ناطق است جواب

Агар чаҳ ҳаст хато рафтан ман аз пешат

اگر چه هست خطا رفتن من از پیشت

Шудан ба пеши худованд хеш ҳаст савоб

شدن به پیش خداوند خویش هست صواب

Агар чаҳ рафт хтоӣии зи афв шодам кун

اگر چه رفت خطائی ز عفو شادم کن

Чаро ки ҳастам мнқоди шоҳи арши ҷаноб

چرا که هستم منقاد شاه عرش جناب

Ҷаҳони ҷӯаду карами наҷми дайну кофии малик

جهان جود و کرم نجم دین و کافی ملک

Ки дайну малики азу собитаст дар ҳар боб

که دین و ملک ازو ثابت است در هر باب

Насири миллату дайни Носири ҳусайн каз ӯ

نصیر ملت و دین ناصر حسین کز او

Ҳаме бузург шавад ном куняту алқоб

همی بزرگ شود نام کنیت و القاب

Сипеҳр қадре дарёи дилӣ ки бо қадараш

سپهر قدری دریا دلی که با قدرش

Сипеҳр ва дарё бошад кам аз духону ҳубоб

سپهر و دریا باشد کم از دخان و حباب

Падед бошад асрори ғайб бар табъаш

پدید باشد اسرار غیب بر طبعش

Чунонкии шакли нуҷуми фалак дар астрлоб

چنانکه شکل نجوم فلک در اصطرلاب

Бсолҳо нарасад дар эй ҳиммат ӯ

بسالها نرسد در همای همت او

Агар чаҳ чархи фалаки пар бар оварад чу уқоб

اگر چه چرخ فلک پر بر آورد چو عقاب

Ҳисоб илм надонад зи илми оламу бас

حساب علم نداند ز علم عالم و بس

Агар чаҳ донад аз ҳар улӯму илми ҳисоб

اگر چه داند از هر علوم و علم حساب

Бзргўорои доне ки пеши табъу кафат

بزرگوارا دانی که پیش طبع و کفت

Наянд ҳар ду ба ҷузи зафту дун ба ҳору саҳоб

نیند هر دو به جز زفت و دون به حار و سحاب

Мувофиқи ту чу боғасту лутфи ту чу баҳор

موافق تو چو باغ است و لطف تو چو بهار

Мухолифи ту чу девасту азми ту чу шаҳоб

مخالف تو چو دیو است و عزم تو چو شهاب

зи рашк рӯй ту ҳар шаб ниҳон шавад хуршед

ز رشک روی تو هر شب نهان شود خورشید

зи шарм рӯй ту аз вай арақ чакад чу гулоб

ز شرم روی تو از وی عرق چکد چو گلاب

Ҳақир бошад дар чашми ҳимматат бе шак

حقیر باشد در چشم همتت بی شک

?герати зи чарх буд хаймаи вази шаҳоби таноб

گرت ز چرخ بود خیمه وز شهاب طناب

Ки дар замонаи тўӣии бози гӯнаи миҳроб

که در زمانه توئی باز گونه محراب

зи баҳри он шудаи миҳроби соилон дар тоб

ز بهر آن شده محراب سایلان در تاب

Ҳамеша то ки набошад савоби ҳамчуи хато

همیشه تا که نباشد صواب همچو خطا

Ҳамора то ки набошад наботи ҳамчуи сароб

هماره تا که نباشد نبات همچو سراب