Ҳар насимӣ ки ба ман буии хуросони орад

هر نسیمی که به من بوی خراسان آرد

Чун дами исо дар колбудами ҷони орад

چون دم عیسی در کالبدم جان آرد

Дили маҷрӯҳи марои марҳам роҳат созад

دل مجروح مرا مرهم راحت سازد

Ҷони пари дарди марои мояи дармони орад

جان پر درد مرا مایه درمان آرد

Гўӣӣ аз миҷмари дили оҳи Увайси қарнӣ

گوئی از مجمر دل آه اویس قرنی

Ба Муҳамади нафаси ҳазрати раҳмони орад

به محمد نفس حضرت رحمان آرد

Буии пероҳани Юсуф ки кунад равшани чашм

بوی پیراهن یوسف که کند روشن چشم

Боди гўӣӣ ки сӯии пари ғами канъони орад

باد گوئی که سوی پر غم کنعان آرد

ё сӯии одами саргаштаи рафтаи зи биҳишт

یا سوی آدم سرگشته رفته ز بهشت

Рӯҳи қудсии мадади равзаи ризвони орад

روح قدسی مدد روضه رضوان آرد

Дар наво оем чун булбули мастӣ ки сабоаш

در نوا آیم چون بلبل مستی که صباش

Хабар аз соғар май гаван ба гулистони орад

خبر از ساغر می گون به گلستان آرد

Ҷон бар афшонами сад раҳ чу яке парвона

جان بر افشانم صد ره چو یکی پروانه

Ки шабии пеши рухи шамъ ба поёни орад

که شبی پیش رخ شمع به پایان آرد

Рақси даргирам чун зарра ки субҳи содиқ

رقص درگیرم چون ذره که صبح صادق

Назд ӯ муждаи хуршеди дроФшони орад

نزد او مژده خورشید درافشان آرد

Шодмони гирдам чун длшдаҳ эй каз зоряш

شادمان گردم چون دلشده ای کز زاریش

Ҳам маломатгар ӯ ваъдаи ҷонони орад

هم ملامتگر او وعده جانان آرد

Ҳарчӣ гӯям чаҳ аҷаб аз дами он бод ки ӯ

هرچه گویم چه عجب از دم آن باد که او

Анбар аз хоки раҳи мавкиби султони орад

عنبر از خاک ره موکب سلطان آرد

Хусрави аъзами султони салотини санҷар

خسرو اعظم سلطان سلاطین سنجر

Кончаҳ хоҳад ба зарурати фалакаши он орад

کانچه خواهد به ضرورت فلکش آن آرد

Акс райш хон ҳар нур ки анҷум бахшад

عکس رایش خوان هر نور که انجم بخشد

Файзи ҷўдши дон ҳар нақд ки аз ки он орад

فیض جودش دان هر نقد که از که آن آرد

Ҷоми зари борад чун даст ба ъушрати ёзд

جام زر بارد چون دست به عشرت یازد

Теғи сари пошад чун рӯй ба майдони орад

تیغ سر پاشد چون روی به میدان آرد

Хосгоншро баси ҳадя ки қайсар созад

خاصگانش را بس هدیه که قیصر سازد

Бандагонашро баси тӯҳфа ки хоқони орад

بندگانش را بس تحفه که خاقان آرد

Зиҳи зиҳ эй шоҳ ки аз баҳри камону тират

زه زه ای شاه که از بهر کمان و تیرت

Фалак аз тирўи камони таркишу қурбони орад

فلک از تیرو کمان ترکش و قربان آرد

Бас ки маи хирмани худ об занад аз нами абр

بس که مه خرمن خود آب زند از نم ابر

То шабии қадари турои бўки бмҳмони орад

تا شبی قدر ترا بوک بمهمان آرد

Лоҷувардӣаст ҳисомат ки чу душман аз бим

لاجوردیست حسامت که چو دشمن از بیم

Каҳрабо гаван шуд азу басаду марҷони орад

کهربا گون شد از و بسد و مرجان آرد

зи остин чун яди Байзои бнмоӣии гардун

ز آستین چون ید بیضا بنمائی گردون

Домани субҳи зи ғайрат ба гиребони орад

دامن صبح ز غیرت به گریبان آرد

Баҳри тъўиз ту нашигифт ки паии сари маст

بهر تعویذ تو نشگفت که پی سر مست

Нохуни шери жён аз бен дандони орад

ناخن شیر ژیان از بن دندان آرد

Чун сари хасми ту кӯбади фалаки тофта гар

چون سر خصم تو کوبد فلک تافته گر

Пои хоиски басӣ бар сари санадони орад

پای خایسک بسی بر سر سندان آرد

Шоҳи санҷар ба хат нур нависад хуршед

شاه سنجر به خط نور نویسد خورشید

Чун зар аз сулби адам дар раҳми кони орад

چون زر از صلب عدم در رحم کان آرد

Хсрўои ҳоҷатам инаст ки яздони бикрам

خسروا حاجتم این است که یزدان بکرم

Бозами андари кнФи сояи яздони орад

بازم اندر کنف سایه یزدان آرد

Ба ҷалоли ту ки гардуни ҳамаи олам бар ман

به جلال تو که گردون همه عالم بر من

Бе ҷамоли ту ҳамеи танг чу зиндони борад

بی جمال تو همی تنگ چو زندان بارد

Ҳеҷ абрӣ наҷаҳд аз тарафи Найшобӯр

هیچ ابری نجهد از طرف نیشابور

Ки аз ин дида ба Бағдод на борони орад

که از این دیده به بغداد نه باران آرد

Ман надорам тамаъ онкӣ биҷӯед шоҳам

من ندارم طمع آنکه بجوید شاهم

ё ҳадисам ба забони шукри афшони орад

یا حدیثم به زبان شکر افشان آرد

Лек дар хотирам ояд ки дабири хосса

لیک در خاطرم آید که دبیر خاصه

Номи ин гумшуда дар аввали девони орад

نام این گمشده در اول دیوان آرد

Дар фишонам агарам шоҳи зи пастии Ироқ

در فشانم اگرم شاه ز پستی عراق

Абри кирдор ба болои хуросони орад

ابر کردار به بالای خراسان آرد

Ло арӣ алҳдҳд агар ранҷа шавад ҳудҳуди пер

لا اری الهدهد اگر رنجه شود هدهد پیر

Муждаи тахту арӯсӣ ба сулаймони орад

مژده تخت و عروسی به سلیمان آرد

Чархи дулобии чандон ки сӯии чоҳи замин

چرخ دولابی چندان که سوی چاه زمین

Риштаи нури зи меҳру маи тобони орад

رشته نور ز مهر و مه تابان آرد

Бемау меҳр ва чаҳу риштаи чунон бод эй шаҳ

بی مه و مهر و چه و رشته چنان باد ای شه

Ки Хизри оби ту аз чашмаи ҳайвони орад

که خضر آب تو از چشمه حیوان آرد

Ҳосидат гарчи адаб нест броўихтаҳи бод

حاسدت گرچه ادب نیست برآویخته باد

Ба ҳамон ришта ки аз чоҳи занхдони орад

به همان رشته که از چاه زنخدان آرد