Рӯй ту ба моҳ осмон монад

روی تو به ماه آسمان ماند

Қади ту ба сарв бӯстон монад

قد تو به سرو بوستان ماند

Гар сояи барг гул фитад бар ту

گر سایه برگ گل فتد بر تو

Бар оризи нозукат нишон монад

بر عارض نازکت نشان ماند

Вақте ки рухи ту парда бар гирад

وقتی که رخ تو پرده بر گیرد

Аз шарм на гул на гулистон монад

از شرم نه گل نه گلستان ماند

Тоўси млоикаҳи зи нав шояд

طاوس ملایکه ز نو شاید

Гар чун анқо дар ошён монад

گر چون عنقا در آشیان ماند

Ҷони таъбия дар лаб ту кард эзад

جان تعبیه در لب تو کرد ایزد

Зон чун даҳанати ҳаме ниҳон монад

زان چون دهنت همی نهان ماند

Дилтанги ним агар чаҳ дил танг аст

دلتنگ نیم اگر چه دل تنگ است

Кохри дил ман бидон даҳон монад

کاخر دل من بدان دهان ماند

Рӯзӣ гузарад зи ҳиҷри ту солӣ

روزی گذرد ز هجر تو سالی

Бе чораи ҳасани чисон ҷавон монад

بی چاره حسن چسان جوان ماند

Бекор мабош ман бҳл кардам

بیکار مباش من بحل کردم

Бад кун ки зи некӯон ҳамон монад

بد کن که ز نیکوان همان ماند

Дарҳам шудау шикастау хаста

درهم شده و شکسته و خسته

Хӯн гашта дилам бнордон монад

خون گشته دلم بناردان ماند

Бидодиҳои осмон бар ман

بیدادیهای آسمان بر من

Ту бар ту ҳам ба осмон монад

تو بر تو هم به آسمان ماند

Гӯйанд зи заъфарон чунон хандад

گویند ز زعفران چنان خندد

Мардум ки ба барг арғавон монад

مردم که به برگ ارغوان ماند

Хандид инак чу арғавони ашкам

خندید اینک چو ارغوان اشکم

Зеро ки рухам ба заъфарон монад

زیرا که رخم به زعفران ماند

Подоши вафои ман ҷафо кардӣ

پاداش وفای من جفا کردی

Акнӯн зи ту пурсам ин бидон монад

اکنون ز تو پرسم این بدان ماند

Дар чашми ман ой то ту ҳам бинӣ

در چشم من آی تا تو هم بینی

Ҷисмӣ ки ба сад ҳазор ҷон монад

جسمی که به صد هزار جان ماند

Бе аз ту ҷаҳон мабод ва худ бе ту

بی از تو جهان مباد و خود بی تو

Афсӯс буд агар ҷаҳон монад

افسوس بود اگر جهان ماند

Хӯбии снмо чу абри тобистон

خوبی صنما چو ابر تابستان

Гар монад дайри як замон монад

گر ماند دیر یک زمان ماند

Ҳасани ту ки давлат худо дод аст

حسن تو که دولت خدا داد است

Бо зикри ҳасан ки ҷовдон монад

با ذکر حسن که جاودان ماند

Чархӣ ки мтолъи ҷалолаш ро

چرخی که مطالع جلالش را

Чашми фарқад ба дидбон монад

چشم فرقد به دیدبان ماند

Шамсӣ ки ишорати замираш ро

شمسی که اشارت ضمیرش را

Субҳи содиқ ба тарҷумон монад

صبح صادق به ترجمان ماند

Гар баргу навои наёбад аз халқаш

گر برگ و نوا نیابد از خلقش

Гулбун беранг ва беравон монад

گلبن بی رنگ و بی روان ماند

Дар сояи адлу сояи амнаш

در سایه عدل و سایه امنش

Оҳӯ аз шер дар амон монад

آهو از شیر در امان ماند

Бедории адли байн китузӣ ро

بیداری عدل بین که توزی را

Моҳи шаби рӯ ба посбон монад

ماه شب رو به پاسبان ماند

Як равияи чунин ки ӯст то сад беш

یک رویه چنین که اوست تا صد بیش

Дар бандагӣ хдоигон монад

در بندگی خدایگان ماند

эй онкии зи ҷуръаи сахои ту

ای آنکه ز جرعه سخای تو

То ҳашари умед саргардон монад

تا حشر امید سرگردان ماند

Ин ҳуққаи муҳраи бози нӯронӣ

این حقه مهره باز نورانی

Аз рои ту қамара ? ройгон монад

از رای تو قمره؟ رایگان ماند

Раъии ту ҳазор чашм дорад лек

رأی تو هزار چشم دارد لیک

Ҳар чашм ба чашма синон монад

هر چشم به چشمه سنان ماند

Аз симу зарат аҷоибӣ бошад

از سیم و زرت عجایبی باشد

Гар нафаси ҳаёт дар миён монад

گر نفس حیات در میان ماند

Бо ҷӯади ту сангу лаъл бе ҳақӣ

با جود تو سنگ و لعل بی حقی

Каз хоки сияҳ ба даст кон монад

کز خاک سیه به دست کان ماند

Перояи бурӣда ва шуда бе барг

پیرایه بریده و شده بی برگ

Хасми ту чу шох дар хазон монад

خصم تو چو شاخ در خزان ماند

Гар даст эй шери прўрдш

گر دست همای شیر پروردش

Кохри зи сегӣ чу устихон монад

کاخر ز سگی چو استخوان ماند

То доири наъш чун сеӣ бохуд

تا دایر نعش چون سهی باخود

Аз маркази малик бркрон монад

از مرکز ملک برکران ماند

эй онкӣ ба нози давлатати пурвирд

ای آنکه به ناز دولتت پرورد

Зон бар ту ба ноз ва меҳрбон монад

زان بر تو به ناز و مهربان ماند

Пеши гул рӯй ту зи дами дастон

پیش گل روی تو ز دم دستان

То зини дастон чаҳ достон монад

تا زین دستان چه داستان ماند

Назмӣ кардам ки халқро доим

نظمی کردم که خلق را دائم

Чун гавҳари теғ дар забон монад

چون گوهر تیغ در زبان ماند

Зини гавҳари обдори оташи кон

زین گوهر آبدار آتش کان

Обу оташ дар имтиҳон монад

آب و آتش در امتحان ماند

То ғарраи маи зи меҳри заррини теғ

تا غره مه ز مهر زرین تیغ

Бар чарх ба симгун камон монад

بر چرخ به سیمگون کمان ماند

Бодои мау меҳр чун зару симат

بادا مه و مهر چون زر و سیمت

То аз ту умед шодмон монад

تا از تو امید شادمان ماند

Ҷоҳат ки кашида бар фалаки доман

جاهت که کشیده بر فلک دامن

То домани охир алзмон монад

تا دامن آخر الزمان ماند