эй бахт бидиҳ мужда ки бархест ба якбор

ای بخت بده مژده که برخاست به یکبار

Аз гавҳари шамшери худовандии зангор

از گوهر شمشیر خداوندی زنگار

эй халқ бинозед ки бор дигар омад

ای خلق بنازید که بار دگر آمد

Фархундаи ниҳоли чамани давлати пурбор

فرخنده نهال چمن دولت پربار

Дилшод бихандед ки аз матлаъи умед

دلشاد بخندید که از مطلع امید

Бинмуд ҳилоли фалаки шоҳии дидор

بنمود هلال فلک شاهی دیدار

Шукр аз ту худоё ки аз ин ҷони муборак

شکر از تو خدایا که از این جان مبارک

Шуд мардумаки чашми ҷҳондории бедор

شد مردمک چشم جهانداری بیدار

Ороми дилу равшании чашми шаҳаншоҳ

آرام دل و روشنی چشم شهنشاه

Хусрави шаҳи фархунда ки бодоши фалаки ёр

خسرو شه فرخنده که باداش فلک یار

Аз ранҷ бурун омад алмнаҳи ллаҳ

از رنج برون آمد المنة لله

Чунон ки дар аз обу зар аз кону гул аз хор

چونان که در از آب و زر از کان و گل از خار

Осӯда шуд он ҷон ки тани нозуки покаш

آسوده شد آن جان که تن نازک پاکش

Аз сояи барги гул тар гирад озор

از سایه برگ گل تر گیرد آزار

Наргис чу саман гуфт ки эй дидаи сиҳҳат

نرگس چو سمن گفت که ای دیده صحت

Бемории ту ман кашам аз дидаи бедор

بیماری تو من کشم از دیده بیدار

Айём бирав хонд ки эй ҷони гиромӣ

ایام برو خواند که ای جان گرامی

Бе аз ту мабодоами ҳаёти андак ва бисёр

بی از تو مبادام حیات اندک و بسیار

Шоҳои зи гули боғи ҷалоли ту ки бушковат

شاها ز گل باغ جلال تو که بشکفت

Шуд гулшани нилӯфарӣ аз атр чу гулзор

شد گلشن نیلوفری از عطر چو گلزار

Аз Ямани ризои ту шифо ёфт ва гарна

از یمن رضای تو شفا یافت و گرنه

Исо ба замин омадӣ аз чарх дигар бор

عیسی به زمین آمدی از چرخ دگر بار

Аз баҳри шифои тан ӯ савру ҳамл ро

از بهر شفای تن او ثور و حمل را

Ҳам номи ту хӯн кардӣ аз ханҷари хӯни хор

هم نام تو خون کردی از خنجر خون خوار

Бар пӯсти сабзи фалак аз калаки Уторид

بر پوست سبز فلک از کلک عطارد

Тъўиз навиштӣ пай ӯ гунбади даввор

تعویذ نوشتی پی او گنبد دوار

Худро чу сапанд аз ҷиҳати дафъи газандаш

خود را چو سپند از جهت دفع گزندش

Бар миҷмар хуршед задӣ кавкаби сайёр

بر مجمر خورشید زدی کوکب سیار

Ёрб чаҳ кам ояд зи худовандӣу ҷоҳаш

یارب چه کم آید ز خداوندی و جاهش

Каз бандаи худ ёд кунад шоҳи ҷаҳондор

کز بنده خود یاد کند شاه جهاندار

Пурсад ки марои чокар кӣ буд шукр бош

پرسد که مرا چاکر کی بود شکر باش

Гуяд ки марои банди гкӣ буд гуҳарбор

گوید که مرا بند گکی بود گهربار

Худ раҳ дар соя мабар зонка равон нест ?

خود ره در سایه مبر زانکه روان نیست؟

То зот чу хуршеди ту бозам бидиҳад бор

تا ذات چو خورشید تو بازم بدهد بار

Онро ки ҳамеи барадӣ аз хок бар афлок

آنرا که همی بردی از خاک بر افلاک

Чун абри миёни раҳ раҳмат кун ва магузор

چون ابر میان ره رحمت کن و مگذار

Бе сӯрати маймуни ту он дил ки сабк шуд

بی صورت میمون تو آن دل که سبک شد

Аз равшании дида кунун ҳаст гронбор

از روشنی دیده کنون هست گرانبار