Сазадгар Ҷабраил ояд бар ин пирӯзаи гавани минбар

سزد گر جبرئیل آید بر این پیروزه گون منبر

Кунад офоқро хутбаи баноми шоҳи дайн парвар

کند آفاق را خطبه بنام شاه دین پرور

Бинозад қолаби чатру бёзди қомати роят

بنازد قالب چتر و بیازد قامت رایت

Биболади пояи тахту бихандади пояи афсар

ببالد پایه تخت و بخندد پایه افسر

Фалакро калла бар бандади зи тоўсони Фирдавсӣ

فلک را کله بر بندد ز طاوسان فردوسی

Ба ҷои ҷомаи рангин ҳама бофанд пар дар пар

به جای جامه رنگین همه بافند پر در پر

Сазад ар оваранд акнӯн ба қадари вусъи худ ҳар як

سزد ار آورند اکنون به قدر وسع خود هر یک

Дар ин сури биҳишти ойин ки бошад хидматӣ дар хур

در این سور بهشت آیین که باشد خدمتی در خور

зи конҳо гавҳарони зару зи гардуни ахтарони нуқра

ز کانها گوهران زر و ز گردون اختران نقره

зи саҳрои оҳӯони машку зи дарёи моҳёни анбар

ز صحرا آهوان مشک و ز دریا ماهیان عنبر

Тибқҳои фалак аз Зуҳрау брҷису меҳру ма

طبقهای فلک از زهره و برجیس و مهر و مه

Ҳамаи пирӯза ва ёқӯт афшонанду симу зар

همه پیروزه و یاقوت افشانند و سیم و زر

Ҷаҳон аз рӯзу шаби кофур мишкӣн созад вхўши хуш

جهان از روز و شب کافور مشکین سازد وخوش خوش

Ба миннат оташ афрӯзанд дар хуршед чун миҷмар

به منت آتش افروزند در خورشید چون مجمر

Бадали покони Каррӯбӣ ба ҷони хубони рӯҳонӣ

بدل پاکان کروبی به جان خوبان روحانی

Ҷлоби оранд аз хулду гулоби оранд аз кавсар

جلاب آرند از خلد و گلاب آرند از کوثر

Ки то султони дайни Маҳмӯду фарзандони пок ӯ

که تا سلطان دین محمود و فرزندان پاک او

Равони хусравони як як зи ҷам дар гир то навзар

روان خسروان یک یک ز جم در گیر تا نوذر

Бхлўти хонаи исо ҳаме оянд аз ҷинат

بخلوت خانه عیسی همی آیند از جنت

Паии назораи фатҳӣ ки кард ин хусрави сафдар

پی نظاره فتحی که کرد این خسرو صفدر

Фалак рӯйу малики хуйу Зуҳали файзи вомли бастат

فلک روی و ملک خوی و زحل فیض وامل بسطت

Фалаки илму замини ҳаламу замони Амри ҷаҳони довар

فلک علم و زمین حلم و زمان عمرو جهان داور

Худованди ҷаҳони бҳромшоаҳи оншаҳи казин фатҳаш

خداوند جهان بهرامشاه آنشه کزین فتحش

Дил хуршед шуд равшани тан афлок шуд сарвар

دل خورشید شد روشن تن افلاک شد سرور

Бақадраш чархро нисбати зи азмаши моҳро суръат

بقدرش چرخ را نسبت ز عزمش ماه را سرعت

зи бахташи маликро давлати зи зотши аслро муфаххар

ز بختش ملک را دولت ز ذاتش اصل را مفخر

Брأӣ ва рӯй меҳру ма ба тоҷу чатри рӯзу шаб

برأی و روی مهر و مه به تاج و چتر روز و شب

БлтФу қаҳри неку бади ббзму разми нафъу зр

بلطف و قهر نیک و بد ببزم و رزم نفع و ضر

Рӯм аз мадҳи шоҳаншаҳ ки боқии бод дар давлат

روم از مدح شاهنشه که باقی باد در دولت

Бзкри сӯрии фаттон ки хокаши боду хокистар

بذکر سوری فتان که خاکش بادو خاکستر

зи ғории рафта чун танин зи хокии зода чун афъӣ

ز غاری رفته چون تنین ز خاکی زاده چون افعی

зи бодии ҷуста чун нкбои зи сангии руста чун озар

ز بادی جسته چون نکبا ز سنگی رسته چون آذر

Чу аз хуршеди ҷӯади шоҳи равшани гашти кор ӯ

چو از خورشید جود شاه روشن گشت کار او

зи дунӣ ғарра шуд яъне ки худ ҳастам маи анвар

ز دونی غره شد یعنی که خود هستم مه انور

Чу маи пинҳони ҳамеи афканд чун ҳар ҷонвари дида

چو مه پنهان همی افکند چون هر جانور دیده

Сипоҳии сохт ҳар ҷоӣӣ чу ахтари биҳду бимр

سپاهی ساخت هر جائی چو اختر بیحد و بیمر

Ба халқу халқи зишту бади бхў ва зист дому дад

به خلق و خلق زشت و بد بخو و زیست دام و دد

Ба аслу зоти дуну бади бқўлу феъли шўрўи шар

به اصل و ذات دون و بد بقول و فعل شورو شر

Чу пеши шоҳи дидандаш бар омад наъра аз олам

چو پیش شاه دیدندش بر آمد نعره از عالم

Ки ҳаии ҳаии он чаҳ торикаст беш ҷурми внўри хур

که هی هی آن چه تاریک است بیش جرم ونور خور

Аз ин пас бодбони абр дар хӯн ошно кардӣ

از این پس بادبان ابر در خون آشنا کردی

Агар ҳалами шаҳаншоҳӣ фурӯ нагузоштӣ лангар

اگر حلم شهنشاهی فرو نگذاشتی لنگر

Шудӣ ташти фалаки пари хӯни мабодои ҳаргизу гаштӣ

شدی طشت فلک پر خون مبادا هرگز و گشتی

Замин чун гӯии Фсодон ки дар ғалатад ба хӯни андар

زمین چون گوی فصادان که در غلطد به خون اندر

Чу ӯ бификанад хасмонро бар омад наъра аз олам

چو او بفکند خصمان را بر آمد نعره از عالم

Банно мезад зиҳии султони чунин бояд зиҳии лашкар

بنا میزد زهی سلطان چنین باید زهی لشکر

Биёсоед кунун хотами биафзояд кунун сикка

بیاساید کنون خاتم بیفزاید کنون سکه

Бёромд кунун дунё биорояд кунун минбар

بیارامد کنون دنیا بیاراید کنون منبر

Мусулмонон мусулмонон битарсед аз гирифт ҳақ

مسلمانان مسلمانان بترسید از گرفت حق

Ки чун бигирифт пеш ояд ҳазорон кори мушкилтар

که چون بگرفت پیش آید هزاران کار مشکلتر

Бисӯзад оташ лола бидӯзад новаки ғунча

بسوزد آتش لاله بدوزد ناوک غنچه

Бабради ханҷар сӯсан бигирад панҷаи ърър

ببرد خنجر سوسن بگیرد پنجه عرعر

Вагарнаи сӯрӣ гарна ба лаъиби хоми дастии даҳ ?

وگرنه سوری گرنه به لعب خام دستی ده؟

Чигуна зер захм афтод беруни ҷуста аз сар дар

چگونه زیر زخم افتاد بیرون جسته از سر در

Ба буи пел меомад бар уштур сулҳ кард охир

به بوی پیل می آمد بر اشتر صلح کرد آخر

Дар оварданаш аз халқони сиррӣу гардании барсар

در آوردنش از خلقان سری و گردنی برسر

Чу худро моҳ медонист бар кӯҳони ншондндш

چو خود را ماه می دانست بر کوهان نشاندندش

Ки яъне моҳ бар кӯҳони чунин грзнии охир

که یعنی ماه بر کوهان چنین گرزنی آخر

Бар он куштагони афканда дар ҳақи асироне

بر آن کشتگان افکنده در حق اسیرانی

Ки ин рӯбаҳи бад-ӣни шерон ҳаме омад дар ин кишвар

که این روبه بدین شیران همی آمد در این کشور

Ту гуфтӣ рӯз ҳашар омад ки аз ҳар хок пайдо шуд

تو گفتی روز حشر آمد که از هر خاک پیدا شد

Ҳазорон қолаби мадҳуш дар ҳар қолабии сад сар

هزاران قالب مدهوش در هر قالبی صد سر

Фиришта кард пиндории ҳазорон девро қурбон

فرشته کرد پنداری هزاران دیو را قربان

Ки боз омад ба тахти малики султони сулаймони фар

که باز آمد به تخت ملک سلطان سلیمان فر

Ки шуд олӣ ба фарши бози қасри малику фари дайн

که شد عالی به فرش باز قصر ملک و فر دین

зи баҳри дафъи чашми бад фурӯ овехт ду пайкар

ز بهر دفع چشم بد فرو آویخت دو پیکر

Ду пайкари гашти овезони зи олии конгресси майдон

دو پیکر گشت آویزان ز عالی کنگره میدان

Бидон ҷумла ки аз гардун битобад бурҷи ду пайкар

بدان جمله که از گردون بتابد برج دو پیکر

Тамаъ медошт каз чанбари ҷаҳд чун бўзнаҳи берун

طمع میداشت کز چنبر جهد چون بوزنه بیرون

Наҷуст аўлики беруни ҷусти турфаи ҷонаш аз чанбар

نجست اولیک بیرون جست طرفه جانش از چنبر

Трўи хушк ҷаҳон донист худро лоҷарам зон шуд

ترو خشک جهان دانست خود را لاجرم زان شد

Таниш бар дашнаи хушку ҷонаш аз шарми халқон тар

تنش بر دشنه خشک و جانش از شرم خلقان تر

Сарашро тоҷу танро тахт мебоист иззати байн

سرش را تاج و تن را تخت میبایست عزت بین

Сараш дар дашт бе болини таниш дар шаҳр бе бистар

سرش در دشت بی بالین تنش در شهر بی بستر

Сагтар буд дастураши зтарӣ мяшро офат

سگ تر بود دستورش ز تری میش را آفت

Бтрии хушки он дорашу хушкии маргро раҳбар

بتری خشک آن دارش و خشکی مرگ را رهبر

Ба кишти онро фурӯ овехт ин ялро ки дар олам

به کشت آنرا فرو آویخت این یل را که در عالم

На саг шояд чунин фарбеҳ на буз бояд чунин лоғар

نه سگ شاید چنین فربه نه بز باید چنین لاغر

Ҷаҳони ойӣна дар рӯй халқон дошт аз фитна

جهان آیینه در روی خلقان داشت از فتنه

Дарави равшани ҳамаи дидаи бнқши маҷмаъи Акбар

درو روشن همه دیده بنقش مجمع اکبر

Шудаи қоҳири муҳиқи дайну оҷизи мбтли давлат

شده قاهر محق دین و عاجز مبطل دولت

Мунодии Ҷабраили онҷоу қозии эзади довар

منادی جبرئیل آنجا و قاضی ایزد داور

Бақадру фазл ҳар соъати чунон ҳукмии бикри ди охир

بقدر و فضل هر ساعت چنان حکمی بکر د آخر

Казу бурданд ҳар муҷрим бақадр ҷурми худ кайфар

کزو بردند هر مجرم بقدر جرم خود کیفر

Яке мислаи яке куштаи яке хастаи яке баста

یکی مثله یکی کشته یکی خسته یکی بسته

Яке ранҷур ва танҳо руста гуяд ман раҳеи музтар

یکی رنجور و تنها رسته گوید من رهی مضطر

Аё шоҳӣ кигар Иблиси афватро шафиъи орад

ایا شاهی که گر ابلیس عفوت را شفیع آرد

Сазадгар ҳақ бадв бахшад гуноҳи ҷумла дар маҳшар

سزد گر حق بدو بخشد گناه جمله در محشر

Баноми он худовандӣ ки фазлаш аз ҳамаи шоҳон

بنام آن خداوندی که فضلش از همه شاهان

Абри бахшоишу бахшиш туро кардааст сари дафтар

ابر بخشایش و بخشش ترا کرده است سر دفتر

БлтФ ӯ ки гар хоҳад чунин сунъии падеди орад

بلطف او که گر خواهد چنین صنعی پدید آرد

Ки мардум гарчи мебинад зи худ ҳам ноидши бовар

که مردم گرچه می بیند ز خود هم نایدش باور

Ки ҳафт иқлӣм зиндонӣаст бар ман бе ҷамоли ту

که هفت اقلیم زندانی است بر من بی جمال تو

На хушнӯдами зи ҷону дил на огоҳами зи хобу хур

نه خشنودم ز جان و دل نه آگاهم ز خواب و خور

Чу шамъ аз дидаи оби оташин ҳар дами фурӯи боРом

چو شمع از دیده آب آتشین هر دم فرو بارم

Чу барқи андари фироқат чун бар ояд дӯди дил бар сар

چو برق اندر فراقت چون بر آید دود دل بر سر

Мъозллаҳ ки бигурезам зи ҳикмат ҳар куҷо бошам

معاذلله که بگریزم ز حکمت هر کجا باشم

Ту баси некӯи худовандии манам бади бандау чокар

تو بس نیکو خداوندی منم بد بنده و چاکر

Марои ранҷат ба аз роҳати марои дардат ба аз дармон

مرا رنجت به از راحت مرا دردت به از درمان

Марои хорат ба аз хурмои марои дорат ба аз минбар

مرا خارت به از خرما مرا دارت به از منبر

Ту нури олимии злли хдоӣӣу зи нуру зилл

تو نور عالمی ظلل خدائی و ز نور و ظل

Ба ҷузи андари адами пинҳон шудани корӣ буд мункир

به جز اندر عدم پنهان شدن کاری بود منکر

Ишорат кун Садидиро ки ҳол ман кунад равшан

اشارت کن سدیدی را که حال من کند روشن

Чу шуд ҷурмами яқини ту зайли афви худ бар он густар

چو شد جرمم یقین تو ذیل عفو خود بر آن گستر

Бики фармон ки нофизи бод аз шармами халосии даҳ

بیک فرمان که نافذ باد از شرمم خلاصی ده

Бики раҳмат ки шомили бод аз ранҷами бурун овар

بیک رحمت که شامل باد از رنجم برون آور

Ҷавон тар шуд арӯси мамлакати машшотае бояд

جوان تر شد عروس مملکت مشاطه ای باید

Ки гирад офаринишро ба як андеша дар гавҳар

که گیرد آفرینش را به یک اندیشه در گوهر

Шҳншаҳ гуфт неи не чу он фитнаи гузашт аз ҳад

شهنشه گفت نی نی چو آن فتنه گذشت از حد

Кунам ин шуъларо сокини даҳуми ин саҳарро дар хур

کنم این شعله را ساکن دهم این سحر را در خور

Намӯд аз пари дилии афвӣ ва бошад ғояти қӯт

نمود از پر دلی عفوی و باشد غایت قوت

Ки гомии пас наад ҳар гуҳ ки гирад ҳамлаи шери нар

که گامی پس نهد هر گه که گیرد حمله شیر نر

Биҳамдиллоҳ чу толеъ шуд кашида теғӣ аз машриқ

بحمدالله چو طالع شد کشیده تیغی از مشرق

Сипари ҷумлаи биФкнднд на ма монад ва на ахтар

سپر جمله بیفکندند نه مه ماند و نه اختر

Яке моҳи Муқаннаъ буд лек афтода дар чоҳӣ

یکی ماه مقنع بود لیک افتاده در چاهی

Каз обаши ғарқа чун фиръавн дар оташи торўд яксар

کز آبش غرقه چون فرعون در آتش تارود یکسر

Бғзнин гарчи андари ташт хӯн омад ҷаҳон гуфташ

بغزنین گرچه اندر طشت خون آمد جهان گفتش

Фидои шоҳ хоҳӣ шуд чу гови ин икдўмаҳ эй хар

فدای شاه خواهی شد چو گاو این یکدومه ای خر

Аҷали хандаи занон яъне бпоӣ хеш ме ояд

اجل خنده زنان یعنی بپای خویش می آید

Бтос ин газадам кӯру бзири силаи моргар

بطاس این گزدم کور و بزیر سله مارگر

Ту гўӣӣ пой хоҳад кӯфти моно дар хлоби уштур

تو گوئی پای خواهد کوفت مانا در خلاب اشتر

Ту гўӣӣ даст хоҳад зад магар дар рӯй яхи астар

تو گوئی دست خواهد زد مگر در روی یخ استر

Гирифтаи шӯ май куфрони неъмати доманаши врнӣ

گرفته شو می کفران نعمت دامنش ورنی

Дӯди бузи пеши қассоб ва равад хар назд полонгар

دود بز پیش قصاب و رود خر نزد پالانگر

Қазо мегуфт хуши оромгоҳии сохтӣ тани зан

قضا می گفت خوش آرامگاهی ساختی تن زن

Қадар мегуфт хуши некӯ ҳарифӣ ёфтӣ дар бар

قدر می گفت خوش نیکو حریفی یافتی در بر

Саодат гуфт ҳин шоҳои шаҳоби азм парон кун

سعادت گفت هین شاها شهاب عزم پران کن

Ки султонро наме зебади варои осмони манзар

که سلطان را نمی زیبد ورای آسمان منظر

Ҳануз ӯ рост нанашаста ки дар гӯш ҷаҳон омад

هنوز او راست ننشسته که در گوش جهان آمد

Садои кӯси пирӯзии зи боми гунбади ахзар

صدای کوس پیروزی ز بام گنبد اخضر

Дуюми рӯзи муҳаррами сол бар сомиму дол алҳақ

دویم روز محرم سال بر ثامیم و دال الحق

Баромади номвари фатҳӣ каз он гӯйанд то маҳшар

برآمد نامور فتحی کز آن گویند تا محشر

Таъолии аллоҳ чаҳ соъат буд комади шоҳ дар кобул ?

تعالی الله چه ساعت بود کامد شاه در کابل؟

Худояши ҳофизу Носири сипеҳраши мухлису чокар

خدایش حافظ و ناصر سپهرش مخلص و چاکر

Гирифта дар миёни он гиреҳи оташ ки аз номаш ?

گرفته در میان آن گره آتش که از نامش؟

Ниҳон шуд барқи оташи бори зери обгуни чодар

نهان شد برق آتش بار زیر آبگون چادر

Чунон буи зафар мезад зи шамшераш ки пиндорӣ

چنان بوی ظفر میزد ز شمشیرش که پنداری

зи теғи офтоб аз ишқ бишкуфтааст нилӯфар

ز تیغ آفتاب از عشق بشکفته است نیلوفر

Ҳилолӣ дар саф оварда чу се қавси қзҳ дар ҳам

هلالی در صف آورده چو سه قوس قزح در هم

зи гӯногӯни аломатҳо яке ахзари яке аҳмар

ز گوناگون علامتها یکی اخضر یکی احمر

Чу маркази шоҳ дар қалбу қавии бозуии иқболаш

چو مرکز شاه در قلب و قوی بازوی اقبالش

Ба се фарзанди шоиста чу ду қутб ва яке меҳвар

به سه فرزند شایسته چو دو قطب و یکی محور

Гули боғи ҷаҳони дории шуҷоъи аддавлаи масъӯди он

گل باغ جهان داری شجاع الدوله مسعود آن

Каш аз ороиши мухбир бишорат медиҳад манзар

کش از آرایش مخبر بشارت می دهد منظر

Маи чархи худовандии мъзи аддавлаи хусрави шаҳ

مه چرخ خداوندی معز الدوله خسرو شه

Ки ларзонаст аз субҳаши амӯди субҳи равшангар

که لرزان است از صبحش عمود صبح روشنگر

Дар баҳри шаҳаншоҳии муайяни аддавлаи шоҳаншаҳ

در بحر شهنشاهی معین الدوله شاهنشه

Ки баст аз гавҳари покаши арӯси мамлакати збўр

که بست از گوهر پاکش عروس مملکت زبور

Вазири оламу одили сафири комилу мқбл

وزیر عالم و عادل سفیر کامل و مقبل

Ки битавон ёфт аз ҳар ду нишону номи пайғамбар

که بتوان یافت از هر دو نشان و نام پیغمبر

Мувофиқи бандагон ӯ ки ғбтт мебарад зоишон

موافق بندگان او که غبطت میبرد زایشان

Ба туркистону рӯми имрӯзи ҳам хоқон ва ҳам қайсар

به ترکستان و روم امروز هم خاقان و هم قیصر

Ғубори хайлашони абрӯи кушоди тирашони борон

غبار خیلشان ابرو گشاد تیرشان باران

Шуъоъи теғашони барқу хурӯши кӯсашони тундар

شعاع تیغشان برق و خروش کوسشان تندر

зи билки фитнаро карданд ҳамчун хори пушт акнӯн

ز بیلک فتنه را کردند همچون خار پشت اکنون

намедонад ки дар олами куҷо ва чун кунад сар дар

نمی داند که در عالم کجا و چون کند سر در

Бигард шоҳи Фўҷои фавҷи лашкарҳои ҳндстон

بگرد شاه فوجا فوج لشکرهای هندستان

Ки гўӣии зарра бар хуршед пайвастанд аз ховар

که گوئی ذره بر خورشید پیوستند از خاور

Сипаҳи солори ғозии шани алии бади пели широўжн

سپه سالار غازی شان علی بد پیل شیراوژن

Ки додаш давлати султони тани рустами дили ҳайдар

که دادش دولت سلطان تن رستم دل حیدر

Сипоҳи ғӯри ҳамгар рости хоҳӣ бо ҳамаи кажӣ

سپاه غور هم گر راست خواهی با همه کژی

Чу оташи найза зан буданд ва ҳамчун барқи ҷавшан дар

چو آتش نیزه زن بودند و همچون برق جوشن در

Бсғбаҳ даст бикшоданд акнӯн хушк чун хайрӣ

بسغبه دست بگشادند اکنون خشک چون خیری

Ба шухӣ дида биниҳоданд акнӯн кӯр чун ъбҳр

به شوخی دیده بنهادند اکنون کور چون عبهر

Чунон бисёр дар оҳан шудаи пинҳон ки ме гуфтӣ

چنان بسیار در آهن شده پنهان که می گفتی

Магари иأҷўҷу мأҷўҷнди андари сади Искандар

مگر یأجوج و مأجوجند اندر سد اسکندر

Ҳама дар ҳайни нигуни гаштанд чун дар ронад шоҳаншаҳ

همه در حین نگون گشتند چون در راند شاهنشه

Гёи саҷдаи баради оре чу ҳамла оварад сарсар

گیا سجده برد آری چو حمله آورد صرصر

Равон карданд сӯии ғӯру гўӣии хасм эшон шуд

روان کردند سوی غور و گوئی خصم ایشان شد

Худоӣу халқу кӯҳу дашту хоку сангу баҳр ва бар

خدای و خلق و کوه و دشت و خاک و سنگ و بحر و بر

зи баси ранҷу ҷазаъи мондаи амлро саргарон бар тан

ز بس رنج و جزع مانده امل را سرگران بر تن

зи баси ҳавл ва фазаъ гашта аҷалро дили сабк дар бар

ز بس هول و فزع گشته اجل را دل سبک در بر

Бухори ҷони чунон бар шуд сӯии боло ки худ гуфтӣ

بخار جان چنان بر شد سوی بالا که خود گفتی

Ҳам акнӯн ашҳби гардуни зи ранг хӯн шавад ашқр

هم اکنون اشهب گردون ز رنگ خون شود اشقر

Чунон ронданди ҷӯии хӯн ки то сад сол дар бустон

چنان راندند جوی خون که تا صد سال در بستان

Чу шохи сурх бед ояд багӯнаи барги сиснбр

چو شاخ سرخ بید آید بگونه برگ سیسنبر

Бало мегуфт кӣ меҳнати ту сар аз шахси он бркн

بلا می گفت کی محنت تو سر از شخص آن برکن

Қазо мегуфт к-эии қудрати турон аз рони он брдр

قضا می گفت کای قدرت توران از ران آن بردر

зи мадҳ ӯу фатҳи ту ки ҳаст он булбул ва ин гул

ز مدح او و فتح تو که هست آن بلبل و این گل

Чамади табъи мъзӣ ва бинозад ҷони Искандар

چمد طبع معزی و بنازد جان اسکندر

Ало то шамъро бенанди равшан чун рухи ҷонон

الا تا شمع را بینند روشن چون رخ جانان

Ало то шукрии бенанди ширин чун лаби дилбар

الا تا شکری بینند شیرین چون لب دلبر

Бади андеши тугар шамъ ва шукр гардад чунон бодо

بد اندیش تو گر شمع و شکر گردد چنان بادا

Ки уфтад оташи андари шамъу резади об дар шукр

که افتد آتش اندر شمع و ریزد آب در شکر

Бадасти давлат аз боғи саодати рӯзу шаби гули чин

بدست دولت از باغ سعادت روز و شب گل چین

Ба барги ҳиммат аз шохи ҷавонии солу маи брхўр

به برگ همت از شاخ جوانی سال و مه برخور

Ки баҳри нави арӯси малики давлати хона Эй кардӣ

که بهر نو عروس ملک دولت خانه ای کردی

Фалаки бому замини саҳну ҷаҳони девору ҷинат дар

فلک بام و زمین صحن و جهان دیوار و جنت در

Барои номи некӯро ниҳоли тозаи бншондӣ

برای نام نیکو را نهال تازه بنشاندی

Бақои беху санои шоху зафари баргу саодат бар

بقا بیخ و ثنا شاخ و ظفر برگ و سعادت بر