Худои ъз ва ҷл дод бандаро дар сар

خدای عز و جل داد بنده را در سر

Ду дидагони гиромии басони шамсу қамар

دو دیدگان گرامی بسان شمس و قمر

Мутӣъ дорад шани сари чунонкии сарро тан

مطیع دارد شان سر چنانکه سر را تن

Азиз дорад шани дили чунон ки дилро бар

عزیز دارد شان دل چنان که دل را بر

Ба шакл пайкон бошанд ва дар назар чун тир

به شکل پیکان باشند و در نظر چون تیر

Сафоӣ ханҷар доранду пеши ҷон чу табар

صفای خنجر دارند و پیش جان چو تبر

Дуанд ҳамчуи ду пайкар яке шаванд ба азм

دواند همچو دو پیکر یکی شوند به عزم

Дуанд ҳамчуи ду фарқад яке кунанд назар

دواند همچو دو فرقد یکی کنند نظر

Чу ақли хомаш дар зоҳиру амири сухан

چو عقل خامش در ظاهر و امیر سخن

Чу чархи сокин дар рӯяту асири сафар

چو چرخ ساکن در رویت و اسیر سفر

Чу хоки нақшпазир ва чу об акс намой

چو خاک نقش پذیر و چو آب عکس نمای

Чу нори тези рӯу ҳамчуи боди тези хабар

چو نار تیز رو و همچو باد تیز خبر

Ҳамеи раванд чу об ва чу обашони неи пой

همی روند چو آب و چو آبشان نی پای

Ҳаме паранд чу бод ва чу бодашони неи пар

همی پرند چو باد و چو بادشان نی پر

Ду хиради лекини донотар аз ҳазор бузург

دو خرد لیکن داناتر از هزار بزرگ

Ду ҷазаъи лекини зеботар аз ҳазор гуҳар

دو جزع لیکن زیباتر از هزار گهر

Чу офтоб фурӯ шуд фурӯ шудан гиранд

چو آفتاب فرو شد فرو شدن گیرند

Ки дид наргиси кӯи рости хуии нилӯфар

که دید نرگس کو راست خوی نیلوفر

Қамар ба чарх буд нур бар замин ва ба акс

قمر به چرخ بود نور بر زمین و به عکس

Маконишон ба заминасту нурашон ба қамар

مکانشان به زمین است و نورشان به قمر

Сафоӣ оина доранд ҳар дуу мижа ҳо

صفای آینه دارند هر دو و مژه ها

Ба пеш ҳар як ҳамчун ду шонаи зеру зибр

به پیش هر یک همچون دو شانه زیر و زبر

Ду раҳбаранд ҷаҳони байну хештани байн на

دو رهبرند جهان بین و خویشتن بین نه

Худ онкӣ нест чунин раҳ бараст неи раҳбар

خود آنکه نیست چنین ره بر است نی رهبر

Сияҳи сипед чу рӯз ва шабанду ҳаряк ро

سیه سپید چو روز و شبند و هریک را

Аҷаб ки аз сияҳии тобади офтоби басар

عجب که از سیهی تابد آفتاب بصر

Ду пайкараст дар эшон нишаста чун ду фалак

دو پیکر است در ایشان نشسته چون دو فلک

Ки шани зи хӯбӣ тахтасту зи хаёли афсар

که شان ز خوبی تخت است و ز خیال افسر

Ту худ нигаҳ кун онкии бнздшон чу мулӯк

تو خود نگه کن آنکه بنزدشان چو ملوک

Ҳар онкии қурбат ӯ беш ӯ муаззам тар

هر آنکه قربت او بیش او معظم تر

Ҳазор миннати ҳақро ки дошт арзонӣ

هزار منت حق را که داشت ارزانی

Чунин нафиси ду гавҳари бсдри ҳақ парвар

چنین نفیس دو گوهر بصدر حق پرور

Қавоми давлату дайни бӯи Муҳамади тоҳир

قوام دولت و دین بو محمد طاهر

Ки дайну давлат аз ӯ ёфтанд зинату фар

که دین و دولت از او یافتند زینت و فر

Сипеҳри сохта аз ҳзм ӯ басии дрқаҳ

سپهر ساخته از حزم او بسی درقه

Замонаи охта аз азм ӯ басии ханҷар

زمانه آخته از عزم او بسی خنجر

Атои гузории мақсӯд ӯ зи зару зи сим

عطا گزاری مقصود او ز زر و ز سیم

Бузургвории маврӯс ӯ зи ҷаду падар

بزرگواری موروث او ز جد و پدر

Даҳони зи зикраши ҳам чун садафи пар аз лؤлؤ

دهان ز ذکرش هم چون صدف پر از لؤلؤ

Забони зи шукраш чун нешикари пар аз шукр

زبان ز شکرش چون نیشکر پر از شکر

Адуаш гиряд чун давлаташи бихандади хуш

عدوش گرید چون دولتش بخندد خوش

Яке суроҳе шуд гўӣӣ ва он дигар соғар

یکی صراحی شد گوئی و آن دگر ساغر

Зиҳӣ басӯрат ту карда иқтидои сират

زهی بصورت تو کرده اقتدا سیرت

Хҳии зи мухбир ту дода муждаҳо манзар

خهی ز مخبر تو داده مژده ها منظر

зи чашми захмии коФтод ва рафт беш мабод

ز چشم زخمی کافتاد و رفت بیش مباد

Замона дошт ғарази гӯшмоли аҳли ҳунар

زمانه داشت غرض گوشمال اهل هنر

Чу нури мардумаки чашм мардумӣ дидат

چو نور مردمک چشم مردمی دیدت

зи рашки хост ки ҳамчун худат кунад абтар

ز رشک خواست که همچون خودت کند ابتر

Назар накард зи кӯтоҳи дидагии он қадар

نظر نکرد ز کوتاه دیدگی آن قدر

Ки чашми боз чу дузӣ шавад фузунаши хатар

که چشم باز چو دوزی شود فزونش خطر

Муҳоқи моҳи бшоиди зи баҳри ъзи ҳилол

محاق ماه بشاید ز بهر عز هلال

Шаби сиёҳ бибояд барои қадари саҳар

شب سیاه بباید برای قدر سحر

Саҳоб то нашавад пардаи дори шоҳи фалак

سحاب تا نشود پرده دار شاه فلک

Арӯси боғи зи парда бурун наёрад сар

عروس باغ ز پرده برون نیارد سر

Басои шукуфаи казин пас барои чашми туро

بسا شکوفه کزین پس برای چشم ترا

Сипеди чашми бзоинди ҷумла аз модар

سپید چشم بزایند جمله از مادر

Бзргўорои миннати худоиро комрўз

بزرگوارا منت خدای را کامروز

Манам суханро чун дидаи розё дар хур

منم سخن را چون دیده راضیا در خور

Ҷаҳони зи хотир чун оташам атр гашта

جهان ز خاطر چون آتشم عطر گشته

Чунонкӣ мешавад об аз ваии оташи миҷмар

چنانکه میشود آب از وی آتش مجمر

Агар на номи туу мадҳи бими онстӣ

اگر نه نام تو و مدح بیم آنستی

Каз оби дории шеърами трстии ин дафтар

کز آب داری شعرم ترستی این دفتر

Ба пеши табъами зебад ки об хушк ояд

به پیش طبعم زیبد که آب خشک آید

зи шарми хотирам оташ сазад ки гардад тар

ز شرم خاطرم آتش سزد که گردد تر

Маро бигуфт чаҳ ҳоҷат ки худ ҳаме гуяд

مرا بگفت چه حاجت که خود همی گوید

Ҳамин қасида ки ӯъҷубаи ист то маҳшар

همین قصیده که اعجوبه ایست تا محشر

Худоӣ донад агар кас дар ин расад ҳаргиз

خدای داند اگر کس در این رسد هرگز

Яке накӯаст ки ту эй дарӣ ва ман эй дар

یکی نکوست که تو ای دری و من ای در

Ҳамеша то набӯд бе зёи дамии хуршед

همیشه تا نبود بی ضیا دمی خورشید

Ҳамора то набӯд бе сҳри шабии ахтар

هماره تا نبود بی سهر شبی اختر

Басирати ту чу хуршеди боди асли зё

بصیرت تو چو خورشید باد اصل ضیا

Чу ахтарони басаратро мабод ранҷи сҳр

چو اختران بصرت را مباد رنج سهر