Чу сохт дар дили тангами чунин макони оташ

چو ساخت در دل تنگم چنین مکان آتش

Наёфт ҷои магар дар ҳамаи ҷаҳони оташ

نیافت جای مگر در همه جهان آتش

Марои ду чашм чу абраст ва шояд ар чун барқ

مرا دو چشم چو ابر است و شاید ار چون برق

Ҷаҳд аз оби ду чашмами замони замони оташ

جهد از آب دو چشمم زمان زمان آتش

Висоли ту з барам рафт ва монад оташи ҳиҷр

وصال تو ز برم رفت و ماند آتش هجر

Балӣ бимонад лобуди зи корвони оташ

بلی بماند لابد ز کاروان آتش

Магар ки чашму дилами моҳӣ ва самандар шуд

مگر که چشم و دلم ماهی و سمندر شد

Ки кард ин ватани об ва дигар макони оташ

که کرد این وطن آب و دگر مکان آتش

Шудам зи гунбади нилӯфарӣ чу нилӯфар

شدم ز گنبد نیلوفری چو نیلوفر

Ки гирди гирд ман обаст ва дар миёни оташ

که گرد گرد من آبست و در میان آتش

зи ишқ рӯй нигорӣ ки шамъ хубон аст

ز عشق روی نگاری که شمع خوبان است

Кунам басар бар чун шамъи ҷовдони оташ

کنم بسر بر چون شمع جاودان آتش

Зиҳӣ чу Юсуф дар ҳасану ҳамчуи иброҳӣм

زهی چو یوسف در حسن و همچو ابراهیم

Бар он ду ориз ту гашта меҳрбони оташ

بر آن دو عارض تو گشته مهربان آتش

Бўъдаҳи дили ман хуш кун арча набӯд рост

بوعده دل من خوش کن ارچه نبود راست

Бигуфт оташ кӣ гирадат забони оташ

بگفت آتش کی گیردت زبان آتش

Гарм чу машки диҳӣ бехиёнатӣ бар бод

گرم چو مشک دهی بی خیانتی بر باد

Варам чу авди занӣ дар миёни ҷони оташ

ورم چو عود زنی در میان جان آتش

Ба хўшдлӣ бикашам сарду гарми ту ки маро

به خوشدلی بکشم سرد و گرم تو که مرا

Ту дар баҳори насимӣ ва дар хазони оташ

تو در بهار نسیمی و در خزان آتش

Ту ҳам нигоро чун гули зи пӯсти беруни ой

تو هم نگارا چون گل ز پوست بیرون آی

Ки зад з рӯй ту дар хеши бӯстони оташ

که زد ز روی تو در خویش بوستان آتش

Намӯд арсаи саҳрои зи сабза чун дарё

نمود عرصه صحرا ز سبزه چون دریا

Гирифт хиттаи бустони зи арғавони оташ

گرفت خطه بستان ز ارغوان آتش

зи оташи руху зулфи ту гашти лолаи чунон

ز آتش رخ و زلف تو گشت لاله چنان

Ки кард зоҳир ҳар лаҳза аз духони оташ

که کرد ظاهر هر لحظه از دخان آتش

Аз оташ омад беруни духону лола кунун

از آتش آمد بیرون دخان و لاله کنون

Шуд он чунон ки бурун ояд аз духони оташ

شد آن چنان که برون آید از دخان آتش

Миёни сабзаи гули зард агар бибинӣ ҳеҷ

میان سبزه گل زرد اگر ببینی هیچ

Гумони барӣ ки гирифтааст обдони оташ

گمان بری که گرفته است آبدان آتش

Чу шох гул бидиҳ ангушти хости кишти чароғ

چو شاخ گل بده انگشت خواست کشت چراغ

зи барги лола бкФ кард гулистони оташ

ز برگ لاله بکف کرد گلستان آتش

Бибин чу лолаи дуои ҳасуд шоҳ бигуфт

ببین چو لاله دعای حسود شاه بگفت

Замона гуфт ки подош дар даҳони оташ

زمانه گفت که پاداش در دهان آتش

Ямини давлати баҳроми шоҳ ки андари разм

یمین دولت بهرام شاه که اندر رزم

Забони ханҷар ӯ рости тарҷумони оташ

زبان خنجر او راست ترجمان آتش

Шавад чу Зуҳраи зи хуршеди мҳтрқгар ҳеҷ

شود چو زهره ز خورشید محترق گر هیچ

Кунад замонӣ бо азм ӯ қирони оташ

کند زمانی با عزم او قران آتش

зи об кушта шавад оташ ва кунун бар акс

ز آب کشته شود آتش و کنون بر عکس

Гирифт аз оби кафши ганҷи шоягони оташ

گرفت از آب کفش گنج شایگان آتش

Сипеҳри қадро онӣ кигар мисоли диҳӣ

سپهر قد را آنی که گر مثال دهی

Чу об хизматат ояд басари давони оташ

چو آب خدمتت آید بسر دوان آتش

зи чарх агар ту бихоҳӣ чунон бар ореи дӯд

ز چرخ اگر تو بخواهی چنان بر آری دود

Ки гирад аз туфи он роҳи каҳкашони оташ

که گیرد از تف آن راه کهکشان آتش

Кунад зи хоки ҳарими ту бори номаи насим

کند ز خاک حریم تو بار نامه نسیم

Занад боби ҳисоми ту достони оташ

زند بآب حسام تو داستان آتش

Ба халқи хуби ту ҳар кас ки нисбатӣ дорад

به خلق خوب تو هر کس که نسبتی دارد

зи халқ дар гузарад чун зи гавҳарони оташ

ز خلق در گذرد چون ز گوهران آتش

Ба басти азми ту инак нигоҳ кун ки ҳаме

به بست عزم تو اینک نگاه کن که همی

Чигуна сояд паҳлу бар осмони оташ

چگونه ساید پهلو بر آسمان آتش

Адуатро зи ту ҳам роҳатаст кондозд

عدوت را ز تو هم راحت است کاندازد

Бурузи маҳшараш аз нанг бар карони оташ

بروز محشرش از ننگ بر کران آتش

Хдоигонои шеърӣ з гуфта втўот

خدایگانا شعری ز گفته وطواط

Ки карда буд радифаши зи имтиҳони оташ

که کرده بود ردیفش ز امتحان آتش

Шунида банда ки дорад вуфӯри як ?назарет

شنیده بنده که دارد وفور یک نظرت

Ҳаром кард бар он табъи дирафшони оташ

حرام کرد بر آن طبع درفشان آتش

Шунида банда ки дорад вуфӯри як ?назарет

شنیده بنده که دارد وفور یک نظرت

Ҳаром кард бар он табъи дирафшони оташ

حرام کرد بر آن طبع درفشان آتش

Ҳасани ҳам акнӯн дарии зи баҳр табъ оварад

حسن هم اکنون دری ز بحر طبع آورد

Ки ҳамчуи ёқӯт ӯро диҳад замони оташ

که همچو یاقوت او را دهد زمان آتش

Чу хоки рангини мадҳии мабодии он бод

چو خاک رنگین مدحی مبادی آن باد

Чу оби софии шеърии радифи он оташ

چو آب صافی شعری ردیف آن آتش

Ҳамеша хок буд кони гавҳару имрӯз

همیشه خاک بود کان گوهر و امروز

Манам ки гавҳар назм марост кони оташ

منم که گوهر نظم مراست کان آتش

Шуъоъи табъ дигар каси куҷо падед ояд

شعاع طبع دگر کس کجا پدید آید

Ки пеши хотири ман худ буд ниҳони оташ

که پیش خاطر من خود بود نهان آتش

Басони тӯтӣ чун табъи ман шукр хоед

بسان طوطی چون طبع من شکر خاید

з рашк гирад втўоти равони оташ

ز رشک گیرد وطواط روان آتش

Ҳамеша то ки ба рифъат буд мисли афлок

همیشه تا که به رفعت بود مثل افلاک

Ҳамеша то ки з суръат диҳад нишони оташ

همیشه تا که ز سرعت دهد نشان آتش

Улувва қадари турои боди ҳамрикоби афлок

علو قدر ترا باد همرکاب افلاک

Мзоءи азми турои боди ҳамАннани оташ

مضاء عزم ترا باد همعنان آتش

Яке ҳубоби зи ҷӯади ту мавҷи зани дарё

یکی حباب ز جود تو موج زن دریا

Яке шарори зи хашми ту Комрони оташ

یکی شرار ز خشم تو کامران آتش