Гуҳар бар зари ҳамеи боРоми зи ёқӯт дар афшонаш

گهر بر زر همی بارم ز یاقوت در افشانش

Шудам чун заррае дар сояи хуршеди Рахшонаш

شدم چون ذره ای در سایه خورشید رخشانش

Хаёлаши ҳамчу ӯ ҳеҷам наме пурсад аҷаб набӯд

خیالش همچو او هیچم نمی پرسد عجب نبود

Ки аз бемор пурсидан нагардӣ ҳам пушаймонаш

که از بیمار پرسیدن نگردی هم پشیمانش

Бъмр ар чанд наниҳодааст як шаб рӯй бар рӯем

بعمر ار چند ننهاده است یک شب روی بر رویم

Баронам то кунам икрўзи ҷони хеш дар ҷонаш

برآنم تا کنم یکروز جان خویش در جانش

Сикандари оби ҳайвонро зи зулмати ҷуст ва инак ман

سکندر آب حیوان را ز ظلمت جست و اینک من

Ҳаме дар чашмаи хуршеди байнами оби ҳайвонаш

همی در چشمه خورشید بینم آب حیوانش

Даҳонаш нуқтаи мавҳумро монад кунун оре

دهانش نقطه موهوم را ماند کنون آری

Мабодо чун бар оради хат буд бар нуқтаи барраонаш

مبادا چون بر آرد خط بود بر نقطه برهانش

Нишоти ангез ақл афтоду нузҳатгоҳ ҷон омад

نشاط انگیز عقل افتاد و نزهتگاه جان آمد

Май ёқӯти ҷом ӯ гули хуршеди бастонаш

می یاقوت جام او گل خورشید بستانش

Дар оварад ин ғам аз поем ки чун сар барканд рӯзӣ

در آورد این غم از پایم که چون سر برکند روزی

зи тарафи чашмаи ёқӯти зумурради ранги райҳонаш

ز طرف چشمه یاقوت زمرد رنگ ریحانش

Бадасти он зулфро бар гӯш ҳар соъат кунад ҳалқа

بدست آن زلف را بر گوش هر ساعت کند حلقه

Чу ман худ ҳалқа дар гӯшам чаҳ бояд кард дастонаш

چو من خود حلقه در گوشم چه باید کرد دستانش

зи банди зулфи пари бандаши дилам ногоҳ агар биҷаҳад

ز بند زلف پر بندش دلم ناگاه اگر بجهد

Фурӯ уфтад ҳар андари ҳол дар чоҳи занхдонаш

فرو افتد هر اندر حال در چاه زنخدانش

Дилам хоҳад ки бигурезад зи банди зулф ӯ лекин

دلم خواهد که بگریزد ز بند زلف او لیکن

зи бими онкӣ хӯн гардад набошад Зуҳраи онаш

ز بیم آنکه خون گردد نباشد زهره آنش

Чунин бо ошиқони ғмздаҳ доман биафшонад

چنین با عاشقان غمزده دامن بیفشاند

Магар ошиқ шавад рӯзӣ ва гирад ғами гиребонаш

مگر عاشق شود روزی و گیرد غم گریبانش

Аҷаб набӯд агар ҷовид монад андарин олам

عجب نبود اگر جاوید ماند اندرین عالم

Ки пас бо эътидоли афтода ҳар ҷузвии зи арконаш

که پس با اعتدال افتاده هر جزوی ز ارکانش

БФрмонм набошад дили зи Ямани ишқи он дилбар

بفرمانم نباشد دل ز یمن عشق آن دلبر

Ҳамин бошад сазоӣ онкӣ набӯд дил ба фурмонаш

همین باشد سزای آنکه نبود دل به فرمانش

Диламро дард ҳиҷронаш бахасту қасд ҷон дорад

دلم را درد هجرانش بخست و قصد جان دارد

Кунун ҷони ману инсофи шоҳу дарди ҳиҷронаш

کنون جان من و انصاف شاه و درد هجرانش

Ямини давлати олии малики баҳроми шоҳи он шаҳ

یمین دولت عالی ملک بهرام شاه آن شه

Ки соилро ҳаме шарм ояд аз ҷӯади фаровонаш

که سایل را همی شرم آید از جود فراوانش

Худованди ҷаҳони баҳроми шоҳи он хусрави одил

خداوند جهان بهرام شاه آن خسرو عادل

Ки бо умр Хизр додааст ҳақи малики салимонаш

که با عمر خضر داده است حق ملک سلیمانش

Даҳон мишкӣн шавад ҳар гуҳ ки гуяд бахти ҷамшедаш

دهان مشکین شود هر گه که گوید بخت جمشیدش

Забон ширин шавад ҳар гуҳ ки гуяд ақли султонаш

زبان شیرین شود هر گه که گوید عقل سلطانش

Ҷаҳони дорӣ ки аз чарх барин бигузашт миқдораш

جهان داری که از چرخ برین بگذشت مقدارش

Шаҳаншоҳӣ ки аз рӯй замин багазед яздонаш

شهنشاهی که از روی زمین بگزید یزدانش

Саодати чашми бигушодаи вази он мақсӯди дидораш

سعادت چشم بگشاده وز آن مقصود دیدارش

Замона гӯш биниҳода вази он матлӯби фурмонаш

زمانه گوش بنهاده وز آن مطلوب فرمانش

Агар ганҷии бадасти орад фароҳам карда чун парвин

اگر گنجی بدست آرد فراهم کرده چون پروین

зи бахшиш чун бенот алнъш гирданд парешонаш

ز بخشش چون بنات النعش گرداند پریشانش

Бкони андар агар сад сола зар бошад бики соъат

بکان اندر اگر صد ساله زر باشد بیک ساعت

Чунон бахшад ки пиндории магар кинаст боконаш

چنان بخشد که پنداری مگر کین است باکانش

Хҳии рои ту хуршедӣ ки пинҳон нест таъсираш

خهی رای تو خورشیدی که پنهان نیست تأثیرش

Зиҳии табъи ту дрёӣӣ ки пайдо нест пойонаш

زهی طبع تو دریائی که پیدا نیست پایانش

зи ҷоҳ ар поя Эй бошад буд пои ту брФрқш

ز جاه ار پایه ای باشد بود پای تو برفرقش

зи бахт ар нома Эй бошад буд номи ту унвонаш

ز بخت ار نامه ای باشد بود نام تو عنوانش

Нагардад хасми ту комил ва гар гардад чу ма бошад

نگردد خصم تو کامل و گر گردد چو مه باشد

Ки ҳар вақте ки комил гашт бошад вақти нақсонаш

که هر وقتی که کامل گشت باشد وقت نقصانش

Аз он нилӯфарии теғати бҳиҷои ранг рез омад

از آن نیلوفری تیغت بهیجا رنگ ریز آمد

Ки ҳамчун мъсФри андари шикам бастаст дандонаш

که همچون معصفر اندر شکم بست است دندانش

Нагардад теғат аз захм фаровон кунад ва кар гардад

نگردد تیغت از زخم فراوان کند و کر گردد

Ба аз сангини дил душман набошад санги аФсонш

به از سنگین دل دشمن نباشد سنگ افسانش

Занад маи харгаҳи худро зи абртар мизоҷи обӣ

زند مه خرگه خود را ز ابر تر مزاج آبی

Магар дар манзил аввал фитад қадари ту муҳимонаш

مگر در منزل اول فتد قدر تو مهمانش

Ҳамеша то буд рӯй гулистони тозау хуррам

همیشه تا بود روی گلستان تازه و خرم

Ҳар онгоҳӣ ки ороед ба гавҳари абри Нитсаонаш

هر آنگاهی که آراید به گوهر ابر نیسانش

зи абри кафи гавҳари бори ту рӯй накӯи хоҳат

ز ابر کف گوهر بار تو روی نکو خواهت

Чунон бошад ки нашносад кас аз тозаи гулистонаш

چنان باشد که نشناسد کس از تازه گلستانش