эй дилат бехабар аз мамлакати олами ҷаҳон

ای دلت بی خبر از مملکت عالم جهان

Чист чандини ҳавас аз баҳри сипанҷии зиндон

چیست چندین هوس از بهر سپنجی زندان

Пой дар гул шуда чун сарв чаҳ бошӣ озод

پای در گل شده چون سرو چه باشی آزاد

Бо дили сӯхта чун лола чаҳ бошӣ хандон

با دل سوخته چون لاله چه باشی خندان

Зинда аз бод машав биҳдаҳ чун шери илм

زنده از باد مشو بیهده چون شیر علم

Такя бар хок макун хира чу нақши айвон

تکیه بر خاک مکن خیره چو نقش ایوان

То чу он шер сипеҳрат накунад бар сари дор

تا چو آن شیر سپهرت نکند بر سر دار

То чун он нақш , ҷаҳонат нагузорад ҳайрон

تا چون آن نقش، جهانت نگذارد حیران

Сабукии ҷӯй дар ин хўобгаҳи ишва ки ҳаст

سبکی جوی در این خوابگه عشوه که هست

Роҳи ноэмину хари кндрўу бори гарон

راه ناایمن و خر کندرو و بار گران

эй чу мизони ду сар аз хештанат ноед шарм

ای چو میزان دو سر از خویشتنت ناید شرم

Ки бигардӣ ба ҷӯии ҳамчуи амӯди мизон

که بگردی به جوی همچو عمود میزان

Худ ҷӯй чаҳ ки ба мизони хиради дунё ро

خود جوی چه که به میزان خرد دنیا را

Гар ба сахтӣ кунад аз ҳеҷ ба сахтии нуқсон

گر به سختی کند از هیچ به سختی نقصان

Рости рӯи икраҳ ва аз пӯсти буруни ой чу тир

راست رو یکره و از پوست برون آی چو تیر

Чаҳ шӯии каҷи зи паии кисвати дигар чу камон

چه شوی کج ز پی کسوت دیگر چو کمان

Гарчи зи андозаи бурун каҷ шунӯдед маттӣ ?

گرچه ز اندازه برون کج شنودید متی؟

Чашму гӯши ту баси ин ҷисми бдкоҳон ?

چشم و گوش تو بس این جسم بدکاهان؟

Ки ҷамоли аддӣни хуршеди қазоат Аҳмад кард

که جمال الدین خورشید قضات احمد کرد

Дар шаби қадари нишотӣ ба ҷавори раҳмон

در شب قدر نشاطی به جوار رحمان

Зонка то бо аҳад уфтад сару кори Аҳмад

زانکه تا با احد افتد سر و کار احمد

Заҳмат мем манӣ баради буруни ҳам замён

زحمت میم منی برد برون هم زمیان

Оҳу дардо ки шуд осори тариқати ботил

آه و دردا که شد آثار طریقت باطل

Оҳу дардо ки шуд абвоби шариъати вайрон

آه و دردا که شد ابواب شریعت ویران

Нек зардаст дар ин воқеа рӯй ҳикмат

نیک زرد است در این واقعه روی حکمت

Бас шикастааст дар ин ҳодисаи пушти имон

بس شکسته است در این حادثه پشت ایمان

эй ҳамаи ҷонҳо меҳмон ту бӯда дардо

ای همه جانها مهمان تو بوده دردا

Ки надонист ҷаҳони қимат чун ту меҳмон

که ندانست جهان قیمت چون تو مهمان

эй з ногунҷон танги омада ва чун гунҷад

ای ز ناگنجان تنگ آمده و چون گنجد

Чун ту шаш донагӣ дар на фалаку чори арқон

چون تو شش دانگی در نه فلک و چار ارکان

Ёрб ин дарди фироқи ту чаҳ дардаст ки ҳеҷ

یارب این درد فراق تو چه درد است که هیچ

Нест умед ки дар умри пазиради дармон

نیست امید که در عمر پذیرد درمان

Қалами ҳукми қазои бртў равон шуд пас аз онк

قلم حکم قضا برتو روان شد پس از آنک

Қалами ҳукми қазои ту басӣ буд равон

قلم حکم قضای تو بسی بود روان

Ҷони поки ту зи кайвон ба саодат чу гузашт

جان پاک تو ز کیوان به سعادت چو گذشت

Зулм уфтад ки наҳваст бишавад аз кайвон

ظلم افتد که نحوست بشود از کیوان

Пеши ҷон ту насинҷид ҳамаи ҷонҳо врнӣ

پیش جان تو نسنجد همه جانها ورنی

Ҷон фидо кардӣ аз баҳри турои пайрави ҷавон

جان فدا کردی از بهر ترا پیرو جوان

эй зи тимори ту бгдохтаҳ бар хеши замин

ای ز تیمار تو بگداخته بر خویش زمین

Ваии зи андӯҳ ту бигириста бар халқи замон

وی ز اندوه تو بگریسته بر خلق زمان

Умр бе хизмати ту бар хизмат шуд душвор

عمر بی خدمت تو بر خدمت شد دشوار

Марг бе ҳишмати ту бар ҳишмат шуд осон

مرگ بی حشمت تو بر حشمت شد آسان

Ғам гулӯ гирад моро пас аз ин бе доман

غم گلو گیرد ما را پس از این بی دامن

Абр хӯн гиряд ?бурмаи пас аз ин бе борон

ابر خون گرید برما پس از این بی باران

Рӯй моро зи кабӯдӣу зи прошкии хеш

روی ما را ز کبودی و ز پراشکی خویش

Ҳеҷ кас боз надонад зираи коҳкшон

هیچ کس باز نداند زره کاهکشان

Оҳгар зер замин бугзарадӣ аз Айюқ

آه گر زیر زمین بگذردی از عیوق

Сафҳаи оинаи чархи шдстии пинҳон

صفحه آینه چرخ شدستی پنهان

Шӯриши оҳ чаҳ кам бошад ҷоӣӣ ки зи аҷз

شورش آه چه کم باشد جائی که ز عجز

Сина дар хок наад чашмаи зи оби ҳайвон

سینه در خاک نهد چشمه ز آب حیوان

Дар фироқи ту змо ҳар ки сетанд ҷон ро

در فراق تو زما هر که ستاند جان را

Ҳам ба ҷони ту ки ?бурмааш буд миннати ҷон

هم به جان تو که برماش بود منت جان

эй ки шуд бо ҳамаи озодии худ сӯсан ро

ای که شد با همه آزادی خود سوسن را

Аз паии мрсити ту ҳамаи андоми забон

از پی مرثیت تو همه اندام زبان

Ҳасан ар марсия гуфт барои ту сазад

حسن ار مرثیه گفت برای تو سزد

Ки шунӯд аз лаби ту мадҳати худ сад чандон

که شنود از لب تو مدحت خود صد چندان

Лаб ва дандонат марезод казин пас бе ту

لب و دندانت مریزاد کزین پس بی تو

Кор ноед зи пас хандаи лабиро дандон

کار ناید ز پس خنده لبی را دندان

Муждаи бодат ки млоикро аз дидан ту

مژده بادت که ملایک را از دیدن تو

Ид гоҳеаст ба фирдавси миёни рамазон

عید گاهیست به فردوس میان رمضان