Оростанд равзаи оромгоҳи ҷон

آراستند روضه آرامگاه جان

Як сар кушода шуд ҳамаи дарҳои осмон

یک سر گشاده شد همه درهای آسمان

Бигушода дар тҳити Каррӯбӣони даҳан

بگشاده در تحیت کروبیان دهن

Барбаста дар каромати рӯҳонӣони миён

بربسته در کرامت روحانیان میان

Субҳ адам кашид сар аз зулмати вуҷӯд

صبح عدم کشید سر از ظلمت وجود

Нур яқин намӯд рух аз пардаи гумон

نور یقین نمود رخ از پرده گمان

Алтофи ҳақи мзлаҳи раҳмат фурӯ гузошт

الطاف حق مظله رحمت فرو گذاشت

Вази маи гузашти маҳди худовандаи ҷаҳон

وز مه گذشت مهد خداونده جهان

Ризвони раҳ биҳишт намӯда ки марҳабо

رضوان ره بهشت نموده که مرحبا

Меҳмони нави расидаи манам тозаи мизбон

مهمان نو رسیده منم تازه میزبان

Ҳар лаҳзаи он ишорат карда басӯии ин

هر لحظه آن اشارت کرده بسوی این

Ҳар соъати он бишорати бардаи басӯии он

هر ساعت آن بشارت برده بسوی آن

Инро зи ҳавзи кавсар дар дасти як қадаҳ

این را ز حوض کوثر در دست یک قدح

Вонрои зи шохи тӯбои сад даста аз нишон

وانرا ز شاخ طوبی صد دسته از نشان

Пеши омада ба хизмати кадбонуони хулд

پیش آمده به خدمت کدبانوان خلد

Дар пурсишу дуруд ҳама гашта икзбон

در پرسش و درود همه گشته یکزبان

Коизди ниҳоди Марями исломро маҳал

کایزد نهاد مریم اسلام را محل

Наздик шуд збидаҳи айёмро макон

نزدیک شد زبیده ایام را مکان

Ин неъмати бузург ки ӯ ёфт аз худоӣ

این نعمت بزرگ که او یافت از خدای

Акнӯн бузурги бодои музди хдоигон

اکنون بزرگ بادا مزد خدایگان

Хуршеди малику миллати ҷамшеди тоҷу тахт

خورشید ملک و ملت جمشید تاج و تخت

Дарёии афву раҳмату дорои инсу ҷон

دریای عفو و رحمت و دارای انس و جان

Султони абўолмзФри бҳромшоаҳ ки сохт

سلطان ابوالمظفر بهرامشاه که ساخت

Олӣ эй ҳимматаш аз сидраи ошён

عالی همای همتش از سدره آشیان

эй подшоҳи мушфиқу султони неки аҳд

ای پادشاه مشفق و سلطان نیک عهد

Ваии хусраву раҳими дилу шоҳи меҳрбон

وی خسرو و رحیم دل و شاه مهربان

Дилшоду комкори ту дар хусравӣ ба пой

دلشاد و کامکار تو در خسروی به پای

Сари сабзу сурх рӯй ту дар мамлакат ба мон

سر سبز و سرخ روی تو در مملکت به مان

Миннати худоиро ки малики халқӣу малик

منت خدای را که ملک خلقی و ملک

Муждаи замонаро ки ҷўонбхтӣу ҷавон

مژده زمانه را که جوانبختی و جوان

Ҷуз дар биҳишти нӯш ки хӯрдааст бе шрнг

جز در بهشت نوش که خورده است بی شرنگ

Ҷуз бар худои суд ки кардааст бе зиён

جز بر خدای سود که کرده است بی زیان

Бар хотири макрами ғами баъд аз ин манеҳ

بر خاطر مکرم غم بعد از این منه

Вази наргиси мубораки нам беш аз ин марон

وز نرگس مبارک نم بیش از این مران

Онро ки чун ту қрт айнаст ёдгор

آنرا که چون تو قرت عین است یادگار

Ҳқо ки чун Хизр будаш умри ҷовдон

حقا که چون خضر بودش عمر جاودان

То дӯст барнаёмаду душман фурӯ нашуд

تا دوست برنیامد و دشمن فرو نشد

Дар давлати лақои ту май буд шодмон

در دولت لقای تو می بود شادمان

Чун ҳар дуро ба коми дили хештани бед

چون هر دو را به کام دل خویشتن بید

Додаш ба ҳақи амонат ва бархест аз миён

دادش به حق امانت و برخاست از میان

Байтии ду банда гуфт дъоӣисти баси бузург

بیتی دو بنده گفت دعائیست بس بزرگ

Гар ҳеҷ шоҳ сабр кунад мустаҷоби дон

گر هیچ شاه صبر کند مستجاب دان

Бодои тулӯъи шамси илоҳӣ ки шуд сипеҳр

بادا طلوع شمس الهی که شد سپهر

Бодои бақои гавҳари шоҳӣ ки рафт кон

بادا بقای گوهر شاهی که رفت کان

То субҳи рӯзи маҳшари хуршеди малик ро

تا صبح روز محشر خورشید ملک را

Бедори боди бахт ки хуш хуфт посбон

بیدار باد بخت که خوش خفت پاسبان