эй ёфта аз чеҳраи ту ҳасани камолӣ

ای یافته از چهره تو حسن کمالی

Додааст ҷамоляти худо ва чаҳ ҷамолӣ

داده است جمالیت خدا و چه جمالی

Аз дидаи ман ишқ ту ангехта нилӣ

از دیده من عشق تو انگیخته نیلی

Вази қомати ман ҳиҷри ту пардохтаи фолӣ

وز قامت من هجر تو پرداخته فالی

Чун зулф ту шуд ҳолам ва ин аз ҳамаи хуштар

چون زلف تو شد حالم و این از همه خوشتر

Кандар хами зулфи ту дилам дорад ҳоле

کاندر خم زلف تو دلم دارد حالی

Нодидаи камолат ки гумони барад ки ҳаргиз

نادیده کمالت که گمان برد که هرگز

Хуштар зи шукри кӯза буд бастаи суфолӣ

خوشتر ز شکر کوزه بود بسته سفالی

Дили сӯхта чун лолаи азинм ки паии тест

دل سوخته چون لاله ازینم که پی تست

Бар гули зи дили танги падеди омадаи холӣ

بر گل ز دل تنگ پدید آمده خالی

Ҳиҷрон ту дидам ки бгштм ба зарурат

هجران تو دیدم که بگشتم به ضرورت

Аз мамлакати васли ту қонеъ ба хаёлӣ

از مملکت وصل تو قانع به خیالی

Бар буд зи ман хоб ки то низ набошад

بر بود ز من خواب که تا نیز نباشد

Аз хайли хаёли туами умеди висолӣ

از خیل خیال توام امید وصالی

Бар чархи ҳилолӣ ки падед ояд як чанд

بر چرخ هلالی که پدید آید یک چند

Аз даст муҳоқаш набӯд бими заволӣ

از دست محاقش نبود بیم زوالی

Ин нодарра бишинав ки марои бим муҳоқ аст

این نادره بشنو که مرا بیم محاق است

Акнӯн ки зи ишқ ту шудам ҳамчуи ҳилолӣ

اکنون که ز عشق تو شدم همچو هلالی

Мем даҳанати айн ҷамаласт ва мабод онк

میم دهنت عین جمل است و مباد آنک

Дар айни ҷамол ту расад айни заволӣ

در عین جمال تو رسد عین زوالی

Ҳар гуҳ ки кунам қасди савол аз лаби лаълат

هر گه که کنم قصد سؤال از لب لعلت

То бўк бабўсӣ будам аз ту мисолӣ

تا بوک ببوسی بودم از تو مثالی

Иқбол маро гуяд к-эии нодони ҳаии ҳай

اقبال مرا گوید کای نادان هی هی

Дар давлати хусрави ту на муҳтоҷи саволӣ

در دولت خسرو تو نه محتاج سؤالی

Хусрави шаҳи баҳроми шаҳ ки шоҳи ҷавони бахт

خسرو شه بهرام شه که شاه جوان بخت

Коём наёвард чунон хуби хисолӣ

کایام نیاورد چنان خوب خصالی

Кайвони схтии меҳри асарии чархи маҳаллӣ

کیوان سخطی مهر اثری چرخ محلی

Борони ҳашамии баҳри кафӣ абр наволӣ

باران حشمی بحر کفی ابر نوالی

эй даҳри гирифтаи зи ту фарӣу баҳоӣ

ای دهر گرفته ز تو فری و بهائی

Вай малик фузуда зи ту ҷоҳӣу ҷалолӣ

وی ملک فزوده ز تو جاهی و جلالی

Бади хоҳи ту ҳар гуҳ ки ба бе давлатии хеш

بد خواه تو هر گه که به بی دولتی خویش

Огаҳ шавад ва оядаш аз хеши малолӣ

آگه شود و آیدش از خویش ملالی

Аз кӯтаҳии умр буд шод надонад

از کوتهی عمر بود شاد نداند

Каз бими ту бо ӯ гузарад рӯзии солӣ

کز بیم تو با او گذرد روزی سالی

То номи бузурги ту падед омад на нишаст

تا نام بزرگ تو پدید آمد نه نشست

Азҷўди ту бар ҳеҷ тамаъи номи маҳолӣ

ازجود تو بر هیچ طمع نام محالی

Хӯни ҳамаи аъдои ту чун шер ҳалол аст

خون همه اعدای تو چون شیر حلال است

Венаи турфа ки дар умр нахурданд ҳалолӣ

وین طرفه که در عمر نخوردند حلالی

эй шоҳи ҷаҳони тӯтии шукри лаби бустон

ای شاه جهان طوطی شکر لب بستان

Хуши хуш ки кунун боз кунад парӣу болӣ

خوش خوش که کنون باز کند پری و بالی

Гуҳ барқ кашад хандон аз чархи ҳубобӣ

گه برق کشد خندان از چرخ حبابی

Гуҳ раъд занад гирёни бртбли дўолӣ

گه رعد زند گریان برطبل دوالی

Ҷомӣ накунад васваса бе чашми хурӯсӣ

جامی نکند وسوسه بی چشم خروسی

Бодии надиҳади дмдмаҳ бе ноӣ Ғаззолӣ

بادی ندهد دمدمه بی نای غزالی

Ҳамчун алифи қад батон лоам кунад шох

همچون الف قد بتان لام کند شاخ

Кини нохуна ба пераст венаи нохунаи золӣ

کین ناخنه به پیرست وین ناخنه زالی

Ва он рӯз ки рӯзи афзӯн чун бахти ту кӯи гашт

و آن روز که روز افزون چون بخت تو کو گشت

Чун давлати ту бояд дар даҳри маҷолӣ

چون دولت تو باید در دهر مجالی

Дар даҳри ту хуш май хур ва хуш бош ки имрӯз

در دهر تو خوش می خور و خوش باش که امروز

Наврӯз гирифтаст ба дидори ту фолӣ

نوروز گرفت است به دیدار تو فالی

Шоҳои з ҳасан бишинав байтӣ ки аҷиб аст

شاها ز حسن بشنو بیتی که عجیب است

Кони шукри хдоисти табораку таъолӣ

کان شکر خدایست تبارک و تعالی

Аз лафзи матини маънии ъзбм чу бихандад

از لفظ متین معنی عذبم چو بخندد

Гўӣӣ ки ҷаҳди берун аз санги зулолӣ

گوئی که جهد بیرون از سنگ زلالی

Зинҳор чу втўот ва имодем мапиндор

زنهار چو وطواط و عمادیم مپندار

КоФсўс буд исо бо хар ба ҷуволӣ

کافسوس بود عیسی با خر به جوالی

Худ ҳукм ту кун кин ба ё шеъри мъзӣ

خود حکم تو کن کین به یا شعر معزی

К-эй бар саман аз машк бъмдо зада холӣ

کای بر سمن از مشک بعمدا زده خالی

Ҳар кас ки буд гарчи ҷамоляш набошад

هر کس که بود گرچه جمالیش نباشد

Бнмоидши ойӣнаи ҳам аз акси ҳамило

بنمایدش آیینه هم از عکس همالی

Дар ҳиҷлаи арӯсони замирам чу дар оянд

در حجله عروسان ضمیرم چو در آیند

Бнмоидми ин оинаи гавани ҳуққаи мисолӣ

بنمایدم این آینه گون حقه مثالی

Ҷон дод хафоаш бидам кор Масеҳ аст

جان داد خفاش بدم کار مسیح است

Врнии бикунад аз гули сад мурғи клолӣ

ورنی بکند از گل صد مرغ کلالی

То дар чамани боғи ниҳолӣ ба бар ояд

تا در چمن باغ نهالی به بر آید

Аз тарбияти ахтару таъсири шимолӣ

از تربیت اختر و تأثیر شمالی

Эзади бабри ороади зи фазлу карами хеш

ایزد ببر آراد ز فضل و کرم خویش

Чун дар чамани малики ту бушковати ниҳолӣ

چون در چمن ملک تو بشکفت نهالی