Субҳони холиқӣ ки сафоташи зи кибриё

سبحان خالقی که صفاتش ز کبریا

Дар хок аҷз мефиканд ақли анбиё

در خاک عجز می فکند عقل انبیا

Гар сад ҳазор қарни ҳамаи халқи коинот

گر صد هزار قرن همه خلق کاینات

Фикрат кунанд дар сифати иззати худо

فکرت کنند در صفت عزت خدا

Охир ба аҷз мӯътариф оянд к-эии илоҳ

آخر به عجز معترف آیند کای اله

Дониста шуд ки ҳеҷ надонистаем мо

دانسته شد که هیچ ندانسته ایم ما

Ҷоӣӣ ки офтоб битобад зи авҷи ъз

جائی که آفتاب بتابد ز اوج عز

Саргаштагӣаст маслиҳати зарра дар ҳаво

سرگشتگی است مصلحت ذره در هوا

Ва онҷо ки баҳр номутаноҳӣаст мавҷи зан

و آنجا که بحر نامتناهیست موج زن

Шояд ки пашша менакунад қасди ошно

شاید که پشه می نکند قصد آشنا

Ва онҷо ки қавси чархи бъз ва натоқ чарх

و آنجا که قوس چرخ بعز و نطاق چرخ

Занбӯр дар сбўрии наво чун кунад адо

زنبور در سبوری نوا چون کند ادا

Ақл ки май баради қадаҳи дардяши зи даст

عقل که می برد قدح دردیش ز دست

Чун оварад ба маърифати кирдигори ҷо

چون آورد به معرفت کردگار جا

Ҳақро ба ҳақи шумор ки дар қулзуми уқул

حق را به حق شمار که در قلزم عقول

Май дркшди наҳанги таҳайюри ману туро

می درکشد نهنگ تحیر من و ترا

Чун об нақш менапазирад қалам бисӯз

چون آب نقش می نپذیرد قلم بسوز

Дар оби шӯии лавҳи дил аз чун ва аз чаро

در آب شوی لوح دل از چون و از چرا

Чун офтоб нест ҳақиқати нишон пазир

چون آفتاب نیست حقیقت نشان پذیر

эй кам з зарра ҳаст нишон доданати хато

ای کم ز ذره هست نشان دادنت خطا

Субҳони холиқӣ ки кушояди баҳри шабӣ

سبحان خالقی که گشاید بهر شبی

Аз рӯй лаъибатони фалаки нилгуни хато

از روی لعبتان فلک نیلگون خطا

Аз зери ҳуққаи муҳра анҷум кунад падед

از زیر حقه مهره انجم کند پدید

Зон муҳраҳо ба ҳуққа аз рқ диҳад зё

زان مهره ها به حقه ازرق دهد ضیا

Шаби рози ахтарони ҳама дандон кунад сипед

شب را زاختران همه دندان کند سپید

Чун знгӣӣ ки аўФтд аз ханда дар қафо

چون زنگئی که اوفتد از خنده در قفا

Дар дасти чархи мсқлаҳи моҳ нав диҳад

در دست چرخ مصقله ماه نو دهد

То ахтарони оинаи гаванро диҳад ҷило

تا اختران آینه گون را دهد جلا

Дар пои асб шом кашад атласи шафақ

در پای اسب شام کشد اطلس شفق

Дар ҷайби тарки субҳ наад ъбқри баҳо

در جیب ترک صبح نهد عبقر بها

Гўӣӣ ки офтоби магари зарра зарра кард

گوئی که آفتاب مگر ذره ذره کرد

Бар каҳкашони зи зераи марҷону каҳрабо

بر کهکشان ز زیره مرجان و کهربا

Бо ҳастяш агар қадре монад аз қадар

با هستیش اگر قدری ماند از قدر

Аҳкоми хеши ҷумла қазо мекунад қазо

احکام خویش جمله قضا می کند قضا

Субҳони қодирӣ ки бар ойӣнаи вуҷӯд

سبحان قادری که بر آیینه وجود

Бнгошт аз ду ҳарфи ду гетии кмоишо

بنگاشت از دو حرف دو گیتی کمایشا

Бар арши зарраи зарраи худованди мстўист

بر عرش ذره ذره خداوند مستویست

Чаҳ зарра дар асоФл ва чаҳ арш дар ъло

چه ذره در اسافل و چه عرش در علا

Дар ҷанби ҳақ на зарра буд зоҳир ва на арш

در جنب حق نه ذره بود ظاهر و نه عرش

Вонҷо ки ӯст ҷой наёбӣ зи ҳеҷ ҷо

وآنجا که اوست جای نیابی ز هیچ جا

Худ ҳеҷ ҷой нест ки ӯ нест ҷумла ӯст

خود هیچ جای نیست که او نیست جمله اوست

Чун ҷумла ӯст кистӣ охири ту бенаво

چون جمله اوست کیستی آخر تو بینوا

Бӯ нест бандау пиндори ҳстиӣӣ

بو نیست بنده و پندار هستیئی

Пиндор ҳастӣ ту туро кард мубтало

پندار هستی تو ترا کرد مبتلا

Аз кӯзаи ним зарраи симоб чун бирафт

از کوزه نیم ذره سیماب چون برفت

Не дар хало бимонад асар зу на дар мулло

نی در خلا بماند اثر زو نه در ملا

эй аз фанои маҳзи падедори омада

ای از فنای محض پدیدار آمده

Андари бақои маҳз куҷо монадат бақо

اندر بقای محض کجا ماندت بقا

Хоҳӣ ки паии барӣ ба сари каъбаи наҷот

خواهی که پی بری به سر کعبه نجات

Дар худ макун қиёси ҳақу пеш дар мё

در خود مکن قیاس حق و پیش در میا

Баси сар ки ҳамчуи гӯй дар ин роҳ бохтанд

بس سر که همچو گوی در این راه باختند

Баси мурғи тези пар ки фурушади дарин қазо

بس مرغ تیز پر که فروشد درین قضا

Хомӯш бош ҳарф чаҳ гўӣии ту эй салим

خاموش باش حرف چه گوئی تو ای سلیم

Хизмати нигоҳи дор чаҳ пиндорӣ эй гадо

خدمت نگاه دار چه پنداری ای گدا

Чун сари кор май талабӣ сабр кун ҳаким

چون سر کار می طلبی صبر کن حکیم

То сабру хомшити расонад ба мунтаҳо

تا صبر و خامشیت رساند به منتها

Гар ту забони бхоӣӣу хунаши фурӯи барӣ

گر تو زبان بخائی و خونش فرو بری

Дар зери вирди нгўинд бо ту моҷаро

در زیر ورد نگویند با تو ماجرا

Оҳанги ишқи зани ту дар ин роҳи хавфнок

آهنگ عشق زن تو در این راه خوفناک

Эҳроми дарди гир ва дар ин каъбаи раҷо

احرام درد گیر و در این کعبه رجا

Гӯйанд пашша бар лаб дарё нишаста буд

گویند پشه بر لب دریا نشسته بود

Дар фикр сар фиканда ба сад аҷз ва сад ъно

در فکر سر فکنده به صد عجز و صد عنا

Гуфтанд чист ҳоҷатат эй пашшаи фақир

گفتند چیست حاجتت ای پشه فقیر

Гуфт онкии оби ин ҳамаи дарё буд маро

گفت آنکه آب این همه دریا بود مرا

Гуфтанд ҳавсила чу надорӣ магӯӣ ин

گفتند حوصله چو نداری مگوی این

Гуфто ба ноумедии азу чун даҳуми ризо

گفتا به ناامیدی ازو چون دهم رضا

Мангар ба нотавонии шахси заъифи ман

منگر به ناتوانی شخص ضعیف من

Бингар ки ин талаби зи куҷои хости венаи ҳаво

بنگر که این طلب ز کجا خواست وین هوا

Ақлами ҳазор бор бурузӣ хамӯш кард

عقلم هزار بار بروزی خموش کرد

Ишқам хамӯш менакунад эй нафаси раҳо

عشقم خموش می نکند ای نفس رها

Дар ошнои хӯни ҷигари дил ба ҳақ сипор

در آشنای خون جگر دل به حق سپار

То ҳоли худ куҷо расад эй марди ашно

تا حال خود کجا رسد ای مرد اشنا

Ҷовид дар мтобъти Мустафои гурез

جاوید در متابعت مصطفی گریز

То нури шаръ ӯ шавадат перу муқтадо

تا نور شرع او شودت پیر و مقتدا

Хуршеди хулди хоҷаи дунёу охират

خورشید خلد خواجه دنیا و آخرت

Султони шаръу соҳиби кунин мстФо

سلطان شرع و صاحب کونین مصطفا

Муфтии олами кулу маънии ҷузву кул

مفتی عالم کل و معنی جزو و کل

Дар ҳар ду кун бар кул ва бар ҷузу подшо

در هر دو کون بر کل و بر جز و پادشا

Чашму чароғи суннату нури ду чашми дайн

چشم و چراغ سنت و نور دو چشم دین

Соҳиби қабули ҳафт қуръони соҳиби ливо

صاحب قبول هفت قرآن صاحب لوا

Кон буд кули олам ва ӯ буд офтоб

کان بود کل عالم و او بود آفتاب

Мис буд хоки одам ва ӯ буд кимиё

مس بود خاک آدم و او بود کیمیا

Чун офтоб аз фалаки дайн ҳақ битофт

چون آفتاب از فلک دین حق بتافت

То ҳар ду кун пар шуд азуи нури волзҳо

تا هر دو کون پر شد ازو نور والضحا

Гардун ки ҷбаҳи беҳтараш аз офтоб нест

گردون که جبه بهترش از آفتاب نیست

Пероҳани мҷраҳи з шавқаш кунад қабо

پیراهن مجره ز شوقش کند قبا

Андари назора кардани машки ду гесуонаш

اندر نظاره کردن مشک دو گیسوانش

Сад чашма шуд кушода аз ин торами ду то

صد چشمه شد گشاده از این طارم دو تا

Хуршедро аз он сабабӣ нест дарди чашм

خورشید را از آن سببی نیست درد چشم

Кӯи чашмро зи хок дараш сохт тўтё

کو چشم را ز خاک درش ساخت توتیا

Касро нагашт муъҷизае дар замини падед

کس را نگشت معجزه ای در زمین پدید

ӯ хос шуд ба муъҷиза дар арз ва бар само

او خاص شد به معجزه در ارض و بر سما

Гӯйанд маи шикофти ту доне ки он чаҳ буд

گویند مه شکافت تو دانی که آن چه بود

Гардуни туранҷ ва даст бибаред аз он лақо

گردون ترنج و دست ببرید از آن لقا

Як шаб аз он битохт чу барқ аз равоқи чарх

یک شب از آن بتاخت چو برق از رواق چرخ

Аз қудсёни хурӯш бар омад ки марҳабо

از قدسیان خروش بر آمد که مرحبا

Дар пеш ӯ ки ғошияи каш буд Ҷабраил

در پیش او که غاشیه کش بود جبرئیل

Ҳам анбёءи давидаи пиёдаи ҳам асФё

هم انبیاء دویده پیاده هم اصفیا

Аз анбёء чу машғалаи трқўои бхост

از انبیاء چو مشغله طرقوا بخاست

Дар арши аўФтодаҳ аз он трқўои садо

در عرش اوفتاده از آن طرقوا صدا

Чун наргис аз назораи гулшан нигоҳ дошт

چون نرگس از نظاره گلشن نگاه داشت

Бишикаст бар Рахши гули мо зоғ ва мо тғо

بشکست بر رخش گل ما زاغ و ما طغا

Онҷо ки ҷой гум шуд гум кард ва боз ёфт

آنجا که جای گم شد گم کرد و باز یافت

Аз ҳар сифат ки васф кунам худ ба моваро

از هر صفت که وصف کنم خود به ماورا

Аз дасти соқӣу сқиҳми шароби хост

از دست ساقی و سقیهم شراب خواست

Ҷом шароб ёфт зи ҷоми ҷаҳони намо

جام شراب یافت ز جام جهان نما

Мӯсои з бе қарории худ дар мақоми қудс

موسی ز بی قراری خود در مقام قدس

Худро дар ӯ фиканд бадари пеши ту Асо

خود را در او فکند بدر پیش تو عصا

Ҳолеу шоқи човуши иззати бадви давид

حالی و شاق چاوش عزت بدو دوید

К-эии наъл худ фиканда ва наълин шӯи ҷудо

کای نعل خود فکنده و نعلین شو جدا

Вонрои зи баъди чиллаи пайваста бор дод

وانرا ز بعد چله پیوسته بار داد

Венаро шабии бабрад ба хлўтгаҳи Дино

وین را شبی ببرد به خلوتگه دنا

Вонрои з тавр кард сарои ҳарами падед

وانرا ز طور کرد سرای حرم پدید

Венаро зи арши сохт айвони кибриё

وین را ز عرش ساخت ایوان کبریا