Рӯзӣ ки марои чашм ба ту хуш писар уфтад

روزی که مرا چشم به تو خوش پسر افتد

Он рӯзи ҳамаи кори дилами зер сар уфтад

آن روز همه کار دلم زیر سر افتد

Ақлами сар худ гирад ва аз пой дар ояд

عقلم سر خود گیرد و از پای در آید

Сабрами басари кӯии ту аз даст баруфтад

صبرم بسر کوی تو از دست برافتد

Бар халқи зсргштаҳи ҳиҷрон хабар уфтад

بر خلق زسرگشته هجران خبر افتد

Дар шаҳр чу девонаи ту бехабар уфтад

در شهر چو دیوانه تو بی خبر افتد

Девонаи он моҳи тавон буд ки рӯз

دیوانه آن ماه توان بود که روز

Хуршеди фалакро зи Рахши соя дар уфтад

خورشید فلک را ز رخش سایه در افتد

Аз гиряи канорам шимурӣ бошад пайваст

از گریه کنارم شمری باشد پیوست

зи инсон ки чу бар оина акс баруфтад

ز انسان که چو بر آینه عکس برافتد

Гар рӯй наад бар ман аз ин рӯй аҷаб нест

گر روی نهد بر من از این روی عجب نیست

Худ акс чунин бошад чун бар шимур уфтад

خود عکس چنین باشد چون بر شمر افتد

Шодами ман аз ин гиря ки бар хушк науфтад

شادم من از این گریه که بر خشک نیفتد

Гар чашми худованд бар ин чашм тар уфтад

گر چشم خداوند بر این چشم تر افتد