Чу ҷонами гиромӣ ҳаме доштӣ

چو جانم گرامی همی داشتی

Серумро ба гардун барафроштӣ

سرم را به گردون برافراشتی

з рӯй бузургӣ чаҳ воҷиб кунад

ز روی بزرگی چه واجب کند

БиФкндни онро ки бардоштӣ

بیفکندن آن را که برداشتی

Чаҳ кардам нгўӣии кзинсони маро

چه کردم نگوئی کزینسان مرا

Миёни ҷаҳони хори бгзоштӣ

میان جهان خوار بگذاشتی

Ту то кардӣ аз меҳри ман дили тиҳӣ

تو تا کردی از مهر من دل تهی

Диламро зи ҳасрати бинбоштӣ

دلم را ز حسرت بینباشتی

БгФтори бади хоҳ бе санги ман

بگفتار بد خواه بی سنگ من

зи ман рӯй якбораи бргоштӣ

ز من روی یکباره برگاشتی

Набӯдӣ ба дили огаҳ аз рози ман

نبودی به دل آگه از راز من

Дару ғами ҳамаи рости пиндоштӣ

در و غم همه راست پنداشتی

Рухамро бзр об кардӣ рақам

رخم را بزر آب کردی رقم

Пас онгаҳ чу ойӣнаи бнгоштӣ

پس آنگه چو آیینه بنگاشتی

Ту то зодӣ аз модари поки тан

تو تا زادی از مادر پاک تن

Ҳамаи тухм озодагӣ коштӣ

همه تخم آزادگی کاشتی

Чаро бозгаштии зи ойини хеш

چرا بازگشتی ز آیین خویش

Чаро бар рухами чашми нгмоштӣ

چرا بر رخم چشم نگماشتی

Нхўоҳмти ҳаргизи магари никўӣӣ

نخواهمت هرگز مگر نیکوئی

Аз он пас ки бад хоҳам ингоштӣ

از آن پس که بد خواهم انگاشتی

Мубиноади чашми ҳасани ҳеҷ рӯз

مبیناد چشم حسن هیچ روز

Ки бо дшмнонт буд оштӣ

که با دشمنانت بود آشتی