Рафтӣ ва чун зулфи худ дар оташами бгзоштӣ

رفتی و چون زلف خود در آتشم بگذاشتی

Номи ман бар об чун хат бар самани бнгоштӣ

نام من بر آب چون خط بر سمن بنگاشتی

Бигноҳӣ нонамӯда рухи з мо бартофтӣ

بیگناهی نانموده رخ ز ما برتافتی

Бе хтоӣии нониҳодаи дили зи мо бардоштӣ

بی خطائی نانهاده دل ز ما برداشتی

Ҳамчуи хуршедӣ ки борӣ аз дар абру дама

همچو خورشیدی که باری از در ابر و دمه

Аз заминам барграфтӣ дар ҳавои бгзоштӣ

از زمینم برگرفتی در هوا بگذاشتی

Дар баҳори ҳасани ту мондаи танам бо ҷони хушк

در بهار حسن تو مانده تنم با جان خشک

Оби мо аз дидаи даҳ чун дона аз дил коштӣ

آب ما از دیده ده چون دانه از دل کاشتی

Ҳар крои рангӣ диҳӣ бинмоӣ сӯии мардумӣ

هر کرا رنگی دهی بنمای سوی مردمی

Ҳар куҷо ҷангӣ кунӣ бигзор рӯй оштӣ

هر کجا جنگی کنی بگذار روی آشتی

Хостӣ то бар ҳасан ҳар дам кунӣ бе раҳматӣ

خواستی تا بر حسن هر دم کنی بی رحمتی

Раҳмати шоҳи ин раво дорад чаҳ май пиндоштӣ

رحمت شاه این روا دارد چه می پنداشتی

Шоҳи баҳроми онкӣ гардун гуфташ эй хуршеди рой

شاه بهرام آنکه گردون گفتش ای خورشید رای

Рояти ҳиммат бар авҷи муштарии афроштӣ

رایت همت بر اوج مشتری افراشتی

Хок бӯдааст он гарони сангӣ ки акнӯн зар шуда аст

خاک بوده است آن گران سنگی که اکنون زر شده است

Бод аз он кардяш пиндорам ки хок ингоштӣ

باد از آن کردیش پندارم که خاک انگاشتی

Ҳоҷиби подошатро гӯи ҳеҷ дил аз худ мабар

حاجب پاداشت را گو هیچ دل از خود مبر

Ҷӯад шоҳаншоҳ дорад тоқати подоштӣ

جود شاهنشاه دارد طاقت پاداشتی