Ҳин дар диҳед бода ки ҳангом беғамӣ аст

هین در دهید باده که هنگام بی غمی است

Зон бода ки машриқи хуршед хуррамӣ аст

زان باده که مشرق خورشید خرمی است

То рӯй чун ду пайкар дар рӯй ӯ кашам

تا روی چون دو پیکر در روی او کشم

Зеро ки мон чу парвини вақт фароҳамӣ аст

زیرا که مان چو پروین وقت فراهمی است

Он пистаи шукргар ӯро чаҳ кӯчакӣ аст

آن پسته شکر گر او را چه کوچکی است

Вони сунбули зираи вар ӯро чаҳ дарҳамӣ аст

وآن سنبل زره ور او را چه درهمی است

Он ҷазаъи байн ки бар кафи мўсиши соҳрист

آن جزع بین که بر کف موسیش ساحریست

Ваон лаъли байн ки бар лаби ъисиш ҳамдамӣ аст

وان لعل بین که بر لب عیسیش همدمی است

Озодӣ аз ғамаши сабаби тавқ бандагӣ аст

آزادی از غمش سبب طوق بندگی است

Маҳрӯмӣ аз лабаши асари ёр муҳаррамӣ аст

محرومی از لبش اثر یار محرمی است

Хуршеди зарди чеҳраи мҳрўр дар ғамаш

خورشید زرد چهره محرور در غمش

Он қурси равшанаш чу духони соя мҳтмӣаст ?

آن قرص روشنش چو دخان سایه محتمی است؟

Венаи моҳи зрдгўнаҳи мартӯбро зи рашк

وین ماه زردگونه مرطوب را ز رشک

Ҳамчун дирами нишони фузӯнии ҳам аз камӣ аст

همچون درم نشان فزونی هم از کمی است

Лутфи фириштаи дорӣу чолоки сиратӣ

لطف فرشته داری و چالاک سیرتی

Мо дев мардумемгар он ҳур одамӣ аст

ما دیو مردمیم گر آن حور آدمی است

Зон шуд ҳасани латиф ки вақте бар ӯ битофт

زان شد حسن لطیف که وقتی بر او بتافت

Роӣӣ ки нури мардумаки чашм мардумӣ аст

رائی که نور مردمک چشم مردمی است