Дасти дили пой ёр ме гирад

دست دل پای یار می گیرد

Домани он нигор ме гирад

دامن آن نگار می گیرد

Зори зорат чу май пазиради ғам

زار زارت چو می پذیرد غم

Танги тангаш канор ме гирад

تنگ تنگش کنار می گیرد

То чу гул дорад ӯ ки ҷони маро

تا چو گل دارد او که جان مرا

Ҳар замон хорхор ме гирад

هر زمان خارخار می گیرد

Бидиҳ ангушт агар чароғ кунам

بده انگشت اگر چراغ کنم

Худ яке дршмор ме гирад

خود یکی درشمار می گیرد

Лек ҳар соъатии з бе сангӣ

لیک هر ساعتی ز بی سنگی

Дар ман хоксор ме гирад

در من خاکسار می گیرد

Шуд қарор аз ман ва ҳануз акнӯн

شد قرار از من و هنوز اکنون

Малики ҳасанаш қарор ме гирад

ملک حسنش قرار می گیرد

Дар дили ман чу хоҷаи андари малик

در دل من چو خواجه اندر ملک

Марказ устувор ме гирад

مرکز استوار می گیرد

эй саросари зи лутф ҷон гашта

ای سراسر ز لطف جان گشته

Фитна охируззамон гашта

فتنه آخرالزمان گشته

Пеш рӯй ту орзӯи мурда

پیش روی تو آرزو مرده

Сар ба пои ту осмон гашта

سر به پای تو آسمان گشته

Моҳ дар зилли ту бросўдаҳ

ماه در ظل تو برآسوده

Об дар ҷӯии ту равон гашта

آب در جوی تو روان گشته

Монда дар пои банди зулфу рахт

مانده در پای بند زلف و رخت

Ин дилу дида ҷаҳон гашта

این دل و دیده جهان گشته

Дар фироқи ту дар дили сангам

در فراق تو در دل سنگم

Ҷон бе вазни ҳам гарон гашта

جان بی وزن هم گران گشته

Сифати гулистони рухсорат

صفت گلستان رخسارت

Чун кунад булбул забон гашта

چون کند بلبل زبان گشته

Аз ту чун давлати наҷиби алмалик

از تو چون دولت نجیب الملک

Чархи куҳнаи зи сар ҷавон гашта

چرخ کهنه ز سر جوان گشته

Онкӣ бошад ҳама ба ҷои падар

آنکه باشد همه به جای پدر

Ҷон нахоҳад магар барои падар

جان نخواهد مگر برای پدر

Пой то барсари замона наад

پای تا برسر زمانه نهد

Тоҷи саркардаи хоки пои падар

تاج سرکرده خاک پای پدر

Бози давлат шикор шуд чу гирифт

باز دولت شکار شد چو گرفت

Сояи дрсоиаҳ эй падар

سایه درسایه همای پدر

Нафасӣ барнаёварад ҳаргиз

نفسی برنیاورد هرگز

Ҷуз ба фармон ва дар ҳавои падар

جز به فرمان و در هوای پدر

Гар чу зари гашти кор ӯ чаҳ аҷаб

گر چو زر گشت کار او چه عجب

Кӣмёгар буд ризои падар

کیمیاگر بود رضای پدر

Дар ҳамаи малики подшоҳи ҷуз ӯ

در همه ملک پادشاه جز او

Кист дилбанду длгшои падар

کیست دلبند و دلگشای پدر

Писароне на бинадӣ чун худ

پسرانی نه بیندی چون خود

Нек дар давлату бақои падар

نیک در دولت و بقای پدر

Шуълаи азм ӯ шаҳоб афтод

شعله عزم او شهاب افتاد

Қатраи ҷӯад ӯ саҳоб афтод

قطره جود او سحاب افتاد

Зоти соҳиб чу баҳр пок омад

ذات صاحب چو بحر پاک آمد

Гавҳараши рашк дар ноб афтод

گوهرش رشک در ناب افتاد

ӯ чу пеш падар шуд аз хаҷалӣ

او چو پیش پدر شد از خجلی

Моҳ дар рӯй офтоб афтод

ماه در روی آفتاب افتاد

Оташи дӯстяш дар дили халқ

آتش دوستیش در دل خلق

Шуъла зад магар бар об афтод

شعله زد مگر بر آب افتاد

Зон чунон гули чунин гулоб алҳақ

زان چنان گل چنین گلاب الحق

Нек дар хӯрду бас савоб афтод

نیک در خورد و بس صواب افتاد

Бахташони дркшиди нохушу хуш

بختشان درکشید ناخوش و خوش

Мамлакат дар гул ва гулоб афтод

مملکت در گل و گلاب افتاد

Рӯй иқбол ҳар ду маймуни бод

روی اقبال هر دو میمون باد

Ҳамаи айёмашони ҳумоюни бод

همه ایامشان همایون باد

Тоирӣ каз саодати эшон

طایری کز سعادت ایشان

Халқро муждаи боду маймуни бод

خلق را مژده باد و میمون باد

Қадарашони ҳам Аннани исои гашт

قدرشان هم عنان عیسی گشت

Хасмашони ҳамрикоби қоруни бод

خصمشان همرکاب قارون باد

Ҳар замони ҷоҳи он ду рӯзи афзӯн

هر زمان جاه آن دو روز افزون

Ҳамчуи рӯзи баҳори афзӯни бод

همچو روز بهار افزون باد

Дар эшон каз об маъдӯд аст

در ایشان کز آب معدود است

Дар сахои насри боду мавзуни бод

در سخا نثر باد و موزون باد

Толеъи ону қадари ин то ҳашар

طالع آن و قدر این تا حشر

Гавҳари ҳалқҳои гардуни бод

گوهر حلقهای گردون باد