Дар даҳ май сӯрӣ ки дар сур кушоданд

در ده می سوری که در سور گشادند

Дарҳои тарабхона маъмур кушоданд

درهای طربخانه معمور گشادند

Нақши қадаҳи лола сармаст бибастанд

نقش قدح لاله سرمست ببستند

Роҳи назари наргис махмур кушоданд

راه نظر نرگس مخمور گشادند

Аз шуъла май оина моҳ бибастанд

از شعله می آینه ماه ببستند

Вази хандаи гули бӯсаи гуҳ ҳур кушоданд

وز خنده گل بوسه گه حور گشادند

Ҳам турраи шох аз шикан об ситоданд

هم طره شاخ از شکن آب ستادند

Ҳам чеҳраи боғ аз қалам нур кушоданд

هم چهره باغ از قلم نور گشادند

Бар хӯни дили ололаҳ ёқӯтин омад

بر خون دل آلاله یاقوتین آمد

Ҳар тири зарандӯд ки аз давр кушоданд

هر تیر زر اندود که از دور گشادند

Чун норбсди пораи намояди дили ушшоқ

چون ناربصد پاره نماید دل عشاق

Чун рӯза ба хӯни дил ангур кушоданд

چون روزه به خون دل انگور گشادند

Абрӯи шкФаҳи дасту дил хоҷа бидиданд

ابرو شکفه دست و دل خواجه بدیدند

Зонаст ки дарҷ дар мансур кушоданд

زان است که درج در منثور گشادند

Хез эй дилу ҷон то зи хирад гирд барорем

خیز ای دل و جان تا ز خرد گرد برآریم

Чун булбулу гул рӯй сӯии икдгри орем

چون بلبل و گل روی سوی یکدگر آریم

Лаббайки занони каъба дил карда гулистон

لبیک زنان کعبه دل کرده گلستان

То гунбади нилӯфарӣ овоз барорем

تا گنبد نیلوفری آواز برآریم

Якборагӣ аз рӯзаи хирад даст баровард

یکبارگی از روزه خرد دست برآورد

Бозаш ба суҷуди қадаҳ аз пои дрорим

بازش به سجود قدح از پای درآریم

Аз ошиқӣу мастӣ гум карда сарви пой

از عاشقی و مستی گم کرده سرو پای

Бо хоки кафи пои ту умрӣ ба сари орем

با خاک کف پای تو عمری به سر آریم

Дили танг ва заъифаст нигоро ва ту дорӣ

دل تنگ و ضعیف است نگارا و تو داری

Он шукри гулгун ки аз ӯ глшкри орем

آن شکر گلگون که از او گلشکر آریم

Маъзӯри ҳамеи дор чу ид омаду наврӯз

معذور همی دار چو عید آمد و نوروز

Грбори гаронии бртўи бештари орем

گربار گرانی برتو بیشتر آریم

Идӣ бар ту азлби дарёии бузургӣ

عیدی بر تو ازلب دریای بزرگی

Каз ҳиммати он донеи ақди гуҳари орем

کز همت آن دانی عقد گهر آریم

эй нақши латифи гули хандони саодат

ای نقش لطیف گل خندان سعادت

Хоки қидмати чашмаи ҳайвони саодат

خاک قدمت چشمه حیوان سعادت

Ҳам ахтари инсофӣ дар бурҷи бузургӣ

هم اختر انصافی در برج بزرگی

Ҳам гавҳари иқболӣ дар кони саодат

هم گوهر اقبالی در کان سعادت

Чашми ту гиромӣ бар дидор киром аст

چشم تو گرامی بر دیدار کرام است

Гӯш ки бузад бар дар дастони саодат

گوش که بزد بر در دستان سعادت

Аз чашмаи хуршед равон шуд арақи шарм

از چشمه خورشید روان شد عرق شرم

Аз бас ки бборидии борони саодат

از بس که بباریدی باران سعادت

Бар дидаи ниҳодати хирад ва гуфт бибинад

بر دیده نهادت خرد و گفت ببیند

Нўбоўаҳи умеди зи бустони саодат

نوباوه امید ز بستان سعادت

Идии зи ту ҷузи моида рӯҳ нахоҳем

عیدی ز تو جز مائده روح نخواهیم

Имшаб чу фитодем ба меҳмони саодат

امشب چو فتادیم به مهمان سعادت

Пурсидам аз иқбол ки шояд ба чунин мадҳ

پرسیدم از اقبال که شاید به چنین مدح

Гуфт онкии дил бахт шуду кони саодат

گفت آنکه دل بخت شد و کان سعادت

эй гулбуни ҷони сабзаи гардунати чамани бод

ای گلبن جان سبزه گردونت چمن باد

Хок дар ту ҳам нафаси машки хутани бод

خاک در تو هم نفس مشک ختن باد

Чун боди нафаси бахш валеро ҳамаи ҷонӣ

چون باد نفس بخش ولی را همه جانی

Чун хоки адами ҷони ҳасудати ҳамаи тани бод

چون خاک عدم جان حسودت همه تن باد

Қадари ту малики вор чу гирад раҳи гардун

قدر تو ملک وار چو گیرد ره گردون

Пеши сар ӯ абри ҳавои мқръаҳи зани бод

پیش سر او ابر هوا مقرعه زن باد

Фархундаи ҷамолат ки гули давлат ва дайн аст

فرخنده جمالت که گل دولت و دین است

Боғи назари мунтахаби алмалики ҳасани бод

باغ نظر منتخب الملک حسن باد

эй азми ту теғӣ ки дарави ҳеҷ сухан нест

ای عزم تو تیغی که درو هیچ سخن نیست

Раъии ту ҷаҳонгиртар аз теғи сухани бод

رأی تو جهانگیرتر از تیغ سخن باد

Ҳар чанд чу ман чарх наёвард ва наёрад

هر چند چو من چرخ نیاورد و نیارد

Дар маркази иқболи ту ҳар банда чу ман бод

در مرکز اقبال تو هر بنده چو من باد