Дар буриши барги саман май бояд

در برش برگ سمن می باید

Вази хаташи машки хутан май бояд

وز خطش مشک ختن می باید

Хок боист гули маи пурвирд

خاک بایست گل مه پرورد

Калаки хуршеди чаман май бояд

کلک خورشید چمن می باید

Лутфи рӯйиши ҳамагон май бенанд

لطف رویش همگان می بینند

Рӯй лутфаши сӯии ман май бояд

روی لطفش سوی من می باید

Дили ман дар чаҳ симинаш фитод

دل من در چه سیمینش فتاد

Оҳ каз машки расан май бояд

آه کز مشک رسن می باید

Гуфтамаш бӯса бизан гуфт оре

گفتمش بوسه بزن گفت آری

Баҳри ин кори ду тан май бояд

بهر این کار دو تن می باید

Чун занад бӯса ки бо ёр ӯ ро

چون زند بوسه که با یار او را

Авлои шакли даҳан май бояд

اولا شکل دهن می باید

Ҳилтш чист санои хоҷа

حیلتش چیست ثنای خواجه

Агараш роҳи сухан май бояд

اگرش راه سخن می باید

Макун эй ҷон ки смр хоҳад шуд

مکن ای جان که سمر خواهد شد

Венаи дилами зер ва зибр хоҳад шуд

وین دلم زیر و زبر خواهد شد

Ту чаҳ пиндории кохри ҳамаи умр

تو چه پنداری کاخر همه عمر

Дасти бедоди ту дар хоҳад шуд

دست بیداد تو در خواهد شد

Ман чгўим ки ту чун бе хабарӣ

من چگویم که تو چون بی خبری

Худ турои зуд хабар хоҳад шуд

خود ترا زود خبر خواهد شد

Бад шуд афсӯси миёни ман ва ту

بد شد افسوس میان من و تو

Оҳи тарсам ки бтар хоҳад шуд

آه ترسم که بتر خواهد شد

Ҷигарам хӯн шуд ва омад дар чашм

جگرم خون شد و آمد در چشم

Бози он хӯн бҷгр хоҳад шуд

باز آن خون بجگر خواهد شد

То яке бӯсаи бандаӣ зинҳор

تا یکی بوسه بندهی زینهار

Ки ҷаҳони зер ва зибр хоҳад шуд

که جهان زیر و زبر خواهد شد

Нашавад аз ту писари хоҷа ба сар

نشود از تو پسر خواجه به سر

Агар аз мот басар хоҳад шуд

اگر از مات بسر خواهد شد

Онкии иқболи ҷаҳонро монад

آنکه اقبال جهان را ماند

Сӯраташи бахти ҷавонро монад

صورتش بخت جوان را ماند

Табъ ӯ кони гуҳари гашт валек

طبع او کان گهر گشت ولیک

Лафз ӯ гавҳари конро монад

لفظ او گوهر کان را ماند

Ҳар як аз чашмаи гушои қаламаш

هر یک از چشمه گشای قلمش

Нақшбандии замонро монад

نقشبندی زمان را ماند

Ба муроди дил ва ҷон ме гардад

به مراد دل و جان می گردد

Рости гўӣии ту замонро монад

راست گوئی تو زمان را ماند

Рӯзи хасмаш ки сияҳтар ҳар дам

روز خصمش که سیه تر هر دم

Неки шабҳои хазонро монад

نیک شبهای خزان را ماند

Чун зи хоки қадамаши ҷони зиндаи сет

چون ز خاک قدمش جان زنده ست

Чун тавон гуфт ки ҷонро монад

چون توان گفت که جان را ماند

Ҳаст чизе ки кунад умри дароз

هست چیزی که کند عمر دراز

Қисса кӯтоҳ шуд онро монад

قصه کوتاه شد آنرا ماند

эй зи лафзати дарави гавҳари зода

ای ز لفظت درو گوهر زاده

Ваии зи хилқати гулу шукри зода

وی ز خلقت گل و شکر زاده

Хоки бустон даратро чу қалам

خاک بستان درت را چو قلم

Оби ҳайвони ҳама аз сари зода

آب حیوان همه از سر زاده

Мояу сояи халқу хилқат

مایه و سایه خلق و خلقت

Боғ бар зоду гултар зода

باغ بر زاد و گل تر زاده

Ҷавҳари вақти қирони аъзам

جوهر وقت قران اعظم

Баҳри иқболи зи модари зода

بهر اقبال ز مادر زاده

Дар санои туам аз пардаи ғайб

در ثنای توام از پرده غیب

Нави арӯсони муаттари зода

نو عروسان معطر زاده

Нест дар олам ва гар ҳаст куҷост

نیست در عالم و گر هست کجاست

Чу ту як меҳтару меҳтари зода

چو تو یک مهتر و مهتر زاده

Хонд ин байт чу аз ҷони пурсанад

خواند این بیت چو از جان پرسند

Кист бо бахти бародари зода

کیست با بخت برادر زاده

Идат эй садри ҳумоюни бодо

عیدت ای صدر همایون بادا

Рӯзгорат чу ту маймуни бодо

روزگارت چو تو میمون بادا

Ҳар саодат ки аз он натавон гуфт

هر سعادت که از آن نتوان گفت

Ба ту ва рӯй ту мафтӯни бодо

به تو و روی تو مفتون بادا

эй чу гули чоки дили душмани ту

ای چو گل چاک دل دشمن تو

Ҳамчуи лолаи ҷигараши хӯни бодо

همچو لاله جگرش خون بادا

Лек аз доӣраҳ берун мурғӣаст

لیک از دائره بیرون مرغیست

Ки аз ин доӣраҳи беруни бодо

که از این دائره بیرون بادا

Падар ва ҳар се бародар бахшед

پدر و هر سه برادر بخشید

Ки рух ҳар ҳамаи гулгуни бодо

که رخ هر همه گلگون بادا

Ҳар қаллода ки занад миннаташон

هر قلاده که زند منتشان

Зевари аблақи гардуни бодо

زیور ابلق گردون بادا

Рӯзи иқболи шумо ҳар соъат

روز اقبال شما هر ساعت

Ҳамчуи умри фалаки афзӯни бодо

همچو عمر فلک افزون بادا