Рӯзу шаби хӯн ҷигар мехӯрам аз дарди ҷудоӣ

روز و شب خون جگر می‌خورم از درد جدایی

Ногувораст ба ман зиндагӣ , эй марги куҷое

ناگوار است به من زندگی ، ای مرگ کجایی

Чун ба поён нарасад меҳнати ҳиҷр аз шаби васлам

چون به پایان نرسد محنت هجر از شب وصلم

Кош аз марг ба поён расадам рӯзи ҷудоӣ

کاش از مرگ به پایان رسدم روز جدایی

Чораи дарди ҷудои туе эй марг чаҳ бошад

چارهٔ درد جدایی تویی ای مرگ چه باشد

Агар аз кори фурӯи бастаи ман уқдаи гушойӣ

اگر از کار فرو بستهٔ من عقده گشایی

Ҳар шабами ваъдаи диҳии к-эйам ва ман дар сари роҳат

هر شبم وعده دهی کایم و من در سر راهت

То саҳари чашм ба раҳи монам ва донам ки ниёе

تا سحر چشم به ره مانم و دانم که نیایی

Ки гузорад ки ба хлўтгаҳи он шоҳи броим

که گذارد که به خلوتگه آن شاه برآیم

Ман ки дар кӯча ӯ раҳ ндиҳандам ба гадоӣ

من که در کوچهٔ او ره ندهندم به گدایی

Рабти мо ва ту ниҳон то ба кӣ аз бими рақибон

ربط ما و تو نهان تا به کی از بیم رقیبان

Гӯи бидонади ҳамаи каси мо з тӯйем ва ту зи мое

گو بداند همه کس ما ز توییم و تو ز مایی

Бастаи кокулу зулфи ту буд ҳотиф ва хоҳад

بستهٔ کاکل و زلف تو بود هاتف و خواهد

На аз он қайди халосӣ на азин доми раҳоӣ

نه از آن قید خلاصی نه ازین دام رهایی