Садҳазори афсӯс каз ҷаври сипеҳри вожгӯн

صدهزار افسوس کز جور سپهر واژگون

Рафт аз дори ҷаҳони фахри замони шҳбозхон

رفت از دار جهان فخر زمان شهبازخان

Дарраи алтоҷи аморати қурраи алъайни камол

درة التاج امارت قرة العین کمال

Хаймаи иҷлол берун зад ба сўби ломакон

خیمهٔ اجلال بیرون زد به صوب لامکان

Офтоби осмони ҳишмату ҷоҳу ҷалол

آفتاب آسمان حشمت و جاه و جلال

Дар замин ногоҳ пинҳон шуд зи даври осмон

در زمین ناگاه پنهان شد ز دور آسمان

Сарви раънои риёзи иззату маҷду шараф

سرو رعنای ریاض عزت و مجد و شرف

Дар баҳор зиндагӣ афтод аз боди хазон

در بهار زندگی افتاد از باد خزان

Нахли ширини бори боғи ҳиммату ҷӯаду карам

نخل شیرین بار باغ همت و جود و کرم

Сӯхти баргаш аз сумуми маргу шохаши ногаҳон

سوخت برگش از سموم مرگ و شاخش ناگهان

Ҳайф аз он баҳри сахоу манбаи эҳсон ки буд

حیف از آن بحر سخا و منبع احسان که بود

Даст ӯ пайваста чун абри баҳорӣ дар фишон

دست او پیوسته چون ابر بهاری در فشان

Кори оламро ба даст хештан додӣ низом

کار عالم را به دست خویشتن دادی نظام

Гоҳе аз теғу синон ва гоҳе аз калак ва бенон

گاهی از تیغ و سنان و گاهی از کلک و بنان

Меҳри султони Наҷаф чун дошт дар ҷон аз нахуст

مهر سلطان نجف چون داشت در جان از نخست

Рафт дар хоки Наҷафу з ҳар ғамаши осӯдаи ҷон

رفت در خاک نجف و ز هر غمش آسوده جان

Риҳлат ӯ хӯни дамодами рехт аз чашми фалак

رحلت او خون دمادم ریخت از چشم فلک

Мотамаши хокистари ғами рехт бар фарқи ҷаҳон

ماتمش خاکستر غم ریخت بر فرق جهان

Рафт сӯии осмони оҳу фиғон аз шайху шоб

رفت سوی آسمان آه و فغان از شیخ و شاب

Шуд ба кайвони нолау фарёд аз перу ҷавон

شد به کیوان ناله و فریاد از پیر و جوان

Чун азин ваҳшати сарои пари хатар парвоз кард

چون ازین وحشت سرای پر خطر پرواز کرد

Мурғи рӯҳи ломакони сайраш ба гулзори ҷинон

مرغ روح لامکان سیرش به گلزار جنان

Ақл бо ҳотифи паии таърихи соли риҳлаташ

عقل با هاتف پی تاریخ سال رحلتش

Гуфт шуд сӯии ҷинони шаҳбози тӯбои ошён

گفت شد سوی جنان شهباز طوبی آشیان