Булбул гуёӣ ин боғи озар аз даври сипеҳр

بلبل گویای این باغ آذر از دور سپهر

Лаб фурӯбаст аз навой зиндагӣ ногоҳ оҳ

لب فروبست از نوای زندگی ناگاه آه

Ногаҳони дами дркшид аз базлаи дилкаши дареғ

ناگهان دم درکشید از بذلهٔ دلکش دریغ

Оқибати хомӯши гашт аз нағмаи дилхоҳи оҳ

عاقبت خاموش گشت از نغمهٔ دلخواه آه

Доман суҳбат кашид аз чанги аҳли дили фусӯс

دامن صحبت کشید از چنگ اهل دل فسوس

Зилл раҳмат барграфт аз фарқи аҳли аллоҳи оҳ

ظل رحمت برگرفت از فرق اهل الله آه

Субҳ ӯ гардид шом аз гардиши анҷуми фиғон

صبح او گردید شام از گردش انجم فغان

Рӯз олам шуд сиёҳ аз даври меҳру моҳи оҳ

روز عالم شد سیاه از دور مهر و ماه آه

Риштаи омоли мо зон дар фахрии баси дароз

رشتهٔ آمال ما زان در فاخر بس دراز

Риштаи умр вай омад лек баси кӯтоҳи оҳ

رشتهٔ عمر وی آمد لیک بس کوتاه آه

Кард танҳо азми раҳи вази дӯстони касро набард

کرد تنها عزم ره وز دوستان کس را نبرد

Хосса чун ман чокарӣ бо хештани ҳамроҳи оҳ

خاصه چون من چاکری با خویشتن همراه آه

Рози дили ногуфтаи чашм аз муҳаррамони пӯшед ва рафт

راز دل ناگفته چشم از محرمان پوشید و رفت

Каси зи рози он дил огаҳ нашуд огоҳи оҳ

کس ز راز آن دل آگه نشد آگاه آه

Чархи рӯбаҳ боз кардаш туъмаи гурги аҷал

چرخ روبه باز کردش طعمهٔ گرگ اجل

Шуд забуни ширӣ чу ӯ дар чанги ин рӯбоҳи оҳ

شد زبون شیری چو او در چنگ این روباه آه

Юсуф афтод ар ба чоҳи охири з чоҳ омад бурун

یوسف افتاد ار به چاه آخر ز چاه آمد برون

Юсуф ман монад то охири замон дар чоҳи оҳ

یوسف من ماند تا آخر زمان در چاه آه

Чун сӯии ҷинат ба парвоз омад андари мотамаш

چون سوی جنت به پرواز آمد اندر ماتمش

Бар фалак рафт аз дилу ҷони гадоу шоҳи оҳ

بر فلک رفت از دل و جان گدا و شاه آه

Калаки ҳотиф аз паии таърихи соли риҳлаташ

کلک هاتف از پی تاریخ سال رحلتش

Зад рақам аз булбул гуёӣ ин боғи оҳи оҳ

زد رقم از بلبل گویای این باغ آه آه