Оҳ ки аз ҷаври чарх , вази ситами рӯзгор

آه که از جور چرخ، وز ستم روزگار

Хусрави малики вуҷӯд , шуд ба диёри адам

خسرو ملک وجود، شد به دیار عدم

Оҳ ки барчӣда шуд зуди зи базми ҷаҳон

آه که برچیده شد زود ز بزم جهان

Маснади шҳбозхони хони ҷамили алшим

مسند شهبازخان خان جمیل الشیم

Рафт амири замони тоҷи аъозим ки буд

رفت امیر زمان تاج اعاظم که بود

Маъдани ъзу шарафи манбаи ҷӯаду карам

معدن عز و شرف منبع جود و کرم

Нахли баландаш ки буд сарви риёзи ҷаҳон

نخل بلندش که بود سرو ریاض جهان

Хам шуд ва аз по фитод зини фалаки пушти хам

خم شد و از پا فتاد زین فلک پشت خم

Дидаи айёми рехт аз ғам ӯ сайли хӯн

دیدهٔ ایام ریخت از غم او سیل خون

Бар сар олам фишонд мотам ӯ хоки ғам

بر سر عالم فشاند ماتم او خاک غم

Чун зи ғами обод даҳр ёфт малолати ниҳод

چون ز غم آباد دهر یافت ملالت نهاد

Дар рўзоти ҷинон бо дили хуррами қадам

در روضات جنان با دل خرم قدم

Хома ҳотиф навишт аз паии таърих ӯ

خامهٔ هاتف نوشت از پی تاریخ او

Оҳи з дунё бирафт соҳиби сайфу қалам

آه ز دنیا برفت صاحب سیف و قلم