эй нури дидаро ба ғубори ту илтиҷо

ای نور دیده را به غبار تو التجا

Хок дарат ба каъба дилҳо диҳад сафо

خاک درت به کعبهٔ دلها دهد صفا

Чашм манасту дасти ту ё маъдани алкрм

چشم من است و دست تو یا معدن الکرم

Даст манасту доманат , эй мазҳари алсхо

دست من است و دامنت، ای مظهر السّخا

Зини пеш агар чаҳ аз мадади толеъи баланд

زین پیش اگر چه از مدد طالع بلند

Будам бар остонаи ?ут аз сидқи ҷабҳаи со

بودم بر آستانه ات از صدق جبهه سا

Тавфиқ шуд рафиқ ки чанде ба коми дил

توفیق شد رفیق که چندی به کام دل

Судами ҷабин ба хоки ту ё Сайиди алўро

سودم جبین به خاک تو یا سید الورا

Рӯй фалаки сиёҳ ки аз бе мурувватӣ

روی فلک سیاه که از بی مروتی

Афкандаи даврам аз дарат эй каъбаи сафо

افکنده دورم از درت ای کعبه صفا

Даврӣ ба як тараф ки ба хоки сиёҳи ҳинд

دوری به یک طرف که به خاک سیاه هند

Андохтааст тирагии бахти ман маро

انداختهست تیرگی بخت من مرا

Юсуфи ним , чаро ба сияҳи чоҳи меҳнатам ?

یوسف نیم، چرا به سیه چاه محنتم؟

Бахтам ба ҳабси ҳинд чаро кард мубтало ?

بختم به حبس هند چرا کرد مبتلا؟

Ҳаргиз надидааст касе каъба дар фаранг

هرگز ندیده است کسی کعبه در فرنگ

Дар Марв , Марва кӣ шуда ва дар ҳабаш , сафо ?

در مرو، مروه کی شده و در حبش، صفا؟

Ойӣнаи сипеҳр ба хокистарами нишонд

آیینهٔ سپهر به خاکسترم نشاند

Ин тираи ҷои вагарнаи куҷо ва ман азкҷо ?

این تیره جا وگرنه کجا و من ازکجا؟

То кӣ кунам мақоми дарин хоки тираи дил ?

تا کی کنم مقام درین خاک تیره دل؟

Токии кашами мазаллати азбни халқ беҳаё ?

تاکی کشم مذلت ازبن خلق بی حیا؟

Ораст ҳамнишинии шан рӯй як замин

عار است همنشینی شان روی یک زمین

Айбаст ҳам анонеи шани зибри як само

عیب است هم عنانی شان زبر یک سما

Бор ғамаст бар дилу ҷон , нози зишти рӯ

بار غم است بر دل و جان، ناز زشت رو

Доғӣ буд ба кӣса ӣ дил , меҳри пурдағо

داغی بود به کیسه ی دل، مهر پردغا

Бошад зи деви ғамза , зи дад , ишваи ҷони гусал

باشد ز دیو غمزه، ز دد، عشوه جان گسل

Ғанҷу даллоли ғӯл буд турфаи хуши адо

غنج و دلال غول بود طرفه خوش ادا

Хӯн шуд дилами зи ковуши ин қавми пургазанд

خون شد دلم ز کاوش این قوم پرگزند

Танги омадами зи суҳбати ин халқи ҷони гзо

تنگ آمدم ز صحبت این خلق جان گزا

Аз бас гузидаам зи рафиқони бдгҳр

از بس گزیده ام ز رفیقان بدگهر

Гўёкаҳ ҳаст сояи маро дар паии аждаҳо

گویاکه هست سایه مرا در پی اژدها

Аз бас кашидаам зи дғопишгони хатар

از بس کشیده ام ز دغاپیشگان خطر

Вази бас ки дидаам зи дағали сайратони хато

وز بس که دیده ام ز دغل سیرتان خطا

Дигар намешавад дили Роми хӯрдаи роми ман

دیگر نمی شود دل رم خورده رام من

Табъам кунад зи сояи худ ваҳшати иқтизо

طبعم کند ز سایه خود وحشت اقتضا

Май байнами осмону заминии басии аҷаб

می بینم آسمان و زمینی بسی عجب

Халқӣ дар он миёни ҳама дар зулмати ъмо

خلقی در آن میان همه در ظلمت عما

Дил бефурӯғу синаи пар аз ҷаҳлу дидаи кӯр

دل بی فروغ و سینه پر از جهل و دیده کور

На зи ибтидои кори худ огаҳ на зи интиҳо

نه ز ابتدای کار خود آگه نه ز انتها

Мондам аҷаби зи кҷрўшиҳои осмон

ماندم عجب ز کجروشیهای آسمان

Кардам садо ки Фоътбрўо ё аввалии алнҳо

کردم صدا که فاعتبروا یا اولی النها

Ёрон ҳазар кунед азин чархи сифлаи дӯст

یاران حذر کنید ازین چرخ سفله دوست

эй дӯстони канораи азин даҳри фитнаи зо

ای دوستان کناره ازین دهر فتنه زا

эй умр то ба каъбаи кӯяш расӣданам

ای عمر تا به کعبهٔ کویش رسیدنم

Ман банда ӣ вафои ту , гар мекунӣ вафо

من بنده ِی وفای تو،گر می کنی وفا

Хокам ба сар ки равзаи ризвон талаб кунам

خاکم به سر که روضهٔ رضوان طلب کنم

Гар ком дил барояд аз он хоки длгшо

گر کام دل برآید از آن خاک دلگشا

Ойӣнаи дор дӯст шавад чашми ҷони ман

آیینه دار دوست شود چشم جان من

Равшан кунам чу дида аз он рӯҳи кимиё

روشن کنم چو دیده از آن روح کیمیا

Ҳар чанд арзи шавқи ниҳоят пазир нест

هر چند عرض شوق نهایت پذیر نیست

Дар ҳазратат кунам ба ҳамин матлаъи иктифо

در حضرتت کنم به همین مطلع اکتفا