Гардии зи остони ту ё мбдءи алнъм

گردی ز آستان تو یا مبدء النعم

Чашми умедвори марои мунтаҳии алрҷо

چشم امیدوار مرا منتهی الرّجا

Сар кӣ фурӯд оядам , ало ба тавқи ту ?

سر کی فرود آیدم، الا به طوق تو؟

Лолои камтарини туам , холиси алўло

لالای کمترین توام، خالص الولا

Бар ҷабҳаи доғи бандагӣам бар ту равшан аст

بر جبهه داغ بندگیم بر تو روشن است

эй офтоби пеши замират кам аз сҳо

ای آفتاب پیش ضمیرت کم از سها

Пурвои офтоб қиёмат наме кунам

پروای آفتاب قیامت نمی کنم

Дар сояи ливои ту , ё соҳиби аллўо

در سایهٔ لوای تو، یا صاحب اللّوا

Шарҳи мҳомдт ки аз он қосираст ақл

شرح محامدت که از آن قاصر است عقل

Калаки забони бурӣдаи ман чун кунад адо ?

کلک زبان بریدهٔ من چون کند ادا؟

Шоҳои туе ки аз карамати хотири ҳазин

شاها تویی که از کرمت خاطر حزین

Дорад зи хўшдлӣ ба рухи субҳи ханда ҳо

دارد ز خوشدلی به رخ صبح خنده ها

Ҳар субҳдам ба сайқали меҳри ту осмон

هر صبحدم به صیقل مهر تو آسمان

Ойӣнаи замир маро медиҳад ҷило

آیینهٔ ضمیر مرا می دهد جلا

Акнӯн эй субҳ саодат гушӯд пар

اکنون همای صبح سعادت گشود پر

Дил май пурд ба боли дуоҳои бе рибо

دل می پرد به بال دعاهای بی ربا

Комӣ ки ҳаст , аз ту талаб мекунад дилам

کامی که هست، از تو طلب می کند دلم

Чун зот туаст воситаи раҳмати худо

چون ذات توست واسطهٔ رحمت خدا

Бошад давоми васли таманнои хотирам

باشد دوام وصل تمنای خاطرم

Аз лӣс ъанд рбки субҳу ломсо

اذ لیس عند ربک صبح و لامسا

Дигари умеди он ки диҳӣ сарфарозӣ ам

دیگر امید آن که دهی سرفرازی ام

Гардад серуми зи саҷда ба хоки ту , арши со

گردد سرم ز سجده به خاک تو، عرش سا

Хоҳам талаб кунӣ ман овораро зи лутф

خواهم طلب کنی من آواره را ز لطف

эй ман саг дарат ба куҷои орми илтиҷо ?

ای من سگ درت به کجا آرم التجا؟

Мапаснд беш азин ту ки ғмхўори олимӣ

مپسند بیش ازین تو که غمخوار عالمی

Каз бор ғам шавад алифи қоматами ду то

کز بار غم شود الف قامتم دو تا

Ин буд матлабам , ба ҷаноби ту арз шуд

این بود مطلبم، به جناب تو عرض شد

Гардад агар қабул , дигар нест муддао

گردد اگر قبول، دگر نیست مدعا

Бо ёри меҳрбони зи дили дрдкши ҳазин

با یار مهربان ز دل دردکش حزین

Оҳӣ басаст , тӯли сухан май диҳӣ чаро ?

آهی بس است، طول سخن می دهی چرا؟

Афтода дар сўомъи афлоки ғулғула

افتاده در صوامع افلاک غلغله

Аз баси расо буд неи калаки туро наво

از بس رسا بود نی کلک تو را نوا

Хатми сухани намо ба дуоеи з рӯй сидқ

ختم سخن نما به دعایی ز روی صدق

Акнӯн ки ҳаст субҳи иҷобати ҷабини гшо

اکنون که هست صبح اجابت جبین گشا

То ҳаст масти шӯри ту сарҳои сархушон

تا هست مست شور تو سرهای سرخوشان

То ҳаст гарми ишқи ту дилҳои ошно

تا هست گرم عشق تو دلهای آشنا

Аз ҷӯши зикру ғулғули зуввори равзаи ?ут

از جوش ذکر و غلغل زوّارِ روضه ات

Пайвастаи боди гунбади афлоки пурсадо

پیوسته باد گنبد افلاک پرصدا

Бегона нест дар назари раҳи равони ишқ

بیگانه نیست در نظر ره روان عشق

Гар номи ин қасидаи нуҳум , мнҳҷи алўло

گر نام این قصیده نهم، منهج الولا