Як парда ншидаст салои гӯши асм ро

یک پرده نشید است صلا گوش اصم را

Ноқавси санами хонау лаббайки ҳарам ро

ناقوس صنم خانه و لبیک حرم را

Аз бткдаҳ то каъба раҳе нест , брҳмн

از بتکده تا کعبه رهی نیست، برهمن

Сади раҳи худ сохтае санги санам ро

سدِّ ره خود ساخته ای سنگ صنم را

Дар ишқ , бутиро дилу дайни бохта будем

در عشق، بتی را دل و دین باخته بودیم

Рӯзӣ ки гушӯданд дар дайру ҳарам ро

روزی که گشودند در دیر و حرم را

Сайёд ба гирои чашм ту надидем

صیّاد به گیرایی چشم تو ندیدیم

Аз ёди ғизолони баради оҳӯии ту , Ром ро

از یاد غزالان برد آهوی تو، رم را

Ғалтонда ба хӯнами хами абрӯии итобат

غلتانده به خونم خم ابروی عتابت

То чанд ба заҳри оби диҳии теғи ду дамро ?

تا چند به زهر آب دهی تیغ دو دم را؟

Дил бо дўҷҳон ғам накунад ҷуръати оҳӣ

دل با دوجهان غم نکند جرات آهی

КошФтаҳ мабодо кунад он зулфи бахам ро

کآشفته مبادا کند آن زلف بخم را

Дар кишвари хӯбӣ ба аз ойин вафо нест

در کشور خوبی به از آیین وفا نیست

Бераҳм чаро охтае теғи ситамро ?

بی رحم چرا آخته ای تیغ ستم را؟

То қиссаи ишқ ту даромад ба навиштан

تا قصهٔ عشق تو درآمد به نوشتن

Бечок надидем гиребони қалам ро

بی چاک ندیدیم گریبان قلم را

эй ишқи надории сари инсофи вагарна

ای عشق نداری سر انصاف وگرنه

Дил мекашад андозаи худ бори ?илам ро

دل می کشد اندازهٔ خود بار الم را

Азкўаҳ кунӣ тешаи Фарҳод фурӯ монад

ازکوه کنی تیشهٔ فرهاد فرو ماند

Дорӣ ба хароши дили мо нохуни ғам ро

داری به خراش دل ما ناخن غم را

Бо қади дўто , чун маи нави зодам ва рафтам

با قدّ دوتا، چون مَهِ نو زادم و رفتم

Нагузошт ғамат , рост кунам қомати хам ро

نگذاشت غمت، راست کنم قامت خم را

Дар соғари мо ҳар чаҳ кафат рехт кашидем

در ساغر ما هر چه کَفَت ریخت کشیدیم

На шаҳд шиносем ба завқи ту на сам ро

نه شهد شناسیم به ذوق تو نه سم را

Дарёи з чаҳ рӯ қатра занад бо нами ашкам ?

دریا ز چه رو قطره زند با نم اشکم؟

Дода сет ба тӯфон мижаам шӯриш ӣам ро

داده ست به طوفان مژه ام شورش یم را

Афсурда , ҳазин мегузарад нағмаи шавқат

افسرده، حزین می گذرد نغمه شوقت

Нақшии намакин тар бизан ин тозаи рақам ро

نقشی نمکین تر بزن این تازه رقم را

Шарҳи ғам ишқаст , ба хомӯшӣ адо кун

شرح غم عشق است، به خاموشی ادا کن

Ин қисса дарозаст , нигаҳдори қалам ро

این قصه دراز است، نگهدار قلم را

Дар қасри фалаки бонги ситоишгарӣ афкан

در قصر فلک بانگ ستایش گری افکن

Султони араб , шоҳи аҷам , фахрамам ро

سلطان عرب، شاه عجم، فخر امم را

Нури азалии нафаси набии шоҳи ҷаҳони бахш

نور ازلی نفس نبی شاه جهان بخش

Каз файзи кафши зинда буд , номи карам ро

کٙز فیضِ کَفَش زنده بود، نام کرم را

Мақсӯди қазо , шери худо , қозии фардо

مقصود قضا، شیر خدا، قاضی فردا

Коўл рақам омад сабақаши лавҳу қалам ро

کاول رقم آمد سبقش لوح و قلم را

Фарроши ҷалолаши чўкнди пардаи гушойӣ

فراش جلالش چوکند پرده گشایی

Бар тораки гардун , занад аўтод хем ро

بر تارک گردون، زند اوتاد خیم را

Ҷое ки сухани каши талабад , лаъли Масеҳаш

جایی که سخن کش طلبد، لعل مسیحش

Аз сомъаҳи ҷазри баради айби смм ро

از سامعهٔ جذر برد عیب صمم را

Гар дӯстяши қоид иқбол нагардад

گر دوستیش قاید اقبال نگردد

Ризвон накушояд дрглзори Ирам ро

رضوان نگشاید درگلزار ارم را

Ман кистам ва дар чаҳ шумораст ниёзам ?

من کیستم و در چه شمار است نیازم؟

эй саҷда ба хок дарат ақтобамам ро

ای سجده به خاک درت اقطاب امم را

Монанди садафҳо каф умед кушодааст

مانند صدفها کف امّید گشادهست

Дрбўзаҳи хоки раҳати арбоби ҳамм ро

دربوزهٔ خاک رهت ارباب همم را

зи аввали қадами хеш ки бар фарқ наҳодӣ

ز اوّل قدم خویش که بر فرق نهادی

Судӣ ба фалаки конгресси байти ҳарам ро

سودی به فلک کنگرهٔ بیت حرم را

Бо ҷисми набии ҷзтўкаҳи дории шарафи сар

با جسم نبی جزتوکه داری شرف سر

Бар дӯши паямбар ки ниҳодаи сети қадамро ?

بر دوش پیمبر که نهاده ست قدم را؟

Кунин пашизӣ нишморад кафи ҷавдат

کونین پشیزی نشمارد کف جودت

Дар дидаи гадоӣ ту наёрад кӣу ҷам ро

در دیده گدای تو نیارد کی و جم را

Аз халқ ту дорад магари иршод , баҳорон

از خلق تو دارد مگر ارشاد، بهاران

Нашимурда кунад дар гиреҳи ғунча , дирам ро

نشمرده کند در گره غنچه، درم را

Ҳаркас ки набардааст зи гулзори ту бӯе

هرکس که نبرده است ز گلزار تو بویی

Аз накҳат хулдаш нарасад ғолия , шам ро

از نکهتِ خُلدش نرسد غالیه، شم را

Шоҳони ҳама аз рашки ғуломӣ ту доғанд

شاهان همه از رشک غلامیِّ تو داغند

Ном ту харошида ҷигар , хотами ҷам ро

نام تو خراشیده جگر، خاتم جم را

Ёди ту ҳар он дил ки дар орад ба талотум

یاد تو هر آن دل که در آرد به تلاطم

Аввал шаканд киштии тӯфонии ғам ро

اول شکند کشتی طوفانی غم را

Зад фош ба номи ту қазои навбати шоҳӣ

زد فاش به نام تو قضا نوبت شاهی

Зад ҷоҳи ту бар конгресси арши илм ро

زد جاه تو بر کنگرهٔ عرش علم را

Шоҳо карамат нест аҷаб гар бинавозад

شاها کرمت نیست عجب گر بنوازد

Қалб чу ман зор накӯҳида шем ро

قلب چو من زار نکوهیده شیم را

Аз қалби вуҷӯдам ки ба эксири ту шод аст

از قلب وجودم که به اکسیر تو شاد است

Пардохтаи наққоди қазо , силки хадам ро

پرداخته نقاد قضا، سلک خدم را

Овораам аз хок дарат сохтаи умрии сет

آواره ام از خاک درت ساخته عمری ست

Оўх чаҳ тавон кард бибин бахти дижамро ?

آوخ چه توان کرد ببین بخت دژم را؟

Саргашта дар ақтори ҷаҳони қатраи занонам

سرگشته در اقطار جهان قطره زنانم

Ҷузи кӯии ту дил хуш накунад боғи Ирам ро

جز کوی تو دل خوش نکند باغ ارم را

Хуноби шикояти варақ хок бишӯяд

خوناب شکایت ورق خاک بشوید

Бигушоед агар захми дилами пеши ту дам ро

بگشاید اگر زخم دلم پیش تو دم را

Аз толеъи вожўн чаҳ бигӯям ки ндонӣ ?

از طالع واژون چه بگویم که ندانی؟

эй илми ту шомил , чаҳ вуҷӯд ва чаҳ адам ро

ای علم تو شامل، چه وجود و چه عدم را

Дрбои атоеи ту ва ман ғарқи таманно

دربای عطایی تو و من غرق تمنا

Аз ҷӯади ту розӣ нашавам қисмат кам ро

از جود تو راضی نشوم قسمت کم را

Хоҳам ки кунӣ ном , гадоӣ дар хешам

خواهم که کنی نام، گدای در خویشم

Дар роҳи ту дрбохтҳоам хайлу ҳашам ро

در راه تو درباخت هام خیل و حشم را

Якбор дигар орзӯии тўФ ту дорам

یکبار دگر آرزوی طوف تو دارم

Магузор ки дар хок барам қасди аҳам ро

مگذار که در خاک برم قصد اهم را

Олам накунад ҷилва ба мроти замирам

عالم نکند جلوه به مرآت ضمیرم

Дар каъба касе ҷои надиҳади нақши санам ро

در کعبه کسی جا ندهد نقش صنم را

Дунё на мақомии сет ки чинанд бисотӣ

دنیا نه مقامی ست که چینند بساطی

Золии сет ки печида ба ҳам маснади ҷам ро

زالی ست که پیچیده به هم مسند جم را

Дар ҷанби ҷалолати нҳлди шарми қусӯрӣ

در جنب جلالت نهلد شرم قصوری

То хома диҳад ҷилва , қавонини ҳукм ро

تا خامه دهد جلوه، قوانین حکم را

Ком дигарам ҳаст ки дар ҳашари барорӣ

کام دگرم هست که در حشر برآری

Бар тораки ман ҷои диҳии зилли илм ро

بر تارک من جای دهی ظل علم را