Дар зери лаб овоза шикастем фиғон ро

در زیر لب آوازه شکستیم فغان را

Гӯшӣ бинмо то бигушоӣем забон ро

گوشی بنما تا بگشاییم زبان را

Шуд сомъаҳҳо чашмаи симоб , кушояд

شد سامعه ها چشمهٔ سیماب، گشاید

Дигари садафи мо ба чаҳ умеди даҳонро ?

دیگر صدف ما به چه امّید دهان را؟

Афтодаи зи ҷамъоварӣ , ошуфтаи ҳавосам

افتاده ز جمع آوری، آشفته حواسم

Шерозаи фурӯрехтаи авроқи хазон ро

شیرازه فروریخته اوراق خزان را

Чун субҳ агар сина , дами сарди кушояд

چون صبح اگر سینه، دم سرد گشاید

Хокӣ ба даҳони рези маломати нигарон ро

خاکی به دهان ریز ملامت نگران را

Даври аҷабии гардиши ин доира дорад

دور عجبی گردش این دایره دارد

Вақтаст ки гардуни бигузоради даврон ро

وقت است که گردون بگذارد دوران را

Акнӯн асари тарбияти даҳр бар он аст

اکنون اثر تربیت دهر بر آن است

То сӯрат хрмҳраҳ диҳад нутфа ӣ кон ро

تا صورت خرمهره دهد نطفه ى کان را

Зини гову хароне ки дарин мартаъ хоранд

زین گاو و خرانی که درین مرتع خارند

Ҳайрати сбли нур назар шуд дброн ро

حیرت سبل نور نظر شد دبران را

Бархестаи зини шӯри замин , чанд бухорӣ

برخاسته زین شور زمین، چند بخاری

Як сар ба кафи ғӯл ҳаво дода Аннан ро

یک سر به کف غول هوا داده عنان را

Хиҷлати даҳ табъи дижам аз сӯрати шахсе

خجلت دِهِ طبع دژم از صورت شخصی

Бадном кун аз нисбат навъе , ҳайвон ро

بدنام کن از نسبت نوعی، حیوان را

Ин тираи ниҳодон ки дарин доира ҳастанд

این تیره نهادان که درین دایره هستند

Ҷо танг намуданд миёнроу карон ро

جا تنگ نمودند میان را و کران را

Карданд зи таҷдиди русуми ин рама ӣ шавам

کردند ز تجدید رسوم این رمه ى شوم

Азл аз амали худ хиради қоидаи дон ро

عزل از عمل خود خرد قاعده دان را

Симурғи худу қӯти парвоз магас нест

سیمرغ خود و قوّت پرواز مگس نیست

Болу пари ин ҳеҷ касони ҳамаи дон ро

بال و پر این هیچ کسان همه دان را

Бурданди зи мо муфт ва ба мо боз фурушанд

بردند ز ما مفت و به ما باز فروشند

Байъона ӣ ин шарм тавон дод ҷаҳон ро

بیعانه ى این شرم توان داد جهان را

Ёдаст марои ин сухан аз таҷрибаи корон

یاد است مرا این سخن از تجربه کاران

Рухсораи шуҷоати нисбии ҳизи ҷбонро ? !

رخساره شجاعت نسبی حیز جبان را؟!

Афсурдаи дилӣ бар хиради пер чаҳ орад ?

افسرده دلی بر خرد پیر چه آرد؟

Авзоъи ҷаҳон пер кунад табъи ҷавон ро

اوضاع جهان پیر کند طبع جوان را

Пер хирадам гуфт азин кор бикаш даст

پیر خردم گفت ازین کار بکش دست

Сармоя ба домон натавон кард зиён ро

سرمایه به دامان نتوان کرد زیان را

Ин гулханёни гурусна аз моя ӣ ҷаҳланд

این گلخنیان گرسنه از مایه ى جهلند

Аз накҳати гул боз ндонанд духон ро

از نکهت گل باز ندانند دخان را

Деви уммати даъвии сет , сулаймони набии кӯ ?

دیو امّت دعوى ست، سلیمان نبی کو؟

Бингар ба каён дода фалаки ҷои каён ро

بنگر به کیان داده فلک جای کیان را

Дар ҷайби харидори баҳои гирди касодии сет

در جیب خریدار بها گرد کسادی ست

Судат буд онгаҳ ки кунӣ таҳтаи дукон ро

سودت بود آنگه که کنی تخته دکان را

Бо лухти ҷигари рахна ӣ минқори фурӯбанд

با لخت جگر رخنه ى منقار فروبند

Дӯди нафаси доғ , гирифтаи сети ҷаҳон ро

دود نفس داغ، گرفته ست جهان را

Нохун ба хароши дили хўддоркаҳ ор аст

ناخن به خراش دل خوددارکه عار است

Дами лобҳءи рӯбаҳи сафатон , шери жён ро

دم لابهء روبه صفتان، شیر ژیان را

Хунобаи марези ин ҳама , он ба ки ба хушкӣ

خونابه مریز این همه، آن به که به خشکی

Бандади раги токи қаламати раҳ , сайлон ро

بندد رگ تاکِ قلمت رَه، سیلان را

Бар тоқи баландии қалам аз даст фикандам

بر طاق بلندی قلم از دست فکندم

Бозуӣ ки то мекашад ин сахти камонро ?

بازوی که تا می کشد این سخت کمان را؟

Ман даст ба дил дода ба паймон хамӯшӣ

من دست به دل داده به پیمان خموشی

Ишқ омад ва аз сина ба лаби рехти фиғон ро

عشق آمد و از سینه به لب ریخت فغان را

К-эии субҳи нафаси равзана ӣ файз набандӣ

کای صبح نفس روزنه ى فیض نبندی

зи оҳанги сегон раҳ нагузорад сайрон ро

ز آهنگ سگان ره نگذارد سیران را

Гӯи ашрафи хар , ҷамъ кунад мзлмаҳи халқ

گو اشرف خر، جمع کند مظلمهٔ خلق

Инсоф мубаддил накунад сират ваашон ро

انصاف مبدّل نکند سیرت وشان را

Гар хрбтӣ овоз диҳад , вақти мшўрон

گر خربطی آواز دهد، وقت مشوران

Аз нағмаи чуғзон чаҳ зиёни оби равон ро

از نغمهٔ چغزان چه زیان آب روان را

Бар худ ситамӣ карда , на бар накҳати анбар

بر خود ستمی کرده، نه بر نکهت عنبر

Гандаи бағалӣ , гар шаканд ғолияи дон ро

گنده بغلی، گر شکند غالیه دان را

Дар кишвари маънии туе имрӯзи Сикандар

در کشور معنی تویی امروز سکندر

Аз сӯрати зиштон чаҳ ғами ойӣнаи гаронро ?

از صورت زشتان چه غم آیینه گران را؟

Бар илм чаҳ нуқсон агар аз ҷаҳли блоФнд

بر علم چه نقصان اگر از جهل بلافند

Ин мушти ъўони зода ки оранд ҷаҳонро ?

این مشت عوان زاده که عارند جهان را؟

Хари ъръру Кебек аз лаб пурханда занад дам

خر عرعر و کبک از لب پرخنده زند دم

Аз қаҳқаҳа фарқаст фаровони ғсён ро

از قهقهه فرق است فراوان غثیان را

То ҳақад ва ҳасад ҳаст , парешон суханӣ ҳаст

تا حقد و حسد هست، پریشان سخنی هست

Ҳанҷори нафас рост набошад хафақон ро

هنجار نفس راست نباشد خفقان را

Ранҷури ҳасади чорае аз хбс надорад

رنجور حسد چاره ای از خبث ندارد

Бемор нуҳуфтани натавонади ҳазён ро

بیمار نهفتن نتواند هذیان را

Набӯд аҷабӣ аз саги девона гузидан

نبود عجبی از سگ دیوانه گزیدن

Ақраб ба сари неши кушояди раги ҷон ро

عقرب به سر نیش گشاید رگ جان را

Маъзӯр буд ҷоҳили девона , ки бошад

معذور بود جاهل دیوانه، که باشد

Авҳоми хаёлоти басии хоби гарон ро

اوهام خیالات بسی خواب گران را

Бигзор ба ҳам бодияу бодияи гардон

بگذار به هم بادیه و بادیه گردان

Дар каъба дил ёфтае амну амон ро

در کعبه دل یافته ای امن و امان را

Тӯтӣ ба шукр май тунду зоғ ба ҷиФаҳ

طوطی به شکر می تند و زاغ به جیفه

Гургаст паии корӣу кории сети шубон ро

گرگ است پی کاری و کاری ست شبان را

Булбул ба гулистони баради оғӯши кушода

بلبل به گلستان برد آغوش گشاده

Дар бешаи худ , неки ҷаъли бастаи миён ро

در بیشهٔ خود، نیک جعل بسته میان را

Хар , гарм нҳиқаст ба иршоди табиат

خر، گرم نهیق است به ارشاد طبیعت

Бечора чаҳ созад ки наёмухт забонро ?

بیچاره چه سازد که نیاموخت زبان را؟

Дар сидгаҳ , арзони гавазнони шукру шер

در صیدگه، ارزان گوزنان شکر و شیر

Ма нур хӯрд , мӯри барад зарра хон ро

مه نور خورد، مور برد ذرهٔ خوان را

Аз қисмати файёзи азал таъбия дорад

از قسمت فیّاض ازل تعبیه دارد

Маънӣ ба лисони неи калакати блсон ро

معنی به لسان نی کلکت بلسان را

ё аз асари мадҳи шаҳаншоҳи ътобхш

یا از اثر مدح شهنشاه عطابخش

Кардааст лабат , таблаи пурнӯш , даҳон ро

کردهست لبت، طبلهٔ پرنوش، دهان را

Он шоҳ ки дар сайди маъонии санояш

آن شاه که در صید معانی ثنایش

Чангол ба ҷое нарасад бабри баён ро

چنگال به جایی نرسد ببر بیان را

Солори ҳудо , ърўаҳи всқои илоҳӣ

سالار هدی، عروهٔ وثقای الهی

Авранг нишин , мамлакати иззату шан ро

اورنگ نشین، مملکت عزت و شان را

Иъсўби ҷаҳони ҳайдари каррор ки номаш

یعسوب جهان حیدر کرّار که نامش

Дар ком , ба ширинӣ ҷон карда забон ро

در کام، به شیرینی جان کرده زبان را

Ҷуст аз сафи кин , лмъаҳ ӣ хуршеди санояш

جست از صف کین، لمعه ی خورشید ثنایش

Зад дар бадани абр , раги барқи дмон ро

زد در بدن ابر، رگ برق دمان را

Сарпанҷа ӣ шерони аҷам , мӯр битобад

سرپنجه ی شیران عجم، مور بتابد

Раҳмаш ба заъифон чу диҳад тоби ветоон ро

رحمش به ضعیفان چو دهد تاب وتوان را

Манъаш чу диҳад ҳодисаро тоби итобӣ

منعش چو دهد حادثه را تاب عتابی

Бар гӯша наад аблақи даврони ҷавлон ро

بر گوشه نهد ابلق دوران جولان را

Халқаш чу кунад тарбияти табъи рзоил

خلقش چو کند تربیت طبع رذایل

Равнақ , малах ҳирс диҳад мазраъи ҷон ро

رونق، ملخ حرص دهد مزرع جان را

Бар кӯҳ кунад соя агар абри ҳисомаш

بر کوه کند سایه اگر ابر حسامش

Аз жола сетанд дяти лолаи ситон ро

از ژاله ستاند دیت لاله ستان را

Бардорад агар боди кафши дасти тасаллӣ

بردارد اگر باد کفش دست تسلی

Гирад дили дарё , табу тоби аташон ро

گیرد دل دریا، تب و تاب عطشان را

Шаръи куҳани нотиқаро насхи намояд

شرع کهن ناطقه را نسخ نماید

Ҷое ки кушояди лаби эъҷози баён ро

جایی که گشاید لب اعجاز بیان را

Гар хок дараш серума кунад дидҳءи аъамӣ

گر خاک درش سرمه کند دیدهء اعمی

Хонд ба шаб аз лавҳи қазои рози ниҳон ро

خواند به شب از لوح قضا راز نهان را

Биҷодаҳ агар ҳиммати он ҳавсила ёбад

بیجاده اگر همّت آن حوصله یابد

Бевазнтар аз серума , кашад кӯҳи гарон ро

بی وزن تر از سرمه، کشد کوه گران را

Бе нашъаи файзи назари хоки раҳ ӯ

بی نشئهٔ فیض نظر خاک ره او

Таъмир накарданд хароботи Муғон ро

تعمیر نکردند خرابات مغان را

Хокистари он шамъ ки дар рўзҳء ӯ сӯхт

خاکستر آن شمع که در روضهء او سوخت

Шуд ғолияи со , турраи хайроти ҳисон ро

شد غالیه سا، طرّهٔ خیرات حسان را

Резади пари ҷбрил ба ҷўлонгаҳи мадҳаш

ریزد پر جبریل به جولانگه مدحش

Ҳон , эй нафаси гарми нигаҳдори Аннан ро

هان، ای نفس گرم نگهدار عنان را

Шоҳои туе он бандаи навозӣ ки ғуломат

شاها تویی آن بنده نوازی که غلامت

Ғайр аз ту надониста , на баҳмон на фалон ро

غیر از تو ندانسته، نه بهمان نه فلان را

Дар пеши ман аз давлату иқболи ту гетӣ

در پیش من از دولت و اقبال تو گیتی

Хокии сет ки дар коса кунам қайсару хон ро

خاکی س‍ت که در کاسه کنم قیصر و خان را

То доштае бар сари ман дасти ҳимоят

تا داشته ای بر سر من دست حمایت

Бар тораки хуршеди занами чатри каён ро

بر تارک خورشید زنم چتر کیان را

Маи косаи дарюза агар пеш ту дорад

مه کاسهٔ دریوزه اگر پیش تو دارد

Маҳтоб шавад марҳами носур , каттон ро

مهتاب شود مرهم ناسور، کتان را

Гар халқи ту ҷонӣ ба тан наУмия бахшад

گر خلق تو جانی به تن نامیه بخشد

Берун кунад аз боғи ҷаҳон , расми хазон ро

بیرون کند از باغ جهان، رسم خزان را

Бечораи насирӣ чаҳ кунад , мард яқин кист ?

بیچاره نصیری چه کند، مرد یقین کیست؟

Паии гум шуда дар роҳи влои ту гумон ро

پی گم شده در راه ولای تو گمان را

Овозаи бозуии адуи гири ту аз бим

آوازهٔ بازوی عدو گیر تو از بیم

Нохун кунад аз панҷаи бурун , шери жён ро

ناخن کند از پنجه برون، شیر ژیان را

Рӯзӣ ки ба новирди ҳужаброни қавии чанг

روزی که به ناورد هژبران قوی چنگ

Парвоз диҳад дасти ту шоҳини камон ро

پرواز دهد دست تو شاهین کمان را

Гесуии зафар тоб диҳад турраи парчам

گیسوی ظفر تاب دهد طرهٔ پرچم

Сурхоби аду ғоза кашад , мҳчаҳи он ро

سرخاب عدو غازه کشد، مهچهٔ آن را

Шамшер набояд хами абрӯии пар аз чин

شمشیر نباید خم ابروی پر از چین

Ханҷари бҷҳонди мижаи офати ҷон ро

خنجر بجهاند مژهٔ آفت جان را

Бо захмаи баради гӯш ба тани чарми гавазнон

با زخمه برد گوش به تن چرم گوزنان

Ҳулқуми дард ноӣ пуровозаи даҳон ро

حلقوم درد نای پرآوازه دهان را

Аз ҳам гусалади хоми раги андари тани гардон

از هم گسلد خام رگ اندر تن گردان

Дар ҳам шаканд гурзи гарони брзи ялон ро

در هم شکند گرز گران بُرز یلان را

Фатҳ ояд ва мастона диҳад бӯсаи рикобат

فتح آید و مستانه دهد بوسه رکابت

Чарх ояд ва қурбон шавад он дасту Аннан ро

چرخ آید و قربان شود آن دست و عنان را

Шоҳои манам он бандаи дерина ки номам

شاها منم آن بندهٔ دیرینه که نامم

Чун шӯҳрати хуршеди гирифтаи сети ҷаҳон ро

چون شهرت خورشید گرفته ست جهان را

Имрӯзи ду қарнаст казин хомаи Уторид

امروز دو قرن است کزین خامه عطارد

Дарюза кунад файзу баради нафъи қирон ро

دریوزه کند فیض و برد نفع قران را

Дар шаш ҷиҳати ин кӯс ки иқболи ҳунари кӯфт

در شش جهت این کوس که اقبال هنر کوفت

Овозаи беҳудаи фурушади маликон ро

آوازهٔ بیهوده فروشد ملکان را

Дар маъракаҳо , баҳр ясораст , яминам

در معرکه ها، بحر یسار است، یمینم

Беоб кунад хомаи ман теғ ӣмон ро

بی آب کند خامهٔ من تیغ یمان را

Гардад лаби ҷодӯи нафасони захмии дандон

گردد لب جادو نفسان زخمی دندان

Гирам чу ба кафи хомаи эъҷози нишон ро

گیرم چو به کف خامهٔ اعجاز نشان را

Аз давлати мадҳати ҳама судаст зиёнам

از دولت مدحت همه سود است زیانم

Натавонад адо кард дилами шукри зиён ро

نتواند ادا کرد دلم شکر زیان را

Чун сӯфии шӯридаи дарун дар тараби орад

چون صوفی شوریده درون در طرب آرد

Гулбонги срири қаламами сарви навон ро

گلبانگ صریر قلمم سرو نوان را

Ҳар ҷо ки барояд дами ҷонпарвар калакам

هر جا که برآید دم جان پرور کلکم

Дар табла кунад он нафас машк фишон ро

در طبله کند آن نفس مشک فشان را

Дар шқи аномл чу биҷунбад қалами ман

در شقّ انامل چو بجنبد قلم من

Кӯр аз раги хорои бишуморади зарабон ро

کور از رگ خارا بشمارد ضربان را

Дар тираи шаб ҳинд шавад роҳи нафаси гум

در تیره شب هند شود راه نفس گم

Бо он ки лабам шуъла фурӯзаст , фиғон ро

با آن که لبم شعله فروز است، فغان را

Дар серумаи ин хоки сияҳ , хуфтаи хурӯшам

در سرمهٔ این خاک سیه، خفته خروشم

Венаи замзамаи шўрондаҳи заминроу замон ро

وین زمزمه شورانده زمین را و زمان را

Сарчашмаи ҳайвони каломам ба сиёҳии сет

سرچشمهٔ حیوان کلامم به سیاهی ست

Венаи оби равони бахши гирифтаи сети ҷаҳон ро

وین آب روان بخش گرفته ست جهان را

Аз тантанаи боди баҳори нафаси ман

از طنطنهٔ باد بهار نفس من

Чун ғунча кунун қофия тангаст хазон ро

چون غنچه کنون قافیه تنگ است خزان را

Маҷнӯни ту рӯзӣ ки ба саҳрои Наҷаф буд

مجنون تو روزی که به صحرای نجف بود

Дили саҷда бар аз завқи макин ,роу макон ро

دل سجده بر از ذوق مکین، را و مکان را

Бар тораки иззати гули таҷреди шакуфтам

بر تارک عزّت گل تجرید شکفتم

Нашинохтаи пои шарафами хори ҳўон ро

نشناخته پای شرفم خار هوان را

Оташ ба ниҳод фалак афтод зи рашкам

آتش به نهاد فلک افتاد ز رشکم

Дар қабза оворагеам дод Аннан ро

در قبضهٔ آوارگیم داد عنان را

Хасмонаи ҳасади баради барони нозу тнъм

خصمانه حسد برد برآن ناز و تنعّم

Бозуии қазои тир ба зиҳ дошт камон ро

بازوی قضا تیر به زِه داشت کمان را

Алқсаҳ , дарин бткдаҳ афтодаам имрӯз

القصّه، درین بتکده افتاده ام امروز

Молидаа ба рухсор чу сандали ирқон ро

مالیده به رخسار چو صندل یرقان را

Бар дӯши дили оҷиз бетобу таҳаммул

بر دوش دل عاجز بی تاب و تحمّل

Барбаста зи бори ғами худ кӯҳи гарон ро

بربسته ز بار غم خود کوه گران را

Хоҳам ки ба кӯй ту расад бози ғуборам

خواهم که به کوی تو رسد باز غبارم

Перонаи сар , оғӯши гшои бахти ҷавон ро

پیرانه سر، آغوش گشا بخت جوان را

Давр аз ту басии талхӣ айём чашидам

دور از تو بسی تلخی ایّام چشیدم

Донеи ту ки ёрои баён нест забон ро

دانی تو که یارای بیان نیست زبان را

Аз рифъати шанам , ҳадафи тири ҳаводис

از رفعت شانم، هدف تیر حوادث

Гардани кашӣ аз пои дароварди нишон ро

گردن کشی از پای درآورد نشان را

Шарми адами нотиқау шуълаи шавқат

شرم عدم ناطقه و شعلهٔ شوقت

Резади арақ аз носиаҳ , ҳисони замон ро

ریزد عرق از ناصیه، حسّان زمان را

Лекин чаҳ кунам , чун набӯд сабру қаноат

لیکن چه کنم، چون نبود صبر و قناعت

Дар мадҳу санояти дили шӯридаи баёнро ?

در مدح و ثنایت دل شوریده بیان را؟

Мштоби ҳазини ин ҳамаи густох , Аннани каш

مشتاب حزین این همه گستاخ، عنان کش

Майдони ғамат ҳеҷ надониста карон ро

میدان غمت هیچ ندانسته کران را

Дастӣ ба дили танг нае шӯри қиёмат

دستی به دل تنگ نه ای شور قیامت

Аз хома шудӣ чеҳраи гшои боғи ҷинон ро

از خامه شدی چهره گشا باغ جنان را

Ҳар ҳодиса бигузашта ва бигузашта ҳисоб аст

هر حادثه بگذشته و بگذشته حساب است

Пояндагӣ инаст ҷаҳони гузарон ро

پایندگی این است جهان گذران را

Чандон ки дарин коргаҳи анвоъи маволед

چندان که درین کارگه انواع موالید

Аз олами арвоҳи пазиради сарён ро

از عالم ارواح پذیرد سریان را

То моҳи баради мояи ишроқи зи хуршед

تا ماه برد مایهٔ اشراق ز خورشید

То меҳр диҳад нури сарири саратон ро

تا مهر دهد نور سریر سرطان را

Дар пайкари вологуҳарон нур фазояд

در پیکر والاگهران نور فزاید

Аз файзи таваллои ту ойӣнаи ҷон ро

از فیض تولّای تو آیینهٔ جان را