Бо ҳамаи силӣ ки шаста рӯй замин ро

با همه سیلی که شسته روی زمین را

Турфаи ғубории сети чашми ҳодисаи байн ро

طرفه غباری ست چشم حادثه بین را

Бори ?илам беҳадасту гирди кудурат

بار الم بی حد است و گرد کدورت

Пушти фалакро бибин ва рӯй замин ро

پشت فلک را ببین و روی زمین را

Гӯшаи амнӣ ки ҳаст водӣ ҷаҳл аст

گوشهٔ امنی که هست وادی جهل است

Фитна чу бар бхрдони кушодаи камӣн ро

فتنه چو بر بخردان گشاده کمین را

Ҳодиса бигрифта аз ду сӯ ба миёнам

حادثه بگرفته از دو سو به میانم

Коши ндонстмии ясору ямин ро

کاش ندانستمی یسار و یمین را

Субҳи даҳонро чаро ба ханда надард ?

صبح دهان را چرا به خنده ندرّد؟

Каз дам деваст таънаи рӯҳи амин ро

کز دم دیو است طعنه روح امین را

Шом чаро зулфи мшкбори набард ?

شام چرا زلف مشکبار نبرّد؟

Тифли рснбози бардаи ҳабли матин ро

طفل رسنباز برده حبل متین را

Нақши ҷаҳон аз чаҳ вожгӯна нагардад ?

نقش جهان از چه واژگونه نگردد؟

Коҳрмн аз ҷам рабӯдааст нигин ро

کاهرِمَن از جم ربوده است نگین را

Дар ҳамаи гетӣ ки дидааст ки уфтад

در همه گیتی که دیده است که افتد

Бо дами рӯбаҳи масофи шери ъринро ?

با دم روبه مصاف شیر عرین را؟

Куни харии байн ки дар замона кашида сет

کون خری بین که در زمانه کشیده ست

Хар ба рухи офтоб , доғи сарин ро

خر به رخ آفتاب، داغ سرین را

Дайну хирад , ъзу ҷоҳ буд ва намонда

دین و خرد، عزّ و جاه بود و نمانده

Ҳеҷ нишоне ба ҷо , на он ва на ин ро

هیچ نشانی به جا، نه آن و نه این را

Чунки наёяд чунин ба даҳр ва чунон рафт

چونکه نیاید چنین به دهر و چنان رفت

Қисса кунам мухтасар , чунон ва чунин ро

قصه کنم مختصر، چنان و چنین را

Ғусса гулӯем фишурдааст ки додам

غصّه گلویم فشرده است که دادم

Биҳдаҳ бар боди нолаҳои ҳазин ро

بیهده بر باد ناله های حزین را

Коши нафас ёварӣ кунад ки бубахшам

کاش نفس یاوری کند که ببخشم

Фахри сногстрии замону замин ро

فخر ثناگستری زمان و زمین را

Сарвари олами алӣ ки субҳи нахустин

سرور عالم علی که صبح نخستین

Сикка ба номаш заданд давлату дайн ро

سکه به نامش زدند دولت و دین را

Барқи адуи сӯзи аждаҳои хадангаш

برق عَدو سوز اژدهای خدنگش

Сохтаи хокистарии сипеҳри барин ро

ساخته خاکستری سپهر برین را

Аз лмъони синони маъракаи сӯзиш

از لمعان سنان معرکه سوزش

Миҷмара гардад зираи тғону нигин ро

مجمره گردد زره طغان و نگین را

Дӯзахи нақдӣ ба ҷонгдозии душман

دوزخ نقدی به جانگدازی دشمن

Сарсар қаҳраш кунад ҳавои схин ро

صرصر قهرش کند هوای سخین را

Дода ба сайли фанои равонии рмҳш

داده به سیل فنا روانی رُمْحَش

Иикри пӯлоди санҷу хонаи зин ро

ییکر پولاد سنج و خانهٔ زین را

Рабт ба ҳам додааст улфати аҳдаш

ربط به هم داده است الفت عهدش

Чашми сияҳи масту хол гӯша нишин ро

چشم سیه مست و خال گوشه نشین را

Шуд чу фирории ситами зи шаҳнаи адлаш

شد چو فراری ستم ز شحنهٔ عدلش

Дод ба роҳати қазои қарори макин ро

داد به راحت قضا قرار مکین را

Шаҳ ки Фромш кунад гадои кӯяш

شه که فرامُش کند گدایی کویش

Хӯрда ба давлати фиреби деви лъин ро

خورده به دولت فریب دیو لعین را

Баҳри сари сарварӣ ки хок раҳаш нест

بهر سر سروری که خاک رهش نیست

Тез ба савҳон кунанд арраи син ро

تیز به سوهان کنند ارهٔ سین را

Гар накунад такяи рӯзгор ба ҳифзаш

گر نکند تکیه روزگار به حفظش

Силсилаи резади зи ҳам шҳўру синӣн ро

سلسله ریزد ز هم شهور و سنین را

Рахши баҳор аз саманди сайли анонаш

رخش بهار از سمندِ سیل عنانش

Дар арақи шарм , ғӯта дода замин ро

در عرق شرم، غوطه داده زمین را

Бандаи нўозо , срири хома ба мадҳат

بنده نوازا، صریر خامه به مدحت

Нағма шикастааст мурғ сидра нишин ро

نغمه شکسته است مرغ سدره نشین را

Сафҳа назар кун , ки карда Монии калакам

صفحه نظر کن، که کرده مانی کلکم

Чеҳраи гушойинигор хонаи чин ро

چهره گشایی نگار خانهٔ چین را

Ханда занад нашъаи мидоду дўотм

خنده زند نشئهٔ مداد و دواتم

Хӯни Сиёвушу оби бастаи ҷанин ро

خون سیاووش و آب بسته جنین را

Шаби ҳамаи шаб дар хаёлами ин ки намоям

شب همه شب در خیالم این که نمایم

Сарфи санои ту рӯзи бозпасин ро

صرف ثنای تو روز بازپسین را

Ҳеҷ ба меҳри ту суст аҳд набудам

هیچ به مهر تو سست عهد نبودم

Чарх чаро бргмошти аҳди чунинро ?

چرخ چرا برگماشت عهد چنین را؟

Сохтҳом дар умеди шодии васлат

ساختهام در امید شادی وصلت

Дастхуши дарду доғ , ҷони ғамин ро

دستخوش درد و داغ، جان غمین را

Халқи туро ҷон фидо кунам ки надидаи сет

خلق تو را جان فدا کنم که ندیده ست

Гӯшаи абрӯии длгшои ту чин ро

گوشهٔ ابروی دلگشای تو چین را

Теғи ту то гавҳар об дода раво шуд

تیغ تو تا گوهر آب داده روا شد

Саҷдаи оташи параст , моءи муайян ро

سجدهٔ آتش پرست، ماء معین را

Баҳри нисори тўост , абас нест

بهر نثار تواست، عبث نیست

Парвариши хома , нуктаҳои матин ро

پرورش خامه، نکته های متین را

Дар ҳаракати сўлҷони калак ту дорад

در حرکت صولجان کلک تو دارد

Бокараи лоҷуварди гӯии заррин ро

باکرهٔ لاجورد گوی زرین را

Лаб чу ба номи кафи сахоӣ ту ҷанбед

لب چو به نام کف سخای تو جنبید

Рахт ба саҳро фитад зи ларза , замин ро

رخت به صحرا فتد ز لرزه، زمین را

Гар на зуҳӯри ту буд мақсад аз одам

گر نه ظهور تو بود مقصد از آدم

Саҷда набӯдӣ қабул , қолаби тин ро

سجده نبودی قبول، قالب طین را

Аз тамаъи хоми васл , бо сами Рахшат

از طمع خام وصل، با سمِ رخشت

Ношзаҳ гардад арӯси чархи қзин ро

ناشزه گردد عروس چرخ قزین را

Ҳаст ба дасти ту , чашми абри баҳорӣ

هست به دست تو، چشم ابر بهاری

Ёрии оҷиз мазаллатаст муайян ро

یاری عاجز مذلت است معین را

Чошнӣ аз хуй бедареғ ту бошад

چاشنی از خوی بی دریغ تو باشد

Лаъли намаки со , табассуми шаккарин ро

لعل نمک سا، تبسم شکرین را

Нохунаи чархи пушти гӯши бухорад

ناخنهٔ چرخ پشت گوش بخارد

Теғи ту то шуд ҳилоли иди замин ро

تیغ تو تا شد هلال عید زمین را

Шери сари худ гирифтааст зи адлат

شیر سر خود گرفته است ز عدلت

Тоб таҳаммул надошт нуқтаи шин ро

تاب تحمّل نداشت نقطهٔ شین را

Хасми ҷҳўлт ба рӯзгор бинозад

خصم جهولت به روزگار بنازد

Малики сулаймон буд мшимаҳ , ҷанин ро

ملک سلیمان بود مشیمه، جنین را

Гар накунам саҷдаи сӯии каъба , аҷаб нест

گر نکنم سجده سوی کعبه، عجب نیست

Ғарра кунад хоки даргаи ту ҷабин ро

غره کند خاک درگه تو جبین را

Дил чу набандад ба ҳрзи доғи ту ошиқ

دل چو نبندد به حرز داغ تو عاشق

Ғамза кунад дар ниёам , ханҷари кин ро

غمزه کند در نیام، خنجر کین را

Аз карамати срўро шигифт набошад

از کرمت سَروَرا شگفت نباشد

Қадар физойӣ агар ғуломи камӣн ро

قدر فزایی اگر غلام کمین را

Давлату қадари он шабӣ буд ки фурӯзад

دولت و قدر آن شبی بود که فروزد

Дар ҳарами равзаи ту , шамъи яқин ро

در حرم روضهٔ تو، شمع یقین را

Ғайрати ошиқи нигар ки мутриби гардун

غیرت عاشق نگر که مطرب گردون

Гӯш ба раҳ буд нолаҳои ҳазин ро

گوش به ره بود ناله های حزین را

Ман ба хаёлӣ ки буии дард ту дорад

من به خیالی که بوی درد تو دارد

Роҳи надодам ба дили зи синаи анин ро

راه ندادم به دل ز سینه انین را

ӯ на харидор ва ман на нуктаи фурушам

او نه خریدار و من نه نکته فروشم

Чарх надорад баҳои дар смин ро

چرخ ندارد بهای در ثمین را

Теғи забонами ҷаҳони ситон буд оре

تیغ زبانم جهان ستان بود آری

Теғ , кушодааст ҳснҳои ҳсин ро

تیغ، گشادهست حصنهای حصین را

Хотири нозук , сухан нигоҳ надорад

خاطر نازک، سخن نگاه ندارد

Кард нисори раҳи ту ғс ва самин ро

کرد نثار ره تو غثّ و سمین را

Шавқи саноӣ ту кард ғорати ҳушам

شوق ثنای تو کرد غارت هوشم

наменашиносам з ногузида гузин ро

می نشناسم ز ناگزیده گزین را

Ҳам ту магар эй ҷаҳони файзи намое

هم تو مگر ای جهان فیض نمایی

Номзади интиқоди рои рзбн ро

نامزد انتقاد رای رزبن را

Гар қалами анўристи ҷодӯии Бобул

گر قلم انوریست جادوی بابل

Муъҷиза ам аждаҳост саҳари мубин ро

معجزه ام اژدهاست سحر مبین را

Нағма ба лаби дршкни ҳазин ки фиканда

نغمه به لب درشکن حزین که فکنده

Калаки ту дар тоси обнӯси танин ро

کلک تو در طاس آبنوس طنین را

Ваъдаи шҳо додем ба ёрӣ ва зон шаб

وعده شها دادیم به یاری و زان شب

Шоди намоями дил ба ваъдаи раҳин ро

شاد نمایم دل به وعده رهین را

Коми зи файзи ту боди ҷону ҷаҳон ро

کام ز فیض تو باد جان و جهان را

Номи зи дасти ту боди теғу нигин ро

نام ز دست تو باد تیغ و نگین را