Бурӣдаи лиззати дардати зи дили тмнӣ ро

بریده لذّت دردت ز دل تمنّی را

Намӯда шаҳди ғамати талх , ману селоӣ ро

نموده شهد غمت تلخ، من و سلوی را

Рухи ту байнаи сидқ мӯъҷизот омад

رخ تو بیّنهٔ صدق معجزات آمد

Лабати гўост , дами рӯҳи бахши исо ро

لبت گواست، دم روح بخش عیسی را

Ба ҷайби перҳан аз остини баровардаи сет

به جیب پیرهن از آستین برآورده ست

Сафои соидати имрӯзи дасти Мӯсо ро

صفای ساعدت امروز دست موسی را

Тавон зи ишваи дарди ту ва дилам донист

توان ز عشوهٔ درد تو و دلم دانست

Ниёзмандии маҷнӯну нози Лайлӣ ро

نیازمندی مجنون و ناز لیلی را

Ту маст омадӣу ноз порсое рафт

تو مست آمدی و ناز پارسایی رفت

Ба шат бода кашидем , далқи тақво ро

به شط باده کشیدیم، دلق تقوی را

Ба таври дил чиқадр тоқат ва тавон дорам ?

به طور دل چقدر طاقت و توان دارم؟

Рухи ту барқ ба хирман занад таҷаллӣ ро

رخ تو برق به خرمن زند تجلی را

Хаёл кун ки ба маҳшар фитад шикояти ман

خیال کن که به محشر فتد شکایت من

Касе дароз кашад аз чаҳ кори ?данеро ?

کسی دراز کشد از چه کار دنیی را؟

Қиёмат аз шаби зулфи ту тираи тргрдд

قیامت از شب زلف تو تیره ترگردد

Занам чу шона ба гесуии оҳ , даъвӣ ро

زنم چو شانه به گیسوی آه، دعوی را

Ман он навогари дерини боғу бустонам

من آن نواگر دیرین باغ و بستانم

Ки дошт тозаи лабами боз , тарзи аншӣ ро

که داشت تازه لبم باز، طرز انشی را

Кунун чу булбули афсурдаи дил ба баҳману дай

کنون چو بلبل افسرده دل به بهمن و دی

Малоли баста ба нутқами ммоли ?умла ро

ملال بسته به نطقم ممال املی را

Наҳуфта дошт ғубори ғами фироқи маро

نهفته داشت غبار غم فراق مرا

Ба ковуши мижаи ҷӯёни диёри слмӣ ро

به کاوش مژه جویان دیار سلمی را

Ки ногаҳон ба машомами насим васл расед

که ناگهان به مشامم نسیم وصل رسید

Намӯд нотиқаи тай , нолаҳои ?шкевӣ ро

نمود ناطقه طی، ناله های شکوی را

Нишони водии эмин ба дидаи гашти падед

نشان وادی ایمن به دیده گشت پدید

Сабо дамид ба гӯшами ҳадиси башарӣ ро

صبا دمید به گوشم حدیث بُشری را

Равоқи равзаи шоҳӣ ки карда аз таъзим

رواق روضه شاهی که کرده از تعظیم

Ҳавои саҷда ӯ хам , сипеҳри аъло ро

هوای سجدهٔ او خم، سپهر اعلی را

Васии хатми русул , шоҳи авлиё ки буд

وصی ختم رسل، شاه اولیا که بود

Ғубори раҳгузараш , нури дидаи аъамӣ ро

غبار رهگذرش، نور دیده اعمی را

Агар на дил ба таваллояш орамида шавад

اگر نه دل به تولایش آرمیده شود

Касе чигуна кунад роми дил , тасаллиро ?

کسی چگونه کند رام دل، تسلی را؟

Аҷаб набошад агар ғосиби оби дайни бабрад

عجب نباشد اگر غاصب آب دین ببرد

Ки ҳирс дар дилаш афрӯхт нори ҳмӣ ро

که حرص در دلش افروخت نار حمّی را

зи ҳақ , куҷои дили огоҳи дида май пӯшад ?

ز حق، کجا دل آگاه دیده می پوشد؟

Диҳад ба ботил агар рӯзгори фатво ро

دهد به باطل اگر روزگار فتوی را

Басити малик буд малики сарварӣ ки сазад

بسیط ملک بود ملک سروری که سزد

Амири ?данеу уқбои малики таъолӣ ро

امیر دنیی و عقبی ملک تعالی را

Ситурдан ҳавас ояд зи сина , аз дастӣ

ستردن هوس آید ز سینه، از دستی

Ки бистаради зҳрми лавси лоату ъзӣ ро

که بسترد زحرم لوث لات و عزّی را

Қадам ба ҷои паямбар касе тавонад ҳашт

قدم به جای پیمبر کسی تواند هشت

Ки ҳам ба дӯши набии ҳашта пои тақво ро

که هم به دوش نبی هشته پای تقوی را

Ҷаҳони навози хдиўо , ба гӯшаи назарӣ

جهان نواز خدیوا، به گوشهٔ نظری

Чаҳ бошад ар бинавозӣ каминаи мавлоро ?

چه باشد ار بنوازی کمینه مولی را؟

Ба даргаи ту тиҳии кӣсагони нақди карам

به درگه تو تهی کیسگان نقد کرم

Мисли зананд ба имсок , мъну яҳё ро

مثل زنند به امساک، معن و یحیی را

Ба лафзи хозини ҷӯад ту нагзарад маънӣ

به لفظ خازن جود تو نگذرد معنی

Магари зи сӯрати маънӣ ҷудо кунад не ро

مگر ز صورت معنی جدا کند نی را

Ҳадиси нутқи ту ҳар ҷо дар эҳтизоз ояд

حدیث نطق تو هر جا در اهتزاز آید

Ҷанин мсиҷ шавад дрмшимаҳи ҳаблӣ ро

جنین مسیج شود درمشیمه حُبلی را

Итоби талхи туро бо дили он мувофиқат аст

عتاب تلخ تو را با دل آن موافقت است

Ки бо табиати мҳрўр , оби кснӣ ро

که با طبیعت محرور، آب کسنی را

Чароғи доғи туро бо дили он муошират аст

چراغ داغ تو را با دل آن معاشرت است

Ки ҳаст бо дили маҷнӯни хаёли Лайлӣ ро

که هست با دل مجنون خیال لیلی را

Сазои ғайри санои ту ҳам буд калакам

سزای غیر ثنای تو هم بود کلکم

Тавон ба гулхан агар баради шохи тӯбо ро

توان به گلخن اگر برد شاخ طوبی را

зи ҷинси дарди гиронмояи ?ути дукони дилам

ز جنس درد گرانمایه ات دکان دلم

Шикастаи равнақи бозори қудсу разавӣ ро

شکسته رونق بازار قدس و رضوی را

Агар на пои санои ту дар миён бошад

اگر نه پای ثنای تو در میان باشد

зи икдгри гусалади рабт , лафзу маънӣ ро

ز یکدگر گسلد ربط، لفظ و معنی را

Шҳо манам ки ҷабинами зи доғи бандагӣат

شها منم که جبینم ز داغ بندگیت

Кашад ба носиаҳи офтоби тғрӣ ро

کشد به ناصیهٔ آفتاب طغری را

Ғубори роҳи туам дар назар наме орм

غبار راه توام در نظر نمی آرم

Шикваи харгаҳи ҷамшеду тахти касрӣ ро

شکوه خرگه جمشید و تخت کسری را

Баланди ҳамтем аз давлати гадои ту

بلند همّتم از دولت گدایی تو

Кунам ба косаи афлоки хоки ?дане ро

کنم به کاسهٔ افلاک خاک دنیی را

зи бими ҷурму зи умеди тоъати озодам

ز بیم جرم و ز امّید طاعت آزادم

Гузоштам ба влои ту кори уқбо ро

گذاشتم به ولای تو کار عقبی را

зи машриқи қаламам чун Суҳайли нуқтаи дамад

ز مشرق قلمم چون سهیل نقطه دمد

Яман ба ғарб нависад бароти шеърӣ ро

یمن به غرب نویسد برات شعری را

Ба нукта , нанги ман аз тарзи анварии сет ки гуфт :

به نکته، ننگ من از طرز انوری ست که گفت:

Замонаи неки шиносади тариқи аввалӣ ро

زمانه نیک شناسد طریق اولی را

Ба ҳар куҷо ки срири ним навои синҷид

به هر کجا که صریر نیم نوا سنجد

Ҳавои рақси براردи зи хоки мўтӣ ро

هوای رقص برآرد ز خاک موتی را

Забони зи хиҷлати дастони сароеи қаламам

زبان ز خجلت دستان سرایی قلمم

Ҷирӣ ба нукта нагардад ҷриру аъшӣ ро

جری به نکته نگردد جریر و اعشی را

На ҳади шамъи забоноварӣ сет , то калакам

نه حَدِّ شمع زبان آوری ست، تا کلکم

Шикаста дар ба лисонаши лисони даъвӣ ро

شکسته در به لسانش لسان دعوی را

Ба сафҳаи нақши парешони саводи хомаи ман

به صفحه نقش پریشان سواد خامهٔ من

Намӯна Эйаст биногвашу зулфи Лайлӣ ро

نمونه ای است بناگوش و زلف لیلی را

Ба мадҳи шоҳи мёмизи лофи хеши ҳазин

به مدح شاه میامیز لاف خویش حزین

Ба шаҳд наҳл меало , луоби афъӣ ро

به شهد نحل میالا، لعاب افعی را

Ҳамеша то ки баҳорон буд ба ғоза гарӣ

همیشه تا که بهاران بود به غازه گری

Хазони баради зи сарангушти ғунчаи ҳнӣ ро

خزان برد ز سرانگشت غنچه حنّی را

Буд шукуфтау рангини рухи ғломонт

بود شکفته و رنگین رخ غلامانت

Чу гул ба тораки иззати гирифтаи моўӣ ро

چو گل به تارک عزّت گرفته مأوی را