Зон пеш каз фароз дар ҳафт хон субҳ

زان پیش کز فراز در هفت خوان صبح

Парчам гшо шавад илми Ковиёни субҳ

پرچم گشا شود علم کاویان صبح

Чашми ситорагони ҳама аз шавқ ме паранд

چشم ستارگان همه از شوق می پرند

Дар раҳгузори хусрави хоўрстони субҳ

در رهگذار خسرو خاورستان صبح

Будам ниҳода бар сари зонуии фикри сар

بودم نهاده بر سر زانوی فکر سر

Роем чу офтоб , замирам ба сони субҳ

رایم چو آفتاب، ضمیرم به سان صبح

Тири дуои шаб ба ҳадаф то шавад қарин

تیر دعای شب به هدف تا شود قرین

Андеша дар кашӣдан заррини камони субҳ

اندیشه در کشیدن زرّین کمان صبح

Дар ъз ва дар ъло , гуҳарами ахтари шараф

در عز و در علا، گهرم اختر شرف

Дар сидқ ва дар сафои нафасам , ҳам Аннани субҳ

در صدق و در صفا نفسم، هم عنان صبح

Мезад наво ба савти срирм , хурӯси арш

میزد نوا به صوت صریرم، خروس عرش

намешуд ба офтоби замирами қирони субҳ

می شد به آفتاب ضمیرم قران صبح

Ҷории зи нӯки хомаи ман чашмасор файз

جاری ز نوک خامهٔ من چشمه سار فیض

Роҳӣ ба бонги нола ӣ ман корвони субҳ

راهی به بانگ ناله ی من کاروان صبح

Пои урӯҷи фикрати ман бар на осмон

پای عروج فکرت من بر نُه آسمان

Ор эй ҳиммати ман устихони субҳ

عار همای همّت من استخوان صبح

Ногуҳи сурӯши ҳотифи хлўтсрои қудс

ناگه سروش هاتف خلوتسرای قدس

Омад ба гӯши ҳуши дилам чун азони субҳ

آمد به گوش هوش دلم چون اذان صبح

К-эии офтоби рой , чаро дили фусурдае ?

کای آفتاب رای، چرا دل فسرده ای؟

Афсурдагӣ надид касе дар ҷаҳони субҳ

افسردگی ندید کسی در جهان صبح

Дар хотир ту гашта муҷовири баҳори файз

در خاطر تو گشته مجاور بهار فیض

Дар ҳазрати ту баста ба хизмати миёни субҳ

در حضرت تو بسته به خدمت میان صبح

Хоҳад ҳар ончии хотири пакет ишора кун

خواهد هر آنچه خاطر پاکت اشاره کن

эй чокари ту хусрави гетии ситони субҳ

ای چاکر تو خسرو گیتی ستان صبح

Гуфтам ки орзӯии дили эҳроми каъбае сет

گفتم که آرزوی دل احرام کعبه ای ست

Коҳромиш , сазо набӯд парниёни субҳ

کاحرامیش، سزا نبود پرنیان صبح

Он даргаӣ ки аз паии дарюзаи шараф

آن درگهی که از پی دریوزهٔ شرف

Аз давр карда бӯсаи рибои даҳони субҳ

از دور کرده بوسه ربایی دهان صبح

Он қуббае ки гирди сараш чун кабӯтарон

آن قبّه ای که گرد سرش چون کبوتران

Пар мезанад эй баланди ошёни субҳ

پر می زند همای بلند آشیان صبح

Яъне равоқи равзаи шери худои алӣ

یعنی رواق روضهٔ شیر خدا علی

Каз саҳм ӯ зира шудаи бабри баёни субҳ

کز سهم او زره شده ببر بیان صبح

Он арши ошиёна ки глмихи сада аш

آن عرش آشیانه که گلمیخ سده اش

Сайқал занад ба ҷабҳаи ойӣнаи сони субҳ

صیقل زند به جبههٔ آیینه سان صبح

Он шоҳи шери ҳамла , ки молида дар масоф

آن شاه شیر حمله،که مالید در مصاف

Бар хоки роҳ , рӯй ҷаҳони паҳлавони субҳ

بر خاک راه، روی جهان پهلوان صبح

Он сафдарӣ ки лмъаҳи барқи синон ӯ

آن صفدری که لمعهٔ برق سنان او

Аз ҳам чу моҳтоби бирезади каттони субҳ

از هم چو ماهتاب بریزد کتان صبح

Он лаҷаи карам ки зи аҷзи сипос ӯ

آن لجّهٔ کرم که ز عجز سپاس او

Печида дар гулӯи нафаси нотавони субҳ

پیچیده در گلو نفس ناتوان صبح

Он бе дареғи бахш , ки бар хон мкрмт

آن بی دریغ بخش، که بر خوان مکرمت

Парвардаи намак будаш устихони субҳ

پروردهٔ نمک بودش استخوان صبح

Калакам чу васфи савлати сарпанҷа аш кунад

کلکم چو وصف صولت سرپنجه اش کند

Резади зи раъша , нохуни шери жёни субҳ

ریزد ز رعشه، ناخن شیر ژیان صبح

Дар рӯзгор агар назанад дами зи ростӣ

در روزگار اگر نزند دم ز راستی

Бо теғи офтоби бабради забони субҳ

با تیغ آفتاب ببرّد زبان صبح

Чун симу зар ки аз кафи родаш ба хоки рехт

چون سیم و زر که از کف رادش به خاک ریخت

Резади ситора аз нафаси меҳргони субҳ

ریزد ستاره از نفس مهرگان صبح

На пухтаи гиргшт , на марҳам пазир шуд

نه پخته گیرگشت، نه مرهم پذیر شد

Теғаши магари шикофтаи бргстўони субҳ

تیغش مگر شکافته برگستوان صبح

эй файзи густарӣ ки аз афзӯнӣ навол

ای فیض گستری که از افزونیِ نوال

Бар даст туаст , чашму дили баҳру кони субҳ

بر دست توست، چشم و دل بحر و کان صبح

То дид аз чароғи яқини ту пуртӯй

تا دید از چراغ یقین تو پرتوی

Шуд дар танури сарди фалак , пухтаи нони субҳ

شد در تنور سرد فلک، پخته نان صبح

Ҳар дами зи тангдастӣ хешаст шармгин

هر دم ز تنگدستی خویش است شرمگین

Дар гулшани ту ғунча шавад гулистони субҳ

در گلشن تو غنچه شود گلستان صبح

Доғи ғуломӣ ту набошад нуҳуфтанӣ

داغ غلامی تو نباشد نهفتنی

Равшан ба олимӣ шудаи рози ниҳони субҳ

روشن به عالمی شده راز نهان صبح

Худоами рўзҳءи тўкнндш агар қабул

خدّام روضهء توکنندش اگر قبول

Гардад фатилаи шамъи туро , ресмони субҳ

گردد فتیله شمع تو را، ریسمان صبح

Даврон ситамгараст , бифармо сипеҳр ро

دوران ستمگر است، بفرما سپهر را

То теғи меҳри бозкнд аз миёни субҳ

تا تیغ مهر بازکند از میان صبح

Айвони рифъати ту куҷо , мадҳи ман куҷо ?

ایوان رفعت تو کجا، مدح من کجا؟

Натавон ба осмон шудан , аз нардбони субҳ

نتوان به آسمان شدن، از نردبان صبح

Бо ман май шабона ба мадҳат кашида аст

با من می شبانه به مدحت کشیده است

Равшан шуд ин ниҳони зи лаб май чикони субҳ

روشن شد این نهان ز لب می چکان صبح

Чун моҳтоб , косаи ширии сети обдор

چون ماهتاب، کاسهٔ شیری ست آبدار

Колои дидаи ману ҷинси дукони субҳ

کالای دیدهٔ من و جنس دکان صبح

Бурдорам остин агар аз дидаи шаб чу шамъ

بردارم آستین اگر از دیده شب چو شمع

Нам гирад офтоб , дар ойӣнаи дони субҳ

نم گیرد آفتاب، در آیینه دان صبح

Шоҳои манам ки шӯр ба олами дроФкнд

شاها منم که شور به عالم درافکند

Гулбонги хуши навоеи ман чун забони субҳ

گلبانگ خوش نوایی من چون زبان صبح

Чун шамъ хомаам нафас оташин кашад

چون شمع خامه ام نفس آتشین کشد

Равшани чароғ , бишинавӣ аз равшанони субҳ

روشن چراغ، بشنوی از روشنان صبح

Дар ҳинд чун таронаи мадҳи ту сар кунам

در هند چون ترانهٔ مدح تو سر کنم

Хуфтон дарди Таҳамтани Зобулстони субҳ

خفتان درد تهمتن زابلستان صبح

Дар шоми ҳиҷр агар зи влои ту дами занам

در شام هجر اگر ز ولای تو دم زنم

Бар дӯш осмон фиканам тилсони субҳ

بر دوش آسمان فکنم طیلسان صبح

Афканда аз шарори пару боли сӯхта

افکنده از شرار پر و بال سوخته

Парвона ӣ чароғи ту оташ ба ҷони субҳ

پروانه ی چراغ تو آتش به جان صبح

Неруӣ меҳр туаст ки бо тешаи қалам

نیروی مهر توست که با تیشه قلم

Бар май тарошами ин ҳамаи гавҳари зкони субҳ

بر می تراشم این همه گوهر زکان صبح

Бингар ки чун ба нолии ҳам бастаи шасти ман

بنگر که چون به نالی هم بسته شست من

Пайкони хома бар ҳадафи имтиҳони субҳ ? !

پیکان خامه بر هدف امتحان صبح؟!

Бозуии ман қавии сети вагарнаи дарин масоф

بازوی من قوی ست وگرنه درین مصاف

Тан дар намедиҳад ба кашӣдан камони субҳ

تن در نمی دهد به کشیدن کمان صبح

Чун теғ , дар масофи сухан тундтар шавад

چون تیغ، در مصاف سخن تندتر شود

Чандон ки мехӯрд нафасам бар Фсони субҳ

چندان که می خورد نفسم بر فسان صبح

Ҳаллоҷи лафзу маънӣам , инак фитода аст

حلاج لفظ و معنیم، اینک فتاده است

Чун пунбаи дардами Чехияи ман пуди нони субҳ

چون پنبه دردم چک من پود نان صبح

Бинад чуашон хомаи гўҳрФшони ман

بیند چوشان خامهٔ گوهرفشان من

Хобоанди осмони илми зарфишони субҳ

خواباند آسمان علم زرفشان صبح

Андешаро чу хораи раҳгӣ буд , рехтам

اندیشه را چو خاره رگی بود، ریختم

Хӯни ҳазор нағма ба бар дар синони субҳ

خون هزار نغمه به بر در سنان صبح

Дар печи втоби сунбул ҳар мисраами ҳазин

در پیچ وتاب سنبل هر مصرعم حزین

Печидаи буии Настарани бӯстони субҳ

پیچیده بوی نسترن بوستان صبح

Акнӯн барор дасти талаби зи остини дил

اکنون برآر دست طلب ز آستین دل

Ҳам дӯш муддаост дуо дар забони субҳ

هم‌دوش مدعاست دعا در زبان صبح

То ҳамчуи ман касе нашавад брсхни савор

تا همچو من کسی نشود برسخن سوار

То аблақи замона буд зери рони субҳ

تا ابلق زمانه بود زیر ران صبح

Гулшани зи абри дасти ту бодои риёзи дил

گلشن ز ابرِ دست تو بادا ریاض دل

Равшани зи Ямани меҳри ту бодои равони субҳ

روشن ز یمن مهر تو بادا روان صبح