Ғам чу дар сина лангар андозад
غم چو در سینه لنگر اندازد
Дида дар мавҷи хӯн дар андозад
دیده در موج خون در اندازد
зи ғубори дилам , қазо вақтеаст
ز غبار دلم، قضا وقتیست
Тарҳи дунёӣ дигар андозад
طرح دنیای دیگر اندازد
Ҳаваси тавба то ба кӣ дар ишқ
هوس توبه تا به کی در عشق
Ақл бемағз , дар сар андозад ?
عقل بی مغز، در سر اندازد؟
Нашавад хушк , домантар ман
نشود خشک، دامن تَرِ من
Гар ба хуршед маҳшар андозад
گر به خورشید محشر اندازد
Чанд эй бевафо ба синаи ман
چند ای بی وفا به سینهٔ من
Рашки ағёр , ханҷар андозад ?
رشک اغیار، خنجر اندازد؟
Теғи нозат май хумори шикан
تیغ نازت می خمار شکن
Булҳавасро ба соғар андозад
بوالهوس را به ساغر اندازد
Чун суроҳе ба дасти бодаи кашон
چون صراحی به دست باده کشان
Дидаам об аҳмар андозад
دیده ام آب احمر اندازد
Ғам гарон гаштааст , нола куҷост
غم گران گشته است، ناله کجاست
То ғуборӣ ба сарсар андозад ?
تا غباری به صرصر اندازد؟
Муддатии дасти доштам бар дил
مدتی دست داشتم بر دل
Ошиқӣ то чаҳ дар сар андозад
عاشقی تا چه در سر اندازد
Тарсам акнӯн зи тангнои дилам
ترسم اکنون ز تنگنای دلم
Сабрро рахт бар дар андозад
صبر را رخت بر در اندازد
На ҳариф спҳркҷ наҚишм
نه حریف سپهرکج نقشم
Қуръа бар ном дигар андозад
قرعه بر نام دیگر اندازد
Ин дағали пеша , то ба кӣ ҳар дам
این دغل پیشه، تا به کی هر دم
Къбтинӣ ба шшдр андозад ?
کعبتینی به ششدر اندازد؟
Синаам интиқоми гардун ро
سینه ام انتقام گردون را
Гар ба оҳ диловар андозад
گر به آه دلاور اندازد
Рмҳи алмоси феъли оташи ранг
رمح الماس فعل آتش رنگ
Чуст бар ҷой меҳвар андозад
چست بر جای محور اندازد
Аз ки нолам ки , хуии хираи маро
از که نالم که، خوی خیره مرا
Зинда дар ком аждар андозад ?
زنده در کام اژدر اندازد؟
Кӯи фано то фузун кунад қадарам ?
کو فنا تا فزون کند قدرم؟
Мурдаро , баҳр бар сар андозад
مرده را، بحر بر سر اندازد
Дида ғаммоз гашта , май тарсам
دیده غمّاز گشته، می ترسم
Ашкам аз чашм дилбар андозад
اشکم از چشم دلبر اندازد
Ишваи меҳри лабам агар шаканд
عشوه مُهر لبم اگر شکند
Шиква , ғавғоӣ маҳшар андозад
شکوه، غوغای محشر اندازد
Муддатӣ шуд ки дили зи заъфи умед
مدتی شد که دل ز ضعف امید
Қуръа , бар васл камтар андозад
قرعه، بر وصل کمتر اندازد
Ишқи кӯ каз миёни хавфу раҷо
عشق کو کز میان خوف و رجا
Кори дилро ба довар андозад ?
کار دل را به داور اندازد؟
Нури яздони алӣ ки бар фарқам
نور یزدان علی که بر فرقم
Сояи зарра парвар андозад
سایهٔ ذره پرور اندازد
Он халили оятӣ ки хори раҳаш
آن خلیل آیتی که خار رهش
Гул ба домон озр андозад
گل به دامان آزر اندازد
Он масеҳои иборатӣ ки зи нутқ
آن مسیحا عبارتی که ز نطق
Мурдаро рӯҳ дар бар андозад
مرده را روح در بر اندازد
Он сулаймони шаҳоматӣ ки ба адл
آن سلیمان شهامتی که به عدل
Сулҳи боз ва кабӯтар андозад
صلح باز و کبوتر اندازد
Он муҳӣти карам ки ёдкФш
آن محیط کرم که یادکفش
Сина дар мавҷ кавсар андозад
سینه در موج کوثر اندازد
Он сипеҳри шараф ки поя ӯ
آن سپهر شرف که پایهٔ او
Соя бар меҳр анвар андозад
سایه بر مهر انور اندازد
Кибриёяш ба бар , тарози зуҳӯр
کبریایش به بر، طراز ظهور
Гар зи одам мؤхр андозад
گر ز آدم مؤخّر اندازد
Хешро ҳам зи нахл дар дунбол
خویش را هم ز نخل در دنبال
Самари рӯҳ парвар андозад
ثمر روح پرور اندازد
Баҳрро латмаи кафи ҷўдш
بحر را لطمهٔ کف جودش
Чун хасу хор дар бар андозад
چون خس و خار در بر اندازد
Гирди домони порсое ӯ
گرد دامان پارسایی او
Мастӣ аз чашм ъбҳр андозад
مستی از چشم عبهر اندازد
Дами ҷони бахши халқ ӯ аз рашк
دم جان بخش خُلق او از رشک
Буии гулро ба бистар андозад
بوی گل را به بستر اندازد
Чун яке зарра , ҳимматаши гетӣ
چون یکی ذره، همّتش گیتی
Пеши хуршед ховар андозад
پیش خورشید خاور اندازد
Гар биёбад шроки наълаши ҳур
گر بیابد شراک نعلش حور
Ҷои зулф мънбр андозад
جای زلف معنبر اندازد
Рой ӯ чун илм занад гардун
رای او چون علم زند گردون
Парда бар нур ховар андозад
پرده بر نور خاور اندازد
Гар кунад такя бар ҳимоят ӯ
گر کند تکیه بر حمایت او
Арз аз хеш ҷавҳар андозад
عرض از خویش جوهر اندازد
Ғулғули зикри зоирон дараш
غلغل ذکر زایران درش
Ларза бар қаср қайсар андозад
لرزه بر قصر قیصر اندازد
Чун ливои зафари броФрозд
چون لوای ظفر برافرازد
Соя бар ҳафт ахтар андозад
سایه بر هفت اختر اندازد
Барқи рмҳш ба Нитсаатон чу ҷаҳд
برق رُمحش به نیستان چو جهد
Нохун аз каф ғазанфар андозад
ناخن از کف غضنفر اندازد
Дар масофӣ ки боди ҳамла ӯ
در مصافی که باد حملهٔ او
Аз сари фитна мғФр андозад
از سر فتنه مغفر اندازد
Зӯри сарпанҷа ӣ вилоят ӯ
زور سرپنجه ی ولایت او
Раъша , дар ҳсн хайбар андозад
رعشه، در حصن خیبر اندازد
Оби билки шарори хирмани сӯз
آب بیلک شرار خرمن سوز
Ба наҳанги бало дар андозад
به نهنگ بلا در اندازد
Хами гесуии ҷавҳари теғаш
خم گیسوی جوهر تیغش
Гарданонро ба чанбар андозад
گردنان را به چنبر اندازد
Гурзи як лухтяш ба садамаи зи кор
گرز یک لختیش به صدمه ز کار
Ёлу брзи ду пайкар андозад
یال و بُرز دو پیکر اندازد
Ларзаи ҳайбаташ чу мавҷ аз тан
لرزهٔ هیبتش چو موج از تن
Ҷавшани сом сафдар андозад
جوشن سام صفدر اندازد
Акс теғаш кунад чу ҷилва гарӣ
عکس تیغش کند چو جلوه گری
Ҷисми ойӣна ҷавҳар андозад
جسم آیینه جوهر اندازد
Мдҳтши моҳии забони маро
مدحتش ماهی زبان مرا
Дар шат мешиновар андозад
در شط می شناور اندازد
Ғайбатами сӯхти қурби дӯст , магар
غیبتم سوخت قرب دوست، مگر
Расми ҳиҷр аз миён бар андозад
رسم هجر از میان بر اندازد
Бандапарвар шҳо нисори раҳат
بنده پرور شها نثار رهت
Хотирами ганҷ гавҳар андозад
خاطرم گنج گوهر اندازد
На саводаст ва на срири қалам
نه سواد است و نه صریر قلم
Атсаи хома анбар андозад
عطسهٔ خامه عنبر اندازد
Чун нишинам хамаш ки мадҳати ту
چون نشینم خمش که مدحت تو
Оташи шавқ дар сар андозад ?
آتش شوق در سر اندازد؟
Грдмӣ , нағмаи дрглўи шиканам
گردمی، نغمه درگلو شکنم
Дар гиребонам ахгар андозад
در گریبانم اخگر اندازد
Чун шикебади дилам ки шуълаи каманд
چون شکیبد دلم که شعله کمند
Дрглўӣ самандар андозад ?
درگلوی سمندر اندازد؟
Хорхори ситоиши ту маро
خارخار ستایش تو مرا
Бар руку реша , нашутур ндозд
بر رک و ریشه، نشتر ندازد
Соя чун мадҳати афканд ба замир
سایه چون مدحت افکند به ضمیر
Хомаи хуршед анвар андозад
خامه خورشید انور اندازد
Гарми мадҳи ту чун шавад нафасам
گرم مدح تو چون شود نفسم
Авду анбар ба миҷмар андозад
عود و عنبر به مجمر اندازد
Баркашад зоғ хомаам чу сафир
برکشد زاغ خامه ام چو صفیر
Шоҳбози фалак пар андозад
شاهباز فلک پر اندازد
Шоҳид бе ниёзи табъи маро
شاهد بی نیاز طبع مرا
Бинад ар ҳур , зевар андозад
بیند ار حور، زیور اندازد
Гар ба гулшани зи назми ман ба миён
گر به گلشن ز نظم من به میان
Андалеб навогар андозад
عندلیب نواگر اندازد
Аз сари шавқи гул ба домонаш
از سر شوق گل به دامانش
Ҳалаҳои муаттар андозад
حلّه های معطّر اندازد
Сяти ҷоҳи ман азгдоиии ту
صیت جاه من ازگدایی تو
Номи ҷам аз ҷаҳон бар андозад
نام جم از جهان بر اندازد
Бар дарат даст бе ниёзии ман
بر درت دست بی نیازی من
Хоки дркосаҳ хур андозад
خاک درکاسه خور اندازد
Ҷавҳарӣ чун туе , сухан бо ман
جوهری چون تویی، سخن با من
Кас наёрад , баробар андозад
کس نیارد، برابر اندازد
Нотарошидаи хорҳои бадал
ناتراشیده خارهای بدل
Кӣ шикастӣ ба гавҳар андозад ?
کی شکستی به گوهر اندازد؟
Нақши калаками Уторид ар бинад
نقش کلکم عطارد ار بیند
Ба хуии шарм , дафтар андозад
به خوی شرم، دفتر اندازد
Нуқтаи имтиҳони хомаи ман
نقطهٔ امتحان خامهٔ من
Шӯр дар мағз ахтар андозад
شور در مغز اختر اندازد
намедониш физой фикрати ман
می دانش فزای فکرت من
Ҳушро нашъа дар сар андозад
هوش را نشئه در سر اندازد
Бинад ар ҳалаи балоғати ман
بیند ار حلّهٔ بلاغت من
Лафзро маънӣ аз бар андозад
لفظ را معنی از بر اندازد
Феъли муштақи зшрми тақрирам
فعلِ مشتق زشرم تقریرم
Хубаш дар сулб масдар андозад
خوبش در صلب مصدر اندازد
Ҷони Фзои мдҳтт ки об бақост
جان فزا مدحتت که آب بقاست
Муваҷҷаҳ дар ҷӯй мстр андозад
موجه در جوی مسطر اندازد
Шукри ллаҳ , нашуд ки хомаи ман
شکر للّه، نشد که خامهٔ من
Ҷузи мдиҳт ба дафтар андозад
جز مدیحت به دفتر اندازد
Нақси ҳиммати нигар ки хоқонӣ
نقص همّت نگر که خاقانی
Зери пои қизил сар андозад
زیر پای قزل سر اندازد
Зер поем қазо ба давлати ту
زیر پایم قضا به دولت تو
Атласи чарх ахзар андозад
اطلس چرخ اخضر اندازد
Сади назмӣ ки дар ҷаҳони бастам
سدِّ نظمی که در جهان بستم
Зулми ёҷўҷро бар андозад
ظلم یاجوج را بر اندازد
Хомаи ёзм , чу дар ҷаҳон гирӣ
خامه یازم، چو در جهان گیری
Илми азкФ Сикандар андозад
علم ازکف سکندر اندازد
Аждаҳои калаки Ковиёнии ман
اژدها کلک کاویانی من
Сари заҳҳок аждар андозад
سر ضحاکِ اژدر اندازد
Зини қалам ҳосидаст , Зуҳраи шикоф
زین قلم حاسد است، زهره شکاف
Не ба ноф бдохтр андозад
نی به ناف بداختر اندازد
Шармгин аз қусӯр худ нашавам
شرمگین از قصور خود نشوم
Афват ар соя бар сар андозад
عفوت ار سایه بر سر اندازد
Хотирами тарҳи қасри шаъни ту ро
خاطرم طرح قصر شأن تو را
Чун ба фикр муҳақар андозад
چون به فکر محقّر اندازد
То хиромӣ ба торакаш , худ ро
تا خرامی به تارکش، خود را
Сидра , дар пой минбар андозад
سدره، در پای منبر اندازد
Бо влои ту , ҷоми талхи аҷал
با ولای تو، جام تلخ اجل
Коми ҷонро ба шукр андозад
کام جان را به شکر اندازد
То абдгўш агар диҳӣ ба лабам
تا ابدگوش اگر دهی به لبم
Чаҳ гуҳарҳои бемар андозад
چه گهرهای بی مر اندازد
Чашм дорам ки хоки даргоҳат
چشم دارم که خاک درگاهت
Серумаи ворӣ ба манзар андозад
سُرمه واری به منظر اندازد
Салаи мадҳ , гӯшаи назарӣ
صلهٔ مدح، گوشهٔ نظری
Ба ҳазин саногар андозад
به حزین ثناگر اندازد
Тамаъи дунявӣ лабам накунад
طمع دنیوی لبم نکند
Ҳарфи хоҳиш ба маҳшар андозад
حرف خواهش به محشر اندازد
Ҷуръаи нӯш замона нест лабам
جرعه نوش زمانه نیست لبم
Тишнагиро ба кавсар андозад
تشنگی را به کوثر اندازد
Зару симу гуҳари анояти ту
زر و سیم و گهر عنایت تو
наменахоҳам ба чокар андозад
می نخواهم به چاکر اندازد