Пайванд буд бо раги ҷони хори ситам ро

پیوند بود با رگ جان خار ستم را

Кӯи гиря ки шодоб кунад , кишти ?иламро ?

کو گریه که شاداب کند، کشت الم را؟

Сад шкркаҳ дар водии тФсидаҳи ҳурмон

صد شکرکه در وادی تفسیدهٔ حرمان

Дорад қадамам , дрграҳи обила ӣам ро

دارد قدمم، درگره آبله یم را

эй фитна , сари арбадаи брдоркаҳ чун субҳ

ای فتنه، سر عربده بردارکه چون صبح

Мо теғ кашидем ва гушӯдем илм ро

ما تیغ کشیدیم و گشودیم علم را

Бахт ар набӯд қӯти бозуӣ ҳунар ҳаст

بخت ار نبود قوت بازوی هنر هست

Печади қаламами панҷаи шерони аҷм ро

پیچد قلمم پنجه شیران اجم را

Кӯҳи дили хорои ҷгаронро тараби омухт

کوه دل خارا جگران را طرب آموخت

Назмам ки збўри омада Довӯд нағам ро

نظمم که زبور آمده داوود نغم را

Ман бодаи каши куҳнаи суфоли дили хешам

من باده کش کهنه سفال دل خویشم

Бар тораки хуршеди занами соғари ҷам ро

بر تارک خورشید زنم ساغر جم را

Аз ҳар ду ҷаҳон бо дил озода гузаштем

از هر دو جهان با دل آزاده گذشتیم

Девона , на бтхонаҳи шиносад на ҳарам ро

دیوانه، نه بتخانه شناسد نه حرم را

Савдоӣ аластаст ки мағрур забонем

سودای الست است که مغرور زبانیم

Бастанди миёни дилу ғами байъи силам ро

بستند میان دل و غم بیع سلم را

Шуд хӯни дил аз тавба бе сарфаи ҳалолам

شد خون دل از توبهٔ بی صرفه حلالم

Резами ҳама дар соғари худ ашк надам ро

ریزم همه در ساغر خود اشک ندم را

Аз ҳайбати рангинии сайлоби сиришкам

از هیبت رنگینی سیلاب سرشکم

Хӯн дар раги андеша , зрираст бқм ро

خون در رگ اندیشه، زریر است بقم را

Хўнбории ашк мижаам гарчи ба як дам

خونباری اشک مژه ام گرچه به یک دم

Бесарфа кунад харҷи дил файз шем ро

بی صرفه کند خرج دل فیض شیَم را

Ар чин нафитад мавҷи кудурат ба ҷабинам

ار چین نفتد موج کدورت به جبینم

Кӣ тира кунад ҳирси тнки ҳавсила , ӣамро ?

کی تیره کند حرص تنک حوصله، یم را؟

Ашками мижаро рехт ба умед ва надонист

اشکم مژه را ریخت به امّید و ندانست

Каз ноз , сар мо набӯд хори ситам ро

کز ناز، سر ما نبود خار ستم را

Зад ҷозибаи ишқи раҳи миллату кешам

زد جاذبهٔ عشق رَهِ ملّت و کیشم

Гум кардаам аз бе хабарии дайру ҳарам ро

گم کرده ام از بی خبری دیر و حرم را

То ҷон буд эй ишқ , тақозоеи комам

تا جان بود ای عشق، تقاضایی کامم

Бар лаб нафасӣ ҳаст , бикаш теғи ситам ро

بر لب نفسی هست، بکش تیغ ستم را

Кардем дарин доира аз танагии фурсат

کردیم درین دایره از تنگی فرصت

Бо субҳи сабо , дасту бағали шоми ҳирам ро

با صبح صبا، دست و بغل شام هرم را

Мо баста домем паии рашк , сафирӣ

ما بستهٔ دامیم پی رشک، صفیری

Аз мо бирасон ҳалқаи мурғони ҳарам ро

از ما برسان حلقهٔ مرغان حرم را

Нозем ба афсурдагии хеш ки карда сет

نازیم به افسردگی خویش که کرده ست

Дар арса ҳастӣ сипарии роҳи адам ро

در عرصهٔ هستی سپری راه عدم را

Саҳрои муғелони ҳаваси тай шуданӣ нест

صحرای مغیلان هوس طی شدنی نیست

Дар доман таҷред шикастем қадам ро

در دامن تجرید شکستیم قدم را

Вҳштгаҳи аздоди куҷои маҷлис инсаст ?

وحشتگه اضداد کجا مجلس انس است؟

Улфат натавон дод ба ҳам шодӣу ғам ро

الفت نتوان داد به هم شادی و غم را

Шодмкаҳи қазои сохтаи миҳроби ҷабинам

شادمکه قضا ساخته محراب جبینم

Даргоҳи худованди араброу аҷам ро

درگاه خداوند عرب را و عجم را

Султони русули Аҳмади мурсал ки зи наъташ

سلطان رسل احمد مرسل که ز نعتش

Шан дигар афзӯдаи рақамроу қалам ро

شان دگر افزوده رقم را و قلم را

Он дар гиронмоя ки амвоҷи зуҳӯраш

آن در گرانمایه که امواج ظهورش

Андохта аз чашми ҷаҳон , зода ӣам ро

انداخته از چشم جهان، زادهٔ یم را

Он рояти иқбол ки хуршеди ҷалолаш

آن رایت اقبال که خورشید جلالش

Бар хок кашад мӯии кашони парчами ҷам ро

بر خاک کشد موی کشان پرچم جم را

Он каъбаи умед ки таби ларзаи бимаш

آن کعبهٔ امّید که تب لرزهٔ بیمش

Аз тоқи дили брҳмн , андохти санам ро

از طاق دل برهمن، انداخت صنم را

Он шамъи ҳидоят ки кунад нури ҷабинаш

آن شمع هدایت که کند نور جبینش

Ҳам мансаби парвонаи бароҳини аўои ҳукм ро

هم منصب پروانه براهین اوا حکم را

Он ояти раҳмат ки табу тоб сапанд аст

آن آیت رحمت که تب و تاب سپند است

Дар мҷмрхшму ғазабаши тухми ситам ро

در مجمرخشم و غضبش تخم ستم را

Он парда нишин дилу ҷони котши ишқаш

آن پرده نشین دل و جان کآتش عشقش

Дар синаи нафаси сӯхтаи ҳисони аҷам ро

در سینه نفس سوخته حسّان عجم را

Бхрўши ҳазин каз нафаси синаи харошат

بخروش حزین کز نفس سینه خراشت

Нштркдаҳ гардид ҷигар , мурғи ҳарам ро

نشترکده گردید جگر، مرغ حرم را

Уммии лқбо , омадае то ба такаллум

امّی لقبا، آمده ای تا به تکلّم

Тақвими куҳани сохтае мӯъҷизи дам ро

تقویم کهن ساخته ای معجز دم را

Гар лаъли шикаррези гушойӣ ба тасаллӣ

گر لعل شکرریز گشایی به تسلّی

Бо чошнии шаҳди кашами талхии сам ро

با چاشنی شهد کشم تلخی سم را

Ҳайрат зада ҳавсилаи сабр ва ғурурем

حیرت زدهٔ حوصلهٔ صبر و غروریم

Нашинохта будем ману нози ту , ҳам ро

نشناخته بودیم من و ناز تو، هم را

Шӯридааму дил ба таваллои ту ҷамъ аст

شوریده ام و دل به تولّای تو جمع است

Бар ҳам назанад ҳодиса , пайванди қадам ро

بر هم نزند حادثه، پیوند قدم را

Бо теғи туами нисбати ихлос дуруст аст

با تیغ توام نسبت اخلاص درست است

То ноф буриданд , ғизолони ҳарам ро

تا ناف بریدند، غزالان حرم را

Дар дили диҳем , гӯшаи чашмии зи ту бояд

در دل دهیم، گوشهٔ چشمی ز تو باید

То ҷозибаи шавқ , наад пеши қадам ро

تا جاذبهٔ شوق، نهد پیش قدم را

Худ гӯ чаҳ зи маҷнӯни саросемаи кушояд ?

خود گو چه ز مجنون سراسیمه گشاید؟

Бар нашканад ар шоҳиди ҳӣ , тараф хемро ?

بر نشکند ار شاهد حی، طرفِ خِیَم را؟

Дар оташи ишқи ту ба лаб оҳ надорам

در آتش عشق تو به لب آه ندارم

Коўли дил бе тоқати ман сӯхтаи дам ро

کاوّل دل بی طاقت من سوخته دم را

Дили хом тамаъ нест агар ғарқ умед аст

دل خام طمع نیست اگر غرق امید است

Яксони чаману шӯра буд абри карам ро

یکسان چمن و شوره بود ابر کرم را

Бо ҷӯади ту каш ҳар ду ҷаҳони сӯрат лое аст

با جود تو کش هر دو جهان صورت لایی است

Нашунида касе аз даҳани оз , нъм ро

نشنیده کسی از دهن آز، نعم را

Бошад ба кафи роди ту эй гулбуни эҳсон

باشد به کف راد تو ای گلبن احسان

Хосияти авроқи хазони дида , дирам ро

خاصیّت اوراق خزان دیده، درم را

Аз собиқаи рабт ки бо ном ту дорад

از سابقهٔ ربط که با نام تو دارد

Қисмати ҳамаи ҷои фатҳ буд лоами қисм ро

قسمت همه جا فتح بود لام قسم را

Нафаси ?дании хасми ту аз бас ки палид аст

نفس دنی خصم تو از بس که پلید است

Бо фарбеҳӣ тан наниҳад фарқи варам ро

با فربهی تن ننهد فرق ورم را

Гиреҳгони сари хўнризи асирон ту доранд

گرگان سر خونریز اسیران تو دارند

Воҷиби шимурди ҳзми шубон , поси ғнм ро

واجب شمرد حزم شبان، پاس غنم را

Фрёдрсо , шикваи фишурда сет гулӯем

فریادرسا، شکوه فشرده ست گلویم

Чун неи зи кафами бардаи нигаҳдории дам ро

چون نی ز کفم برده نگهداری دم را

Бипазир ва карам кун агар аз нолаи фарозам

بپذیر و کرم کن اگر از ناله فرازم

Бар конгресси торами афлоки илм ро

بر کنگرهٔ طارم افلاک علم را

Бишинав зи нафас , буии кабоби ҷигари ман

بشنو ز نفس، بوی کباب جگر من

Дар дил баҳам андохтаам оташу дам ро

در دل بهم انداخته ام آتش و دم را

Калак чу маниро рақами шиква ғариб аст

کلک چو منی را رقم شکوه غریب است

Вонгаҳ чу туе чеҳраи гшои адлу карам ро

وانگه چو تویی چهره گشا عدل و کرم را

Гар лоиқи дидори ним лек ба лутфат

گر لایق دیدار نیم لیک به لطفت

Зоиинаҳи тамаъ беш буд занги зулм ро

زآیینه طمع بیش بود زنگ ظلم را

Донам ки зи олоиши домони ҷаҳонӣ

دانم که ز آلایش دامان جهانی

Танагӣ накунад ҳавсила , дарёии карам ро

تنگی نکند حوصله، دریای کرم را

То чанд ҳазин аз суханати шикваи тарозад

تا چند حزین از سخنت شکوه طرازد

Ҳаши дору мдри пардаи номӯси ҳамм ро

هش دار و مدر پردهٔ ناموس همم را

эй субҳ , нафаси зомин фурсат натавон буд

ای صبح، نفس ضامن فرصت نتوان بود

Борӣ ба фароғат бикаш ин як ду се дам ро

باری به فراغت بکش این یک دو سه دم را

Шоҳо буд умеди дилами инки ба маҳшар

شاها بود امّید دلم اینکه به محشر

Дар зилли ливои ту кашами қомати хам ро

در ظلّ لوای تو کشم قامت خم را

Карда сет ба оҳанги санои ту ҷаҳонгир

کرده ست به آهنگ ثنای تو جهانگیر

Мизроби зани хомаи ман соз , нағам ро

مضراب زن خامهٔ من ساز، نغم را

Аз савлати неруии мдиҳт , неи калакам

از صولت نیروی مدیحت، نی کلکم

Нохун кунад аз панҷаи буруни шери аҷм ро

ناخن کند از پنجه برون شیر اجم را

Дар наъти ту ҳар гуҳ ки нафаси рости намоям

در نعت تو هر گه که نفس راست نمایم

Бар боди даҳуми накҳати гулзори Ирам ро

بر باد دهم نکهت گلزار ارم را

Ҳасани намакин суханами сохтаи маҷнӯн

حسن نمکینِ سخنم ساخته مجنون

Лайлии араби зодау ширини аҷам ро

لیلیِّ عرب زاده و شیرین عجم را

Аз лаҷаи эҳсони ту дарюзаи лутфам

از لجّهٔ احسان تو دریوزهٔ لطفم

Созад садаф дар адан , ҷазри асм ро

سازد صدف دُرّ عدن، جذر اصم را

Ҷўлонгаҳи дашти хутани наъти ту омухт

جولانگهِ دشت ختن نعت تو آموخت

Мишкӣни рақамиҳо , қалами ғолияи дам ро

مشکین رقمی ها، قلم غالیه دم را

Бар арши сухани сувар сроФил дамидам

بر عرش سخن صور سرافیل دمیدم

Овоза баландаст зи мо ноӣ қалам ро

آوازه بلند است ز ما نای قلم را

Инсоф рақам кард ба номи қалами ман

انصاف رقم کرد به نام قلم من

Тғрои нўоснҷии гулзори Ирам ро

طغرای نواسنجی گلزار ارم را

Даврони ҷаҳонгирии ин калак ва дуот аст

دوران جهانگیری این کلک و دوات است

Доданд хдиўонаҳ ба мо таблу илм ро

دادند خدیوانه به ما طبل و علم را

Карда сети сухан , ғошияи дорони каммиятам

کرده ست سخن، غاشیه داران کمیتم

Фарсони араб , нағмаи сароёни аҷам ро

فرسان عرب، نغمه سرایان عجم را

Субҳи дувум аз партави анфоси шиносӣ

صبح دوم از پرتو انفاس شناسی

Нозад дами ҷони бахши масеҳои ду дам ро

نازد دم جان بخش مسیحای دو دم را

Лайлии насабони моштаҳ талъат хешанд

لیلی نسبان ماشطهٔ طلعت خویشند

Зулфу рухи лавҳу қалам , оростаи ҳам ро

زلف و رخ لوح و قلم، آراسته هم را

Дар мактаб мдҳтгрит дод ба дастам

در مکتب مدحتگریت داد به دستم

Устоди сухани бахши азал , лавҳу қалам ро

استاد سخن بخش ازل، لوح و قلم را

Збни рӯ ки буд муваллиду деринаи мақомам

زبن رو که بود مولد و دیرینه مقامم

Нозаш ба Ироқаст , снодиди аҷам ро

نازش به عراق است، صنادید عجم را

Май зибдм аммо ба насаби номаи ннозм

می زیبدم امّا به نسب نامه ننازم

Ман одами даҳрам , нашиносам аб ва ъам ро

من آدم دهرم، نشناسم اب و عم را

Даъвӣ ба ҳасб ё ба насаб дар ҳамаи олам

دعوی به حسب یا به نسب در همه عالم

Сармояи иззат буд аснофамам ро

سرمایهٔ عزت بود اصناف امم را

Гар нҷдти дерина ба мирос надорад

گر نجدت دیرینه به میراث ندارد

Ин солбаҳ омаст ахасроу аъам ро

این سالبه عام است اخص را و اعم را

Ҷузи ман ки зи файзи шарафи нисбати обо

جز من که ز فیض شرف نسبت آبا

Оростаам мстбаҳи фазлу карам ро

آراسته ام مصطبهٔ فضل و کرم را

Лабро зи ситоишгарӣ хеш гузидам

لب را ز ستایش گری خویش گزیدم

Ҳасрат нагазад то дили ҳсоди дижам ро

حسرت نگزد تا دل حُسّاد دژم را

Посии зи шаби ин нома бонҷом расонадем

پاسی ز شب این نامه بانجام رساندیم

Хондем риёзи алсҳри ин тозаи рақам ро

خواندیم ریاض السّحر این تازه رقم را

Ҳафтод ва се гавҳари зи саҳоби қаламами рехт

هفتاد و سه گوهر ز سحاب قلمم ریخت

Хушкӣ нафишорад раги ин абри карам ро

خشکی نفشارد رگ این ابر کرم را