Ҷони тозаи зи трдстӣ абраст ҷаҳон ро

جان تازه ز تردستی ابر است جهان را

Обӣ ба рух омад , чаҳ заминро чаҳ замон ро

آبی به رخ آمد، چه زمین را چه زمان را

Афлок шуд аз акси гулу лолаи шафақи ранг

افلاک شد از عکس گل و لاله شفق رنگ

Машшота наврӯз биёрост ҷаҳон ро

مشّاطهٔ نوروز بیاراست جهان را

Соқии дам айш аст набозӣ ба тағофул

ساقی دم عیش است نبازی به تغافل

Бар об асосаст ҷаҳони гузарон ро

بر آب اساس است جهان گذران را

Ин ҷӯш баҳораст ки чун шӯри қиёмат

این جوش بهار است که چون شور قیامت

Аз хоки барангехти шаҳидони хазон ро

از خاک برانگیخت شهیدان خزان را

Пардохт зи тасхири мамолики шаҳи ховар

پرداخت ز تسخیر ممالک شه خاور

Гирданд сӯии байти шарафи бози Аннан ро

گرداند سوی بیت شرف باز عنان را

Дирузгар аз тантанаи сафдарии вай

دیروز گر از طَنطَنهٔ صفدریِ وی

Хӯн дар бадан афсурда шудӣ гавҳари кон ро

خون در بدن افسرده شدی گوهر کان را

Имрӯз чаҳ шуд кавкаба бод хазоне ?

امروز چه شد کوکبهٔ باد خزانی؟

Ваон ҷумла куҷо рафт даии малики ситонро ?

وان جمله کجا رفت دی ملک ستان را؟

Кайхусрави кҳсор ба хунрезии баҳман

کیخسرو کهسار به خونریزی بهمن

Аз сабза ба заҳр об диҳад теғи миён ро

از سبزه به زهر آب دهد تیغ میان را

Нозам ба фараҳи бахшеи фаслӣ ки ҳавояш

نازم به فرح بخشیِ فصلی که هوایش

Аз ҷоми тароват шудаи соқии аташон ро

از جام طراوت شده ساقی عطشان را

Чун тешаи Фарҳод ки дар хора кунад шқ

چون تیشهٔ فرهاد که در خاره کند شق

Зини пеш агар барқ задӣ кӯҳи гарон ро

زین پیش اگر برق زدی کوه گران را

Аз бас ки арақи рез чу абраст , мсомш

از بس که عرق ریز چو ابر است، مسامش

Акнӯн хатар аз хора буд барқи дмон ро

اکنون خطر از خاره بود برق دمان را

Даврӣаст ки дар соф май айш камӣ нест

دوری است که در صاف می عیش کمی نیست

Ин бода ба комаст дили перу ҷавон ро

این باده به کام است دل پیر و جوان را

Омаст зи баси хўшдлии аҳд , аҷаб нест

عام است ز بس خوشدلی عهد، عجب نیست

Мумсик кунад аз ёди фаромӯши зиён ро

ممسک کند از یاد فراموش زیان را

Аттори сабо аз паии таркиби муфарраҳ

عطّار صبا از پی ترکیب مفرّح

Омехт ба айши абадӣ , ҷавҳари ҷон ро

آمیخت به عیش ابدی، جوهر جان را

Сар мекашад аз тавқи тзрўони хамида

سر می کشد از طوق تذروان خمیده

Бингар ба сари сарви ғурури риъон ро

بنگر به سر سرو غرور ریعان را

Аз пушти лаб сабза кунад жолаи таровуш

از پشت لب سبزه کند ژاله تراوش

То об диҳад сӯсани озодаи забон ро

تا آب دهد سوسن آزاده زبان را

Ҳаркас ба навое шуда чун неи тараби ангез

هرکس به نوایی شده چون نی طرب انگیز

Ҳар мурғ ба ромишгареи бастаи миён ро

هر مرغ به رامشگریی بسته میان را

Ғайр аз ман маҳҷӯри дили аФгоркаҳи чашмам

غیر از من مهجور دل افگارکه چشمم

Дар хоби надидаи сети рухи бахти ҷавон ро

در خواب ندیده ست رخ بخت جوان را

Хўкрдаҳ ба ғам , мурғи қафаси зода чаҳ донад

خوکرده به غم، مرغِ قفس زاده چه داند

Дар гулшани эҷоди нишоти тайронро ?

در گلشن ایجاد نشاط طیران را؟

Дилтангтар аз ғунча ба гулзори гузаштам

دلتنگ تر از غنچه به گلزار گذشتم

То ҷилва ба назораи даҳуми лолаи ситон ро

تا جلوه به نظّاره دهم لاله ستان را

Гуфтам ба насими саҳар , ин доғи ҷигарсӯз

گفتم به نسیم سحر، این داغ جگرسوز

Бар дил ки ниҳоди ин ҳамаи хунини кафанонро ?

بر دل که نهاد این همه خونین کفنان را؟

Булбули зи сар шох зад ин нағма ба гӯшам

بلبل ز سر شاخ زد این نغمه به گوشم

Ишқаст , ки фориғ нагузорад дилу ҷон ро

عشق است،که فارغ نگذارد دل و جان را

Ин ишқ чаҳ чизаст бгўиидкаҳи номаш

این عشق چه چیز است بگوییدکه نامش

эй маҷлисён , шамъи сифати сӯхти забон ро

ای مجلسیان، شمع صفت سوخت زبان را

Сркрди сарояндаи маҷлиси сухан аз ишқ

سرکرد سرایندهٔ مجلس سخن از عشق

Шаст аз варақи сина , ҳадиси ҳдсон ро

شست از ورق سینه، حدیث حدثان را

Ёрони сбкрўҳ , гронбор хуморанд

یاران سبکروح، گرانبار خمارند

Соқии ғами дили байн ва бидиҳ ратли гарон ро

ساقی غم دل بین و بده رطل گران را

Бо абри атоят чаҳ намояди нами файзӣ ?

با ابر عطایت چه نماید نم فیضی؟

Тан дар надиҳади баҳри кафати ҳаду карон ро

تن در ندهد بحر کفت حد و کران را

Хушкаст лабам , рафъи хумор рамазон кун

خشک است لبم، رفع خمار رمضان کن

Бигушодаи маи ид ба хамёзаи даҳон ро

بگشاده مه عید به خمیازه دهان را

Мутриби неи маҳзуни нафасӣ хуш накашида сет

مطرب نی محزون نفسی خوش نکشیده ست

Дар роҳ ту дорад дилу чашми нигарон ро

در راه تو دارد دل و چشم نگران را

Исои нафасӣ , чора ӯ кун ки набошад

عیسی نفسی، چاره او کن که نباشد

Ғайр аз дами гарми ту алоҷӣ , хафақон ро

غیر از دم گرم تو علاجی، خفقان را

Зиндонии ҷисмам , бурҳонам ба самоъӣ

زندانی جسمم، برهانم به سماعی

Озодкн аз тираи гул , ин оби равон ро

آزادکن از تیره گل، این آب روان را

Алқсаҳ ки дорам дили оғишта ба хӯнӣ

القصه که دارم دل آغشته به خونی

Раҳмӣ ки зи каф бохтаам тоб ва тавон ро

رحمی که ز کف باخته ام تاب و توان را

Азотши оҳами дили сахт ту нашуд нарм

ازآتش آهم دل سخت تو نشد نرم

Раҳ нест магар дар дили санги ту фиғон ро

ره نیست مگر در دل سنگ تو فغان را

Пайдост ки фикри дили аФгори надорӣ

پیداست که فکر دل افگار نداری

Донам ки ндонӣ ғами хунини ҷгарон ро

دانم که ندانی غم خونین جگران را

Ноӣ қаламамро дами ҷон бахш дамидам

نای قلمم را دم جان بخش دمیدم

То арзаи даҳуми сарвари қавсин макон ро

تا عرضه دهم سرور قوسین مکان را

Солори русули Аҳмади мурсал ки зи номаш

سالار رسل احمد مرسل که ز نامش

Андӯхтаи кунин , ҳаёти дилу ҷон ро

اندوخته کونین، حیات دل و جان را

Он ояти раҳмат ки гули халқи Каримаш

آن آیت رحمت که گل خُلق کریمش

Аз ҳалам , сабк санг кунад кӯҳи гарон ро

از حلم، سبک سنگ کند کوه گران را

Барқи ғазабаши ҷавшан афлок даранд

برق غضبش جوشن افلاک دراند

Чун ма ки зи ҳам бугсалади аўтори каттон ро

چون مه که ز هم بگسلد اوتار کتان را

Ризвон ба ду сад иззат ва таъзим фиристад

رضوان به دو صد عزت و تعظیم فرستد

Аз хок дараш ғолия , хайроти ҳисон ро

از خاک درش غالیه، خیرات حسان را

эй шоҳсўорӣ ки зи иззати саги Кувайт

ای شاهسواری که ز عزت سگ کویت

Нашимурда камӣни чокари худ , қайсару хон ро

نشمرده کمین چاکر خود، قیصر و خان را

Ҳамчун глҳءи мяш ки дар ҳукм шубон аст

همچون گلهء میش که در حکم شبان است

Сар бар хати фармони ту шерони жён ро

سر بر خط فرمان تو شیران ژیان را

Таҳдиди ту , хӯн аз мжҳءи тири чкондаҳ

تهدید تو، خون از مژهء تیر چکانده

Тأдиб ту молидаа басии гӯши камон ро

تأدیب تو مالیده بسی گوش کمان را

Афкандаи назар то ба камӣни пояи қасрат

افکنده نظر تا به کمین پایه قصرت

Даҳшати набард аз сари гардуни даврон ро

دهشت نبرد از سر گردون دوران را

Аз сулби шарафёби садаф , дар ятемат

از صلب شرفیاب صدف، دُرّ یتیمت

Чун баст ба соҳили ттқи иззату шан ро

چون بست به ساحل تتق عزت و شان را

Аз об ва май оташкадаҳо гашти фусурда

از آب و می آتشکده ها گشت فسرده

Вази тоб ва май омухти кавокиби сайрон ро

وز تاب و می آموخت کواکب سیران را

Гар нохуни фикр ту кунад уқдаи гушойӣ

گر ناخن فکر تو کند عقده گشایی

Беруни баради азкоми синони ақди лисон ро

بیرون برد ازکام سنان عقد لسان را

Овозаи адлати зи карон то ба карон рафт

آوازه عدلت ز کران تا به کران رفت

Гург омад ва гардид саги гила , шубон ро

گرگ آمد و گردید سگ گله، شبان را

Гар зарра кунад тнднзр , бар шаҳи ховар

گر ذره کند تندنظر، بر شه خاور

Холӣ кунад аз бими ту тахти саратон ро

خالی کند از بیم تو تخت سرطان را

Аз нақши самаши тораки гардун наад афсар

از نقش سمش تارک گردون نهد افسر

Хингӣ ки музайян кунад аз доғи ту , рон ро

خنگی که مزین کند از داغ تو، ران را

Дар бандагӣати сидқи ман аз ҷабҳа аён аст

در بندگیت صدق من از جبهه عیان است

эй пеши ту симои аёни рози ниҳон ро

ای پیش تو سیمای عیان راز نهان را

Аз шӯҳрати калаками сари гардун ба самоъ аст

از شهرت کلکم سر گردون به سماع است

Симурғи пар овоза кунад қофи ҷаҳон ро

سیمرغ پر آوازه کند قاف جهان را

Аз доғи ғуломии ту хуршеди маконам

از داغ غلامی تو خورشید مکانم

Ном аз ту илм шуд ман беному нишон ро

نام از تو علم شد من بی نام و نشان را

Аз шарми шкрхоиии ман нуктаи рангин

از شرم شکرخایی من نکته رنگین

Шуд меҳр хамӯшӣ лаби ширини даҳанон ро

شد مهر خموشی لب شیرین دهنان را

Нисбат накунӣ мантиқи тӯтӣ ба мақолам

نسبت نکنی منطق طوطی به مقالم

Бо ваҳии самовӣ чаҳ шабоҳати ҳазёнро ?

با وحی سماوی چه شباهت هذیان را؟

Ҳосиди зи каломам ба шигифт омад ва ме гуфт

حاسد ز کلامم به شگفت آمد و می گفت

Кин мояи гуҳари кӯи кафи баҳру дили конро ?

کاین مایه گهر کو کف بحر و دل کان را؟

Ноед аҷабаш гар шавад аз файзи ту воқиф

ناید عجبش گر شود از فیض تو واقف

Наът ту кунад пари зи гуҳари дарҷи даҳон ро

نعت تو کند پر ز گهر درج دهان را

эй хок дарат қиблаи омоли ду олам

ای خاک درت قبله آمال دو عالم

Гардӣ бирасон чашми ҳазини нигарон ро

گردی برسان چشم حزین نگران را

Афтод гузар дар шаб зулмоне ҳастӣ

افتاد گذر در شب ظلمانی هستی

Аз роҳи хатирии ман бетоб ва тавон ро

از راه خطیری من بی تاب و توان را

На қӯти пое на рафиқӣ на далелӣ

نه قوت پایی نه رفیقی نه دلیلی

Сари хоки раҳати бод , супурдам ба ту ҷон ро

سر خاک رهت باد، سپردم به تو جان را

Бо дидаи гирён , дили бирёни ман имшаб

با دیدهٔ گریان، دل بریان من امشب

Афрӯхт ба миҳроби дуои шамъи забон ро

افروخت به محراب دعا شمع زبان را

То тирагӣ аз ҳиҷр кашад дидаи ошиқ

تا تیرگی از هجر کشد دیده عاشق

То равшанӣ аз меҳр буд , чашми ҷаҳон ро

تا روشنی از مهر بود، چشم جهان را

Равшан шавад аз партави дидори ту дида

روشن شود از پرتو دیدار تو دیده

Роҳат расад аз давлати васли ту равон ро

راحت رسد از دولت وصل تو روان را

Хуршеди влои ту буд нури замирам

خورشید ولای تو بود نور ضمیرم

То соя кунад парчами ҷоҳати сиқлон ро

تا سایه کند پرچم جاهت ثقلان را