Ба васфат агар хомаи лабтар намояд

به وصفت اگر خامه لب تر نماید

Таҳаккум ба Хизру Сикандари намояд

تحکّم به خضر و سکندر نماید

Равоқи ҷалоли ту шаъни бузургӣ

رواق جلال تو شأن بزرگی

Ба ин кохи фирӯзаи манзари намояд

به این کاخ فیروزه منظر نماید

Кунад хоки хиҷлат ба сар , баҳру кон ро

کند خاک خجلت به سر، بحر و کان را

Кафати бас ки эсори гавҳари намояд

کَفَت بس که ایثار گوهر نماید

Насимӣ ки хезади зи гулгашти Кувайт

نسیمی که خیزد ز گلگشت کویَت

Димоғи хирадро муаттари намояд

دماغِ خرد را معطّر نماید

Гар аз боғи халқи ту як раҳи шамемӣ

گر از باغ خلق تو یک رَه شمیمی

Гузорӣ ба ин хоки ағбри намояд

گذاری به این خاک اغبر نماید

Мизоҷи ҳаворо кунад ънбросо

مزاج هوا را کند عنبرآسا

Басити замин , машки азФри намояд

بسیطِ زمین، مشکِ اذفر نماید

Ба хӯни дили Кебеки сармасти ғофил

به خون دل کبک سرمست غافل

Гар лола дар кӯҳи маҳзари намояд

گر لاله در کوه محضر نماید

Пару боли шоҳини фурӯи резад аз ҳам

پر و بال شاهین فرو ریزد از هم

Чу ҳикмати ишорат ба сарсари намояд

چو حکمت اشارت به صرصر نماید

Бадаради дил на фалакро наҳифаш

بدرد دل نه فلک را نهیبش

Хами теғати он дам ки ҷавҳари намояд

خم تیغت آن دم که جوهر نماید

Сипеҳри дағогар ба чанголи қаҳрат

سپهر دغاگر به چنگال قهرت

Чу мӯшӣ ба чанги ғазанфари намояд

چو موشی به چنگ غضنفر نماید

Адуии ту зи осӯдагӣ ранҷ бинад

عدوی تو ز آسودگی رنج بیند

Ба сари наргисаши кори шаш пари намояд

به سرِ نرگسش کارِ شِش پَر نماید

Камари бишиканад , меҳвари осмон ро

کمر بشکند، محور آسمان را

Агар кӯҳи ҳалами ту лангари намояд

اگر کوه حلم تو لنگر نماید

Намояд ба ҳар хушк ватар бас ки резиш

نماید به هر خشک و تر بس که ریزش

Кафати абрро зору музтари намояд

کفت ابر را زار و مضطر نماید

Шҳо , шаҳрёрои хирад дар саноят

شها، شهریارا خرد در ثنایت

Чаҳ ҳосил ба фикри муҳақари намояд ?

چه حاصل به فکر محقّر نماید؟

Надорад дили ошиқони тоқати он

ندارد دل عاشقان طاقت آن

Ки дар сина , меҳри ту мзмри намояд

که در سینه، مهر تو مضمر نماید

Надорам саноеи сазовори зотат

ندارم ثنایی سزاوار ذاتت

Магари васфи шаънати паямбари намояд

مگر وصف شأنت پیمبر نماید

Кушояд агар боли шаҳбози шавқам

گشاید اگر بال شهباز شوقم

Кам аз съўаҳ , ин ҳафт манзари намояд

کم از صعوه، این هفت منظر نماید

Ту доне ки дунё кам аз барги коҳӣ

تو دانی که دنیا کم از برگ کاهی

Ба чашми ҳазини қаландари намояд

به چشم حزین قلندر نماید

Ҳамин аз ту хоҳад ки як бори дигар

همین از تو خواهد که یک بار دیگر

Замини бӯси даргоҳи ҳайдари намояд

زمین بوسِ درگاه حیدر نماید

Нагӯяд дигар беш аз ин бо замират

نگوید دگر بیش از این با ضمیرت

Ки ойӣнаро , дами мукаддари намояд

که آیینه را، دم مکدّر نماید