Чашмам гушӯдааст дар файзи навбаҳор

چشمم گشوده است در فیض نوبهار

Аз доғ , рехтаи сети дилами тарҳи лолаи зор

از داغ، ریخته ست دلم طرح لاله زار

Миннати худои рака ба Авни анояташ

منت خدای راکه به عون عنایتش

Миннат пазир нестам аз халқи рӯзгор

منت پذیر نیستم از خلق روزگار

Панҷоҳ сола , ҳастӣ по дар рикоби ман

پنجاه ساله، هستی پا در رکاب من

Бо зиллати сарой сипанҷӣ нашуд дучор

با ذلت سرای سپنجی نشد دچار

Мушти устихони ҷисми фаноро ба зиндагӣ

مشت استخوان جسم فنا را به زندگی

Ҳаргиз ба дӯш халқ накардам чу мурдаи бор

هرگز به دوش خلق نکردم چو مرده بار

Мустағнӣона гом задам чун муҷаррадон

مستغنیانه گام زدم چون مجردان

Барадам агар пиёда вагар тохтами савор

بردم اگر پیاده وگر تاختم سوار

Грҳлқаҳи ҳилолу саманди сипеҳр буд

گرحلقهٔ هلال و سمند سپهر بود

Поро накардаам ба рикоби каси устувор

پا را نکرده ام به رکاب کس استوار

Абнои рӯзгори аёли ҳманд ва ман

ابنای روزگار عیال همند و من

Май зибдм ба ғайрати мардонаи ифтихор

می زیبدم به غیرت مردانه افتخار

Икрон ҳимматаст ба зери рикоби ман

یکران همّت است به زیر رکاب من

Бар боди пои азми худам чун фалаки савор

بر باد پای عزم خودم چون فلک سوار

Тамкин ба худ газоф чу киштӣ набаста ам

تمکین به خود گزاف چو کشتی نبسته ام

Фитрӣ буд чўкўаҳи марои лнгрўқор

فطری بود چوکوه مرا لنگروقار

Наниҳодаам ба садри внъол касе қадам

ننهاده ام به صدر ونعال کسی قدم

Нашикастаам зи ҷому суфол касе хумор

نشکسته ام ز جام و سفال کسی خمار

Нафикандаам ба муҳрау нақш касе дӯшаш

نفکنده ام به مهره و نقش کسی دوشش

Нагирифтаам ба кохи сипанҷ касе қарор

نگرفته ام به کاخ سپنج کسی قرار

Марҳӯни миннатии ним аз файзи баҳр ва бар

مرهون منتی نیم از فیض بحر و بر

Мамнӯни қатрае ним аз абри навбаҳор

ممنون قطره ای نیم از ابر نوبهار

Нагирифтаам зи дасти Масеҳу Хизри қадаҳ

نگرفته ام ز دست مسیح و خضر قدح

Нашикастаам зи гардаи хуршеду ма , наҳор

نشکسته ام ز گرده خورشید و مه، نهار

Ҳиммат барон сарост ки харгаҳ бурун занад

همّت برآن سراست که خرگه برون زند

Аз тангнои арсаи ин нилгуни ҳисор

از تنگنای عرصهٔ این نیلگون حصار

Дар кӯдакӣ ки буд дилами моили ҳунар

در کودکی که بود دلم مایل هنر

Ҷӯшед завқи шеъри зи табъи гуҳари нисор

جوشید ذوق شعر ز طبع گهر نثار

Ҳар мисраами зи зулфи расои длФрибтр

هر مصرعم ز زلف رسا دلفریبتر

Ҳар нуқтаам ба шухии холи изори ёр

هر نقطه ام به شوخی خالِ عذار یار

Ҳасани балоғату намаки гуфтугӯии ман

حسن بلاغت و نمک گفتگوی من

Шурӣ фиканд дар дили ушшоқ бе қарор

شوری فکند در دل عشّاق بی قرار

Сӯфӣ ба хонақоҳ , саройед гуфта ам

صوفی به خانقاه، سرایید گفته ام

Мутриб ба сози базм , з шеърам кашид тор

مطرب به ساز بزم، ز شعرم کشید تار

Дар шарқу ғарби шаъшаа Фкртм дуанд

در شرق و غرب شعشعهٔ فکرتم دوند

Олам гирифт лмъаҳи ин теғи обдор

عالم گرفت لمعهٔ این تیغ آبدار

Ҳар сафҳаро зи сунбулу райҳони чамани чаман

هر صفحه را ز سنبل و ریحان چمن چمن

Мрғўлаҳи рези хомаи ман рехт дар канор

مرغوله ریز خامهٔ من ریخت در کنار

намегуфт адиби ақл ки бо шеъри хуи мгир

می گفت ادیب عقل که با شعر خو مگیر

Тарсами фурӯи баради сари калаки туро ба ор

ترسم فرو برد سر کلک تو را به عار

Фикрӣ ки ҳаст қоимаи арши маърифат

فکری که هست قائمهٔ عرش معرفت

Нутқӣ ки карда рӯҳи қудси нафхааш нисор

نطقی که کرده روح قدس نفخه اش نثار

Дар баҳри назм , каз хзФи аблаҳон пар аст

در بحر نظم، کز خزف ابلهان پر است

Ҳайфаст рбзди оби рухи фазлу эътибор

حیف است ربزد آب رخ فضل و اعتبار

Бингар ба хаст шурако ва назар бапуш

بنگر به خسّت شرکا و نظر بپوش

Азглшнӣ ки дидаи харошад ба неши хор

ازگلشنی که دیده خراشد به نیش خار

Аввал бибин , ҳариф ки май боядат шудан

اوّل ببین، حریفِ که می بایدت شدن

Вонгаҳи дро ба арсаи майдони гиру дор

وانگه درآ به عرصهٔ میدان گیر و دار

Зинҳо гузашта , тарбият дигарат кунам

زینها گذشته، تربیت دیگرت کنم

эй даргаати зи роҳи ҳунар дар шикастаи хор

ای درگهت ز راه هنر در شکسته خار

Огаҳи магар нае ки гузорад кам ҳунар

آگه مگر نه ای که گذارد کم هنر

Аз мояи насиби ту чархи ситезаи кор ?

از مایهٔ نصیب تو چرخ ستیزه کار؟

Афзӯн макушу маслиҳати кор худ бибин

افزون مکوش و مصلحت کار خود ببین

Зини бештари ситам ба дилу ҷони равои мадор

زین بیشتر ستم به دل و جان روا مدار

Ман гуфтамаш ки ончии сурӯдӣ ба гӯши ман

من گفتمش که آنچه سرودی به گوش من

Оёт ҳикматасту сазовори гӯшвор

آیات حکمت است و سزاوار گوشوار

Лекини яке сети суду зиён замона ам

لیکن یکی ست سود و زیان زمانه ام

Санҷидаем ҳар ду , ба мизони эътибор

سنجیده ایم هر دو، به میزان اعتبار

Шояд расад ба аҳли дилии гуфтугӯии ман

شاید رسد به اهل دلی گفتگوی من

Кайфиятӣ фазоядаш ин ҷом бе хумор

کیفیّتی فزایدش این جام بی خمار

Аз нақш кам занон чаҳ зиёни покбозро ?

از نقش کم زنان چه زیان پاکباز را؟

Кӣ ҳамсар мананд ҳарифони бдқмор ?

کی همسر منند حریفان بدقمار؟

Ҷўқии сияҳи забони тиҳии мағз , чун қалам

جوقی سیه زبان تهی مغز، چون قلم

Муштии занахи занони сФаҳи санҷи нобакор

مشتی زنخ زنان سفه سنج نابکار

Бозори гармии хзФи ин гуруҳ ро

بازار گرمی خزف این گروه را

Ориф наад чаҳ вазн , ба мизони эътибор ?

عارف نهد چه وزن، به میزان اعتبار؟

Шеъраш махон ки мушти кулӯхӣ фароҳам аст

شعرش مخوان که مشت کلوخی فراهم است

Назмаш магӯ ки носараи қалбии сет кам айёр

نظمش مگو که ناسره قلبی ست کم عیار

Сустии масобае ! ки гушойанд чун даҳан

سستی مثابه ای! که گشایند چون دهن

Ҷўлоҳаҳ эй танидаи магари тор , гирди ғор

جولاهه ای تنیده مگر تار، گرد غار

Хомаст ва бетароват ва бемағз ва бе маза

خام است و بی طراوت و بی مغز و بی مزه

Фолиз баҳман оварад ин гӯнаи миваи бор

فالیز بهمن آورد این گونه میوه بار

Димоаҳ хотиранд ба алфози борада

دیماه خاطرند به الفاظ بارده

Яхи бандад аз брўдтшон дар ҷигари бухор

یخ بندد از برودتشان در جگر بخار

Ва он нуктаи ?ут ки ризқ камӣ гирад аз ҳунар

و آن نکته ات که رزق کمی گیرد از هنر

Равшан буд ба таҷрибаи корони рӯзгор

روشن بود به تجربه کاران روزگار

Аммо гзир нест ки бурҳон хаст аст

امّا گزیر نیست که برهان خسّت است

Ризқи ду рӯзаро ба ҳунар кардани ихтиёр

رزق دو روزه را به هنر کردن اختیار

Дандони оз , тез ба алвон ризқ нест

دندان آز، تیز به الوان رزق نیست

Моро ҳамин ба хӯрдани хӯн диласт кор

ما را همین به خوردن خون دل است کار

Посух чу додмш , хирадам изн дод ва гуфт

پاسخ چو دادمش، خردم اذن داد و گفت

Майдон з туаст , гӯии сухани зан ба иқтидор

میدان ز توست، گوی سخن زن به اقتدار

Додам Аннан ба табъ , агар саҳл агар ҳрн

دادم عنان به طبع، اگر سهل اگر حرن

Ронадам каммияти хома , агар баҳр агар канор

راندم کمیت خامه، اگر بحر اگر کنار

То ин замон ки умри з панҷоҳ даргузашт

تا این زمان که عمر ز پنجاه درگذشت

Дорам бенону хома , ҳамон Тифли неи савор

دارم بنان و خامه، همان طفل نی سوار

Зулмӣ , ки бар қўоФии бечораи рафта буд

ظلمی،که بر قوافی بیچاره رفته بود

Аз шоирон кунад шуъӯру ситами шиор

از شاعران کُند شعور و ستم شعار

Яксар задудам , аз қалам муъаддилат шем

یکسر زدودم، از قلم معدلت شیم

Инсоф додам , аз рақами Касравии мадор

انصاف دادم، از رقم کسروی مدار

Коми сухани зи калак ман афтод дар шукр

کام سخن ز کلک من افتاد در شکر

Дом нафас марост , ғизоли хутани шикор

دام نفس مراست، غزال ختن شکار

То қурби сӣ ҳазор зи ашъори длФриб

تا قرب سی هزار ز اشعار دلفریب

Бар сафҳа замона навиштем ёдгор

بر صفحهٔ زمانه نوشتیم یادگار

Маънӣ ба ҳишматӣ ки буд баҳри пуршукӯҳ

معنی به حشمتی که بود بحر پرشکوه

Лафзаш ба ҷавдатӣ ки буд мавҷи ҷӯйбор

لفظش به جودتی که بود موج جویبار

Санҷидагии чунон ки з лаб ношунида гӯш

سنجیدگی چنان که ز لب ناشنیده گوش

Беихтиёр , дил кашадаш дар бару канор

بی اختیار، دل کشدش در بر و کنار

Перояи қабулу сафои нафас ба ҳам

پیرایهٔ قبول و صفای نفس به هم

Лутфи ишорату намаки ошиқӣ ба кор

لطف اشارت و نمک عاشقی به کار

Шарманда манаст гуҳарҳои обгун

شرمندهٔ من است گهرهای آبگون

Парварда манаст суханҳои обдор

پروردهٔ من است سخنهای آبدار

Аз шарми нуқтае ки синон ним фишонд

از شرم نقطه ای که سنان نیم فشاند

Хуршеди хешро зада , бар теғи кӯҳсор

خورشید خویش را زده، بر تیغ کوهسار

Гоҳе магар ба хотир ояндагон расем

گاهی مگر به خاطر آیندگان رسیم

Мо дар гузаргау сухани мости пойдор

ما در گذرگه و سخن ماست پایدار

Маст гузораем чу мавҷ аз қафои ҳам

مست گذاره ایم چو موج از قفای هم

Дар корвони мо қадамӣ нест устувор

در کاروان ما قدمی نیست استوار

Акнӯн намондааст ба дили завқи гуфтугӯ

اکنون نمانده است به دل ذوق گفتگو

Кӯтоҳӣ аз ману карам аз офаридагор

کوتاهی از من و کرم از آفریدگار

Хомаши ҳазин ки нома ба поёни рисонда Эй

خامش حزین که نامه به پایان رسانده ای

Вақтаст хомаро фиканд , дасти раъшаи дор

وقت است خامه را فکند، دست رعشه دار