эй нафаси куҷо буд туро муваллиду манша ?

ای نفس کجا بود تو را مولد و منشا؟

Бар тӯдаи ғбро чаҳ кунӣ манзилу мأўо

بر تودهٔ غبرا چه کنی منزل و مأوا

Дар мҳбти адниٰ ба хисосат чаҳ нишинӣ ?

در مهبط ادنیٰ به خساست چه نشینی؟

эй гашта фаромӯши туро , мсъди аъло

ای گشته فراموش تو را، مصعد اعلی

То чанд ба паймоиши ин шебу фарозӣ ?

تا چند به پیمایش این شیب و فرازی؟

Болотар аз ин буд туро пояи воло

بالاتر از این بود تو را پایه والا

Зиндонии ҷисми куҳанами раби тараҳҳум

زندانی جسم کهنم رَبِّ ترحّم

Ақбли бқбўли ҳасани раби дъоно

اقبل بقَبول حَسَنِ ربِّ دعانا

Дӯшинаи маро буд ба сари оташи шавқӣ

دوشینه مرا بود به سر آتش شوقی

Май сӯхтам аз гарм рӯй , хори таҳи по

می سوختم از گرم روی، خار ته پا

Ногуҳ раҳам афтод ба хокӣ ки млоик

ناگه رهم افتاد به خاکی که ملایک

Аз дидан он об диҳад чашми тамошо

از دیدن آن آب دهد چشم تماشا

Ҷнткдаҳ шуд дидаи зи назораи он кӯй

جنتکده شد دیده ز نظاره آن کوی

Ҳайрат зада шуд чашми хирад , оинаи осо

حیرت زده شد چشم خرد، آینه آسا

Дар парда барафкандан ин сӯрати мубҳам

در پرده برافکندن این صورت مبهم

Лаби маст суол омаду дили гарми тақозо

لب مست سوال آمد و دل گرم تقاضا

Гуфтам ба беоне ҳамаи аҷзу ҳамаи зорӣ

گفتم به بیانی همه عجز و همه زاری

Гуфтам ба забонии ҳамаи хавфу ҳамаи башарӣ

گفتم به زبانی همه خوف و همه بشری

эй кӯии фараҳи бахши кадомӣ ки зи ғайрат

ای کوی فرح بخش کدامی که ز غیرت

Чун байти ҳарами саришкани қудсӣу разавӣ ?

چون بیت حرم سرشکن قدسی و رضوی؟

Рӯҳи алқудсам бонг зад ва гуфт ки ҳушдор

روح القدسم بانگ زد و گفت که هشدار

Ин равза буд боргаҳи қиблаи дилҳо

این روضه بود بارگه قبلهٔ دلها

Султони қазо , мейри қадар , ҳайдари сафдар

سلطان قضا، میر قدر، حیدر صفدر

Бозуии паямбари алии олии аъло

بازوی پیمبر علی عالی اعلی

Он арши ҷанобӣ ки намояди паии таъзим

آن عرش جنابی که نماید پی تعظیم

Бар сада ӯ саҷдаи барии каъбаи улё

بر سده او سجده بری کعبه علیا

Комили зи камоли ҳунараши дӯдаи одам

کامل ز کمال هنرش دوده آدم

Равшани зи ҷамоли гуҳараши дидаи ҳавво

روشن ز جمال گهرش دیدهٔ حوا

Бар хок фитад дар қадамаши атласи гардун

بر خاک فتد در قدمش اطلس گردون

Биоб шавад бокрмши ҳиммати дрбо

بیآب شود باکرمش همّت دربا

Нозон ба фурӯғи гуҳараши тинати хуршед

نازان به فروغ گهرش طینت خورشید

Рёни зи баҳори назараши гулшани хзро

ریان ز بهار نظرش گلشن خضرا

Бемор буд дар ҳавасаши наргиси ашҳл

بیمار بود در هوسش نرگس اشهل

Бар бод равад аз нафасаши нутқи масеҳо

بر باد رود از نفسش نطق مسیحا

Равшан шавад аз хоки раҳаши дидаи маънӣ

روشن شود از خاک رهش دیده معنی

Гулшан буд аз файзи влоиши дили доно

گلشن بود از فیض ولایش دل دانا

Аз ршҳи кафши домани Нитсаон гҳрогин

از رشح کفش دامن نیسان گهرآگین

Вази халқи хушаши боди баҳорон ба мўосо

وز خلق خوشش باد بهاران به مواسا

эй ҷузияи даҳ хори раҳати сидрау тӯбо

ای جزیه ده خار رهت سدره و طوبی

Ваии саҷда бар хок дарат масҷиди ақсо

وی سجده برِ خاک درت مسجد اقصی

Девони абади сохта аз адли ту қонӯн

دیوان ابد ساخته از عدل تو قانون

Унвон азал ёфта аз номи ту тғро

عنوان ازل یافته از نام تو طغرا

Аз ҳайбати ту об шавад Зуҳраи рустам

از هیبت تو آب شود زهره رستم

Бар тоқ наад мъдлтти шӯҳрати касрӣ

بر طاق نهد معدلتت شهرت کسری

Хира , бар теғу қаламат , мӯъҷизи Мӯсо

خیره، بر تیغ و قلمت، معجز موسی

Дарюзагар файзи нўолти яди Байзо

دریوزه گر فیض نوالت ید بیضا

Чун афъии рмҳ ту биковад дили душман

چون افعی رُمح تو بکاود دل دشمن

Чун зиғми теғи ту бадаради сафи ҳиҷо

چون ضیغم تیغ تو بدرد صف هیجا

Бар аҷрии маҳрӯмии кунин аъодӣ

بر اجری محرومی کونین اعادی

Оби дами теғ ту нависад хати иҷро

آب دم تیغ تو نویسد خط اجرا

Аз ҳиммат волост ки ҳаргиз нафитода

از همّت والاست که هرگز نفتاده

Маҷмӯъаи имлои туро қофияи ло

مجموعه املای تو را قافیه لا

Бар дӯши паямбар чу наҳодӣ қадам , омад

بر دوش پیمبر چو نهادی قدم، آمد

Миъроҷи ту болотар азуи як қаду боло

معراج تو بالاتر ازو یک قد و بالا

Даргоҳи туро чун накунам носиаҳи сое ?

درگاه تو را چون نکنم ناصیه سایی؟

Ҳам каъбаи дайни омада , ҳам қиблаи дунё

هم کعبهٔ دین آمده، هم قبلهٔ دنیا

Афканда ба оворагеами ҳасрати Кувайт

افکنده به آوارگیم حسرت کویت

Бар оташи маҷнӯн чаҳ зании домани саҳро ?

بر آتش مجنون چه زنی دامن صحرا؟

Анвори длорои ту дар дидаи Вомиқ

انوار دلارای تو در دیدهٔ وامق

Шуд ҷилвагар аз оинаи талъати узро

شد جلوه گر از آینهٔ طلعت عذرا

Аз рӯй ту то машъалае дуздакӣ афрӯхт

از روی تو تا مشعله ای دزدکی افروخت

Шуд гарм ба хуршед , назарбозии ҳрбо

شد گرم به خورشید، نظربازی حربا

Гар шамъи ҷамол ту намекард таҷаллӣ

گر شمع جمال تو نمی کرد تجلی

Парвона Юсуф нашудӣ ҷони Зулайхо

پروانهٔ یوسف نشدی جان زلیخا

Чун ҳасан ту шуд ҷомеъи атвори никуӣ

چون حسن تو شد جامع اطوار نکویی

Маҷнӯни дил ошўФтаҳ шуд фитна ба Лайлӣ

مجنون دل آشوفته شد فتنه به لیلی

Гар робитаи файзи ту пайванд наме кард

گر رابطهٔ فیض تو پیوند نمی کرد

Сӯрат нагирифтӣ раҳи улфат ба ҳиўлӣ

صورت نگرفتی ره الفت به هیولی

Аз файз ту гардид мухаммири гули одам

از فیض تو گردید مخمّر گل آدم

Маълули пазиради асар , аз иллати аввалӣ

معلول پذیرد اثر، از علّت اولی

Пари сӯхтаи парвонаи шамъ ҳарам туаст

پر سوخته پروانهٔ شمع حرم توست

Исо агар аз меҳр кунад маснади аснӣ

عیسی اگر از مهر کند مسند اسنی

Силии хури дарёии нўолт , рухи умед

سیلی خور دریای نوالت، رخ امّید

Шўрбдаҳи савдои хаёлати дили шайдо

شوربدهٔ سودای خیالت دل شیدا

Ваҳшӣ шавад аз хок дарат роми тасаллӣ

وحشی شود از خاک درت رام تسلّی

Ширин шавад аз шаҳди ғамати коми таманно

شیرین شود از شهد غمت کام تمنا

Лаби ташнаи нўозо , зи ҳазин боз нагирӣ

لب تشنه نوازا، ز حزین باز نگیری

Он ҷуръа казу чеҳраи ҷони гашти мтро

آن جرعه کزو چهرهٔ جان گشت مطرّا

Лолоӣ камӣнаст ки дар мадҳ ту гардад

لالای کمین است که در مدح تو گردد

Дар гӯшу канори ду ҷаҳони лўлўии лоло

در گوش و کنار دو جهان لولویِ لالا

Аз давлати деринаи ғуломии ту , то сар

از دولت دیرینه غلامیّ تو، تا سر

Афроштаам бар фалак аз рифъати обо

افراشته ام بر فلک از رفعت آبا

Озодаи дилами нанги баради зи ахтари давлат

آزاده دلم ننگ برد ز اختر دولت

Шӯридаи серум ор кунад зи афсари доро

شوریده سرم عار کند ز افسر دارا

Миннат ки ба тақлид ва ба таълим касе нест

منّت که به تقلید و به تعلیم کسی نیست

Ин шева ки дорам ба санои ту зи иншо

این شیوه که دارم به ثنای تو ز انشا

Омӯхтае бо қаламами тарзи ситоиш

آموخته ای با قلمم طرز ستایش

Афрӯхтҳои дар шаҷарами оташи Мӯсо

افروختهای در شجرم آتش موسی

Шамъами зи дами сарди хасон бок надорад

شمعم ز دم سرد خسان باک ندارد

Хуршеди з сарсар накунад ҳеҷ муҳобо

خورشید ز صرصر نکند هیچ محابا

Аз дил чу барояд нафаси шуълаи ниҳодам

از دل چو برآید نفس شعله نهادم

Дар хулд расад гармии мо хур ба ҳўро

در خلد رسد گرمی ما خور به حورا

Бар синаи аъдои ту то пои биФшрд

بر سینه اعدای تو تا پای بیفشرد

Бркрди синони қаламами сари зи сурайё

برکرد سنان قلمم سر ز ثریا

Бар хоки раҳи аҷз , кашад парчами ромҳ

بر خاک ره عجز، کشد پرچم رامح

Дар мадҳи ту гирам чу ба кафи калаки фалаки со

در مدح تو گیرم چو به کف کلک فلک سا

То фохта бар сарв занад пардаи қамарӣ

تا فاخته بر سرو زند پردهٔ قمری

То савти ънодли бсроиди раҳи анқо

تا صوت عنادل بسراید ره عنقا

Дар тантанаи мадҳи саройят ҳамеша

در طنطنهٔ مدح سراییت همیشه

Гӯши фалак аз хомаи ман боди пари ово

گوش فلک از خامهٔ من باد پر آوا