Омад саҳари зи кӯии ту домани кашони сабо

آمد سحر ز کوی تو دامن کشان صبا

Аҳдии ассаломи мнки алии тобеъи алҳдо

اهدی السّلام منک عَلی تابع الهدا

Ҷузи ишқ ҳар чаҳ ҳаст залоласту гмрҳӣ

جز عشق هر چه هست ضلال است و گمرهی

Аз бандаи роҳи рост , з ишқаст то худо

از بنده راه راست، ز عشق است تا خدا

Шуд зон саломи зинда , изом Ромем ман

شد زان سلام زنده، عظام رمیم من

Гуфтам ба сад ниёз ки аҳлоу марҳабо

گفتم به صد نیاز که اهلاً و مرحبا

Дорӣ агар дигар сухан аз ёри бозгу

داری اگر دگر سخن از یار بازگو

Гуфтои зиёд азин набӯд ҳуши ошно

گفتا زیاد ازین نبود هوش آشنا

Дорам ҳикоятӣ агар аз хеш май рӯй

دارم حکایتی اگر از خویش می روی

Хоҳии шуниданаш ба ашороти ғмздо

خواهی شنیدنش به اشارات غمزدا

Гаштами азин таронаи дилкаш ба сад тараб

گشتم ازین ترانهٔ دلکش به صد طرب

Чун неи тиҳии зи хеш , ман зор бе наво

چون نی تهی ز خویش، من زارِ بی نوا

Бигонҳом чу дид зи худ , дар дилам дамид

بیگانهام چو دید ز خود، در دلم دمید

Дар парда ҳар чаҳ дошт навоҳои ошно

در پرده هر چه داشت نواهای آشنا

Он хуш насим кард чу оҳанги бозгашт

آن خوش نسیم کرد چو آهنگ بازگشت

Бози омадам ба хеш аз он скри длгшо

باز آمدم به خویش از آن سکر دلگشا

Як домани ашк дар қадамаши рехтам ба аҷз

یک دامن اشک در قدمش ریختم به عجز

Гуфтам ба ӯ нҳФтҳкаҳи рӯҳии лаки алФдо

گفتم به او نهفتهکه روحی لک الفدا

Чун мекунӣ зиёрати он хоки остон

چون می کنی زیارت آن خاک آستان

Чун май рисӣ ба даргаи он каъбаи сафо

چون می رسی به درگه آن کعبهٔ صفا

Аз ман бикун ба хок дараш арзи сҷдҳоӣ

از من بکن به خاک درش عرض سجدهای

Гардад агар қабул , зиҳии ъзу эътило

گردد اگر قبول، زهی عز و اعتلا

Пас баъд аз он замини адаби бӯсаи даҳ , бигӯ

پس بعد از آن زمین ادب بوسه ده، بگو

Кин хаста нест бе ту дамӣ аз ғамати ҷудо

کاین خسته نیست بی تو دمی از غمت جدا

Гар зист дрҷдоиит , азҷон сахт ӯст

گر زیست درجداییت، ازجان سخت اوست

Вари мард дар ғами ту лаки алъзу албқо

ور مرد در غم تو لک العز و البقا

Мутриби тарона дигар аз парда соз кун

مطرب ترانهٔ دگر از پرده ساز کن

Зеро ки ҳарф ишқ намедорад интиҳо

زیرا که حرف عشق نمی دارد انتها

Як шама бе Бақои айёми бозгу

یک شمّه بی بقایی ایام بازگو

АФсонҳоӣ бисанҷ зи ёрон бе вафо

افسانهای بسنج ز یاران بی وفا

Беҳуда нест қиссаи ин тираи хокдон

بیهوده نیست قصّهٔ این تیره خاکدان

Дар чашми ибрат , ин каф хокаст тўтё

در چشم عبرت، این کف خاک است توتیا

Дар сояаш набӯда касеро фароғатӣ

در سایه اش نبوده کسی را فراغتی

То бӯдааст бар сари пои ин куҳани банно

تا بوده است بر سر پا این کهن بنا

Икрнг дар замона касе нест бо касе

یکرنگ در زمانه کسی نیست با کسی

Як гули дарин чамани надиҳади бӯе аз вафо

یک گل درین چمن ندهد بویی از وفا

Санг мазорҳо набӯд сар ба сар , ки ҳаст

سنگ مزارها نبود سر به سر، که هست

Дар чашми ибрат , оинаҳоӣ бадани намо

در چشم عبرت، آینه هایی بدن نما

Ҳар нӯки хор , новаки мижгони длбрист

هر نوک خار، ناوک مژگان دلبریست

Ҳар мушти хок , пайкар шухӣаст дилрабо

هر مشت خاک، پیکر شوخیست دلربا

Ҳар ғнчҳои зи танги даҳоне нишон диҳад

هر غنچهای ز تنگ دهانی نشان دهد

Рухсор нав хаттӣаст , з ҳарҷо дмдгё

رخسار نو خطیست، ز هرجا دمدگیا

Ҳар лолае намӯна ӣ ҳасани бириштае сет

هر لاله ای نمونه ی حسن برشته ای ست

Ҳрснблӣ хабар диҳад аз зулфи мшксо

هرسنبلی خبر دهد از زلف مشکسا

Мазмуни тоза , мисраи мавзуни қомтист

مضمون تازه، مصرع موزون قامتیست

Ҳар ҷо дамид сарвии азбни ъорбти саро

هر جا دمید سروی ازبن عاربت سرا

Ибрат буд насиби ман аз ҳодисоти чарх

عبرت بود نصیب من از حادثات چرخ

Равшан шавад чароғи ман аз гирди Асия

روشن شود چراغ من از گرد آسیا

Аз тоб агрграҳ нафитад бар забони ман

از تاب اگرگره نفتد بر زبان من

Ҳарфии зи ҳол дар ҳам худ мекунам адо

حرفی ز حال در هم خود می کنم ادا

Рўзикаҳ буд дркФи ман домани ватан

روزیکه بود درکف من دامن وطن

Поем ҳамин ба домани худ буд ошно

پایم همین به دامن خود بود آشنا

Ҳаргиз набӯд хилватам аз аҳли дили тиҳӣ

هرگز نبود خلوتم از اهل دل تهی

Дар дида буд , кулба ӣ ман боғи длгшо

در دیده بود، کلبه ی من باغ دلگشا

Чун офтоб , нури з ҳар хишт ме дамид

چون آفتاب، نور ز هر خشت می دمید

Ҳар сафҳа дошт ҳамчуи дили суфиёни сафо

هر صفحه داشت همچو دل صوفیان صفا

Буд ар чаҳ дар кафами ҳамаи сомони ъшртӣ

بود ار چه در کفم همه سامان عشرتی

Будам нишаста беҳама , бо нақши муддао

بودم نشسته بی همه، با نقش مدعا

Ошӯби даҳр , зад сарпо бар бисоти ман

آشوب دهر، زد سرپا بر بساط من

Бигирифт зарраи зарраи кафи хоки ман ҳаво

بگرفت ذره ذره کف خاک من هوا

Бардошти сарсар , аз сари шохи ошёни ман

برداشت صرصر، از سر شاخ آشیان من

Афканд ҳар тарафи хасу хошоки ман ҷудо

افکند هر طرف خس و خاشاک من جدا

Ҳоҷати равои шоҳу гадо буд даргаам

حاجت روای شاه و گدا بود درگهم

Акнӯн фиканда дар ба дирами чарх , чун гадо

اکنون فکنده در به درم چرخ، چون گدا

Хуши нъмтисти давлати дунё ба шарти базл

خوش نعمتیست دولت دنیا به شرط بذل

Хуш давлатӣаст неъмату хуши лиззатии сахо

خوش دولتی است نعمت و خوش لذتی سخا

Акнӯн чу бед бо каф холӣ нишаста ам

اکنون چو بید با کف خالی نشسته ام

Шармандагӣаст ҳосилам аз хешу ошно

شرمندگیست حاصلم از خویش و آشنا

Дар ҳайратам ки чун шуда дар як мақоми ҷамъ

در حیرتم که چون شده در یک مقام جمع

Ин ҳиммати расои ману дасти норасо ?

این همّت رسای من و دست نارسا؟

Осӯдагӣ чигуна кунам дар бисоти фақр ?

آسودگی چگونه کنم در بساط فقر؟

Не мекунад ба нохуни шерони зи бӯрё

نی می کند به ناخن شیران ز بوریا

Ҳар чанд ҳаст шуълаи ғайрати забонаи зан

هر چند هست شعلهٔ غیرت زبانه زن

Бо онкӣ ҳаст пояи ҳиммати спҳрсо

با آنکه هست پایهٔ همّت سپهرسا

Шуд сард , дили зи рағбати дунёу охират

شد سرد، دل ز رغبت دنیا و آخرت

Аз бас ки гарм буд табам , сӯхти иштиҳо

از بس که گرم بود تبم، سوخت اشتها

БртоФтҳст , рӯй дилам аз баланду паст

برتافتهست، روی دلم از بلند و پست

Ваҷҳати ллзии Фитри аларзу алсмо

وجهت للذی فطر الارض و السما

ё воҳби алмўоҳб , зўолҷўди волмнн

یا واهب المواهب، ذوالجود والمنن

ё манзили алрғоиб , зоолФзли волъто

یا منزل الرّغایب، ذاالفضل والعطا

Ҳар чанд муддатӣ дар бегонагӣ задам

هر چند مدتی در بیگانگی زدم

ё раб ба муҳаррамяти дилҳои ошно

یا رب به محرمیت دلهای آشنا

Магзар поймоли диёри мазаллатам

مگذر پایمال دیار مذلتم

ё бориءи албриаҳ , ё рофеъи алсмо

یا باریء البریه، یا رافع السما

Будам ба кунҷи байти ҳузн бо дили ҳазин

بودم به کنج بیت حزن با دل حزین

Ёқӯби вор аз ҳамаи каси рӯ дар инзиво

یعقوب وار از همه کس رو در انزوا

Бар рӯй дили кушода дар боғи ваҳдатам

بر روی دل گشاده در باغ وحدتم

Пӯшидаи дида аз хасу хошоки мосўо

پوشیده دیده از خس و خاشاک ماسوا

Дишаби сабои наҳуфта ба гӯш дилам дамид

دیشب صبا نهفته به گوش دلم دمید

К-эии хомаи ?ути зи нофаи мишкӣни гиреҳи гшо

کای خامه ات ز نافهٔ مشکین گره گشا

Табъи суханвари ту баҳор шукуфтагӣаст

طبع سخنور تو بهار شکفتگیست

Чун ғунча , сар ба ҷайби фурӯи барадҳои чаро ?

چون غنچه، سر به جیب فرو بردهای چرا؟

Омухти Кебеки маст ба дашти азтўи қаҳқаҳа

آموخت کبک مست به دشت ازتو قهقهه

Дар боғ , булбулон ба ту доранд иқтидо

در باغ، بلبلان به تو دارند اقتدا

Қуфл дар диласт забон , чун буд хамӯш

قفل در دل است زبان، چون بود خموش

Бошад зи дил , гушӯдан ин қуфли муддао

باشد ز دل، گشودن این قفل مدعا

Сркни раҳи ситоиши шоҳаншаҳӣ ки ҳаст

سرکن رَهِ ستایش شاهنشهی که هست

Наълин пои зоир ӯ , тоҷи ършсо

نعلین پای زایر او، تاج عرشسا

Нафаси набӣ , алӣ вале , ҳуҷҷати ҷлӣ

نفس نبی، علی ولی، حجت جلی

Соҳиби ливоӣ ҳар ду сарои шоҳи авлиё

صاحب لوای هر دو سرا شاه اولیا

Ҷонами з ҳуш рафт азин хуши адои сурӯш

جانم ز هوش رفت ازین خوش ادا سروش

Бегонаи сохт аз худами ин ҳарфи ошно

بیگانه ساخت از خودم این حرف آشنا

Зад ҷӯш , обу ранги баҳори тароватам

زد جوش، آب و رنگ بهار طراوتم

Шуд шохи хушки хомаи ман , гулбуни сано

شد شاخِ خشک خامهٔ من، گلبنِ ثنا