Дар кӯчаи он зулфи мадаи роҳи сабо ро

در کوچهٔ آن زلف مده راه صبا را

Ошуфта макун мушти ғубори дили мо ро

آشفته مکن مشت غبار دل ما را

Маҳрӯм гулистон набӯд мурғи асирам

محروم گلستان نبود مرغ اسیرم

То сӯии қафас роҳ набаста сети сабо ро

تا سوی قفس راه نبسته ست صبا را

Ҷузи нози ту каз лутф диҳад тан ба ниёзам

جز ناز تو کز لطف دهد تن به نیازم

Бо шоҳкаҳ дидааст ҳам оғӯши гадоро ?

با شاهکه دیدهست هم آغوش گدا را؟

Мағрурии шамъи ту ба ҳаддӣаст ки дар базм

مغروری شمع تو به حدّیست که در بزم

Парвонаи сӯзиши надиҳади боли ҳумо ро

پروانهٔ سوزش ندهد بال هما را

Гаштанди зи ҳасани ту тасаллӣ ба таҷаллӣ

گشتند ز حسن تو تسلّی به تجلّی

Кӯтаҳи назарон меҳр гирифтанд , сҳо ро

کوته نظران مهر گرفتند، سها را

Хубон , чаҳ гуруҳед ки бо даъвии инсоф

خوبان، چه گروهید که با دعوی انصاف

Дар шаҳри шумо , кас нахирад ҷинси вафо ро

در شهر شما، کس نخرد جنس وفا را

Золим бирасон мужда , гар афтод гузорат

ظالم برسان مژده، گر افتاد گذارت

Аз кӯй касе каши сар мо нест , худо ро

از کوی کسی کش سر ما نیست، خدا را

Печидаи ҳазини ғулғула дар гунбади гардун

پیچیده حزین غلغله در گنبد گردون

Аз бас ки расо зад неи калаки ту наво ро

از بس که رسا زد نی کلک تو نوا را